Oenanthe Crocata

Oenanthe Crocata.

Oenanthe crocata. Hemlock Drop-wort. (Βαλτώδεις τόποι.) N. O. Umbelliferae. Βάμμα από φρέσκια ρίζα, την εποχή της ανθοφορίας.

Λευκωματουρία. Αποπληξία. Μαστός, πόνος στον. Σπασμοί. Βήχας. Διάφραγμα, σπασμός του. Επιληψία. Υστερο-επιληψία. Οισοφάγος, φλεγμονή του· στένωση του. Πριαπισμός. Λοχείακοι σπασμοί. Ισχιαλγία. Ομιλία, απώλεια. Επιληπτική κατάσταση. Στοματίτιδα. Τέτανος. Γλώσσα, πρησμένη· ελκωμένη.

Η Oenanthe crocata είναι ένα από τα πιο δηλητηριώδη Σκιαδοφόρα, και πολλά ατυχήματα έχουν συμβεί από τη χρήση της ρίζας κατά λάθος αντί για παστινάκια, και των φύλλων σε σαλάτες και σούπες. Αυτά έχουν παράσχει τα συμπτώματα της παθογένεσης. Μερικά από αυτά δίνονται στο C. D.

P. Ένας άνδρας, 40 ετών, ενώ νήστευε, έφαγε τη ρίζα. Σύντομα παραπονέθηκε για μεγάλη ζέστη στον λαιμό· μισή ώρα μετά έμεινε άφωνος, έπεσε αναίσθητος και τον έπιασαν τρομερές σπασμοί, που κράτησαν τρία τέταρτα της ώρας και κατέληξαν σε θάνατο. Ήταν αδύνατον να χορηγηθεί φάρμακο επειδή οι σιαγόνες ήταν κλεισμένες από τρισμό όλο αυτό το διάστημα.

Η νεκροψία όσων έχουν πεθάνει από αυτή τη δηλητηρίαση αποκαλύπτει—(1) Ακραία μεταθανάτια ακαμψία. (2) Χέρια σφιγμένα δυνατά με τον αντίχειρα να εφάπτεται βίαια στην παλάμη. (3) Πορφυρή επιφάνεια· νύχια μπλε. (4) Μαύρο