Jequirity

Jequirity.

Abrus precatorius. Ινδική γλυκόριζα. N. O. Leguminosae. Βάμμα ή τριττούρα των σπόρων.

Επιθήλιομα. Κοκκώδη βλέφαρα. Λύκος. Οφθαλμία. Έλκη.

Το Abrus precatorius είναι αναρριχητικό φυτό, ιθαγενές της Ινδίας, αλλά έχει εισαχθεί στις δυτικές τροπικές περιοχές, και η χρήση του ως οφθαλμικού φαρμάκου ανακαλύφθηκε από τους ιθαγενείς της Βραζιλίας, οι οποίοι του έδωσαν το όνομα Jequirity. Έχει «μικρούς σχεδόν σφαιρικούς σπόρους, οι οποίοι έχουν λαμπρό κόκκινο χρώμα, με μια μαύρη ουλή που δείχνει το σημείο όπου προσκολλούνταν στα λοβούς» (Treas. of Bot.). Αυτοί χρησιμοποιούνται για περιδέραια· και ως μονάδα βάρους με την ονομασία Raté.

Οι ρίζες χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο όπως οι ρίζες της γλυκόριζας. Η μέθοδος χρήσης του στις οφθαλμικές παθήσεις είναι η εξής: τριάντα δύο κόκκοι των κονιορτοποιημένων σπόρων αφήνονται να μουλιάσουν για είκοσι τέσσερις ώρες σε χίλια γραμμάρια νερού. Ο ασθενής (με κοκκώδη οφθαλμία) πλένει τα μάτια του με το διηθημένο προϊόν τρεις φορές ημερησίως για τρεις ημέρες, στο τέλος των οποίων έχει γίνει υποκείμενο σοβαρής επιπεφυκίτιδας, η οποία μπορεί να είναι είτε πυώδης είτε πιο συγγενική με τη διφθεριτική form.

Μέχρι τη δέκατη πέμπτη ημέρα η φλεγμονή παύει και οι κοκκώσεις βρίσκονται πολύ μειωμένες σε μέγεθος ή ακόμη και καταστραμμένες (B. J. H., xli. 280). Η ένταση της φλεγμονής μπορεί να ρυθμιστεί με τη συγκέντρωση του διαλύματος.

Καμιά φορά η φλεγμονή δεν περιορίζεται στα μάτια αλλά προσβάλλει τα βλέφαρα με έντονη φλεγμονή η οποία εξαπλώνεται στο πρόσωπο, τον αυχένα και τον θώρακα. Ο Sattler διατύπωσε τη θεωρία ότι υπήρχε ένα συγκεκριμένο βακίλλος στο έγχυμα του Jequirity, αλλά ο Klein (H. W., xix. 220) και αργότερα ο Benson (H. W., xix. 286) το απέδειξαν κατηγορηματικά ανατρέποντάς το δείχνοντας ότι το αποτέλεσμα παραγόταν εξίσου καλά με κονιορτοποιημένους σπόρους, με φρέσκο έγχυμα και με έγχυμα σε όλα τα στάδια της βακτηριακικής αποσύνθεσης.

Στην παλιά σχολή το Jeq. έχει χρησιμοποιηθεί αντί για blenorrhagic λοίμωξη για την ίαση των κοκκωδών βλεφάρων. Εφόσον οι αλλοπαθικοί υιοθετούν αυτό το ακατέργαστο κομμάτι Ομοιοπαθητικής από τους Βραζιλιάνους ιθαγενείς, δεν υπάρχει λόγος οι ομοιοπαθητικοί να μην χρησιμοποιούν το Jeq. στις αραιώσεις. Μια περαιτέρω χρήση του έγινε από τον Shoemaker της Φιλαδέλφειας (Lancet, 2 Αυγούστου 1884-H. W., xx. 427) σε παθήσεις του δέρματος που εμφανίζουν μεγάλο κυτταρικό πολλαπλασιασμό, λυκοειδείς καταστάσεις, επιθήλιομα, εκσπλαχνισμένα έλκη.

