Mercurius Cyanatus

Mercurius Cyanatus.

Δικυανίδιο του Υδραργύρου. Κυανιούχος Υδράργυρος. Hg (CN)2. Διάλυμα. Τριτούρα.

Διφθερίτιδα. Δυσεντερία. Εντερικός πυρετός. Αιμορραγίες. Συφιλιτική κερατοϊρίτιδα. Φλεβίτιδα. Πονόλαιμος. Κριφορφία (κιρσοί).

Η ιστορία αυτού του φαρμάκου είναι μια ρομαντική ιστορία. Όταν ο Δρ Alexander Villers ήταν βρέφος, έπαθε διφθερίτιδα. Τα γνωστά φάρμακα απέτυχαν να συγκρατήσουν τη νόσο, και ο πατέρας του, Δρ Dominic von Villers, ήταν σε απόγνωση. Συμβουλευόμενος τον φίλο του, Δρ Beck (από το Monthey της Ελβετίας), ο τελευταίος εντυπωσιάστηκε από την ομοιότητα της περίπτωσης με τις επιδράσεις του Merc. cy. σε ορισμένες περιπτώσεις δηλητηρίασης, αναφορές για τις οποίες μόλις διάβαζε.

Πρότεινε το φάρμακο. Μια μικρή ποσότητα του άλατος προμηθεύτηκε και μια αραίωση ετοιμάστηκε γρήγορα και χορηγήθηκε. Η βελτίωση ήρθε σύντομα και η ανάρρωση ακολούθησε ευτυχώς. Ο ασθενής, που σώθηκε από το Merc. cy., έζησε για να επιτελέσει λαμπρότατο έργο με το ίδιο φάρμακο όταν ασκούσε την ιατρική στην Αγία Πετρούπολη, και το Merc. cy. έχει πάρει σίγουρη θέση στην κορυφή των φαρμάκων για αυτή την πάθηση.

Τα τοπικά συμπτώματα είναι πολύ καθαρά καθορισμένα, και μεταξύ των γενικών συμπτωμάτων η βαθιά εξάντληση, το ψύχος και η κυάνωση είναι κύριες ενδείξεις. Ο Villers είχε καλύτερα αποτελέσματα με την 30th παρά με οποιαδήποτε χαμηλότερη αραίωση. Το Merc. cy. είναι επίσης πολύ αποτελεσματικό προφυλακτικό στη διφθερίτιδα. Στη συγκλονιστική υπόθεση δηλητηρίασης της Νέας Υόρκης του Φεβρουαρίου 1899, ο κ.

Henry C. Barnett, το θύμα, είχε υποβληθεί σε θεραπεία για διφθερίτιδα από τους γιατρούς του πριν ανακαλυφθεί η αιτία της ασθένειας. Ο Beck (Rev. Hom.

Fran., xii. 153) αναφέρει μεταξύ των κύριων συμπτωμάτων: ακραία αδυναμία, τρέμουλο, λιποθυμία. Παγωμένο ψύχος· γενικό ψύχος με ναυτία. Διφθεριτική μεμβράνη στον λαιμό, στο στόμα και στον πρωκτό. Ο Nash αναφέρει ως ιδιαίτερα ενδεικτικά ένα χρόνιο πονόλαιμο δημόσιων ομιλητών, με τραχύτητα σε σημεία και εμφάνιση κατεστραμμένη, σαν να πρόκειται να ελκώσει, και αυτή την πρόσθετη κατάσταση—«πονεί τον ασθενή να μιλήσει».

Εμφανίζονται αιμορραγίες, σκοτεινές και επίμονες. Η κατάποση είναι αδύνατη ή = σοβαρές κοπές (μαχαιριές). Η σκέψη της τροφής = λόξιγκας (πικρία/εμετός). Υπάρχουν κιρσοί με μεγάλη ευαισθησία στο αριστερό πόδι.

Τα συμπτώματα επιδεινώνονται < μετά το φαγητό.

Σύγκριση: Ar. tri., Caust., Hep., K. bi., Phyt., Echin., Lach., Gels.

Διέγερση, θυμός, φρενήρης μανία κατά του θεράποντος.—Υπερβολική κακία διάθεση αφού φάει λίγο παραπάνω.

Ίλιγγος με συριγμό στα αυτιά, < όταν κάθεται όρθιος.—Πολύ έντονη, εκριζωτική κεφαλαλγία, ειδικά στο πρόσθιο μέρος, < τη νύχτα.

Μάτια: βυθισμένα· σταθερά· εγχυμένα· κόρες διασταλμένες.—(Συφιλιδική κερατοϊρίτιδα· έντονη φλεγμονή· σοβαρά νυχτερινά άλγη.)

Βουητό στο αυτί.

Άφθονη επισταξία αρκετές φορές την ημέρα επί δύο εβδομάδες.

Πρόσωπο: ερυθρό· κυανωτικό· χλωμό και μαραμένο.

Κοιλιά μαλακή, ανεπώδυνη στην πίεση.—Υπερβολικός κωλικός < από κάθε κένωση.

Ούρηση επώδυνη.—Ούρα: αλβουμινώδη· κεχριμπαρένια κίτρινα· κατακρατημένα· πλήρως κατασταλμένα.

Ημι-στέψη του πέους (επιμένουσα ακόμη και μετά τον θάνατο).—Σκούο μπλε χρώμα οσχέους και πέους (επιμένουσα μετά τον θάνατο).

Ελαφρύς βήχας.—Βραχνάδα· η ομιλία = πόνος στον λαιμό.

Βίαιη και απότομη συστολή της καρδιάς.—Έντονη αίσθηση παλμών.

Ελαφροί σπασμοί των άκρων.

Έντονος πόνος στο αριστερό μυοκέφαλο· οι φλέβες της περιοχής σχηματίζουν δύο σκληρά σχοινία που συναντιούνται πάνω από την ιγνυακή κοιλότητα, πολύ επώδυνα στην ελαφρότατη επαφή· το πόδι πρήζεται όταν στέκεται.—(Φλεγμονή των αρθρικών χόνδρων του δεξιού καρπού, με οίδημα του αντιβραχίου.)

Έντονη αδυναμία· δεν μπορεί να σταθεί όρθιος.—Επαναλαμβανόμενες λιποθυμίες.—Έντονη εξάντληση κατά τη διάρροια· στο τέλος έπεσε στο έδαφος σε λιποθυμία.

Δέρμα υγρό και κρύο.—Οστρακιά.

Νυσταγμός με εύκολη αφύπνιση.

Παγωτό κρύο.—Έντονη ευαισθησία στο κρύο.—Άκρα πολύ κρύα· το βράδυ.—Δέρμα υγρό και κρύο.