Το σκεύασμα που χρησιμοποίησε παρασκευαζόταν ως εξής: διακόσιοι κόκκοι των σπόρων αποφλοιώνονται με ελαφρύ θραύσμα και σύνθλιψη σε γουδί, με τους κόκκινους φλοιούς να διαλέγονται προσεκτικά από τους κοτυληδόνες· οι τελευταίοι τοποθετούνται σε φιάλη και καλύπτονται με αποσταγμένο νερό. Έτσι μουλιάζουν είκοσι τέσσερις ώρες, στη συνέχεια μεταφέρονται σε γουδί και τρίβονται ενδελεχώς μέχρι να γίνουν λεία πάστα. Προστίθεται τότε αρκετό νερό ώστε το όλο να ζυγίζει 800 κόκκους. Παρασκευασμένο έτσι μοιάζει με γαλάκτωμα και εφαρμόζεται στην προς θεραπεία επιφάνεια με μεγάλο πινέλο από τρίχες καμήλας ή με μάπα.

Η εφαρμογή αυτού του γαλακτώματος σε ελκωμένες επιφάνειες είναι σχεδόν ανώδυνη, αλλά σύντομα (συχνά μέσα σε μία ώρα) εμφανίζεται έντονος ερεθισμός και φλεγμονή, οι ακμές γίνονται κόκκινες και διηθημένες, οι γύρω ιστοί οιδηματώδεις και λαμπεροί. Στη διάρκεια έξι έως δώδεκα ωρών έχει σχηματιστεί μια αποξηραμένη θωρακισμένου τύπου κρούστα η οποία ραγίζει είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα, και η εκκένωση διαφεύγει ελεύθερα. Αυτό συνεχίζεται για πέντε ή έξι ημέρες, με την ποσότητα της εκκένωσης να μειώνεται.

Η κρούστα τότε αποχωρίζεται ή απομακρύνεται με υγρό επίδεσμο και αποκαλύπτει υγιείς κοκκώσεις. Αν μείνουν ανθυγιεινές κοκκώσεις, η εφαρμογή επαναλαμβάνεται. Ο Shoemaker λέει για το αποτέλεσμα αυτής της θεραπείας ότι ασκεί καταστροφική τάση στις ανθυγιεινές κοκκωμένες καταστάσεις, ακολουθούμενη από μια εποικοδομητική μεταβολή, προάγοντας κάτω από την προστατευτική κάλυψη της εξίδρωσης που προκαλεί, μια ταχεία ανάπτυξη υγιούς ιστού. Αλλά πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή, διότι «μπορεί να προκαλέσει ερυσιπελατώδη φλεγμονή, και αν χρησιμοποιηθεί σε αδύναμους και ευερέθιστους ασθενείς, μεγάλες γενικές διαταραχές».

Ο Shoemaker δίνει μια σειρά εντυπωσιακών ιάσεων με το φάρμακο, αλλά οι γενικές επιδράσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους ομοιοπαθητικούς. Αυτές είναι: κεφαλαλγία, πόνος στα άκρα, πυρετός, υψηλός σφυγμός. Σε μια περίπτωση ελκωτικού λύκου στις δύο πλευρές της μύτης η οποία ιάθηκε με πέντε εφαρμογές, η πρώτη ακολουθήθηκε από: τεράστια ποσότητα φλεγμονής, συνοδευόμενης από κακουχία, πυρετική έξαρση (103° F.), η οποία διήρκεσε μέχρι η κρούστα άρχισε να στεγνώνει Το Abrus Precatorius ήταν το φυτό που χρησιμοποίησε ο καθηγητής Nowack για τον προσδιορισμό μετεωρολογικών και τελλουρικών προβλέψεων λόγω της ακραίας ευαισθησίας των φύλλων του στις ατμοσφαιρικές διαταραχές.

Σύγκριση: Στην οφθαλμία, Ipec.

Κεφαλαλγία.

Πυώδης ή διφθεριτική φλεγμονή του επιπεφυκότα· καμιά φορά προσβάλλει τα βλέφαρα με έντονη φλεγμονή που εξαπλώνεται στο πρόσωπο, τον αυχένα και τον θώρακα.—Θεραπεύει την κοκκιώδη οφθαλμία μετά την ύφεση της φλεγμονής.

Πόνοι στα άκρα.

Κακουχία.

Υψηλή θερμοκρασία και υψηλός σφυγμός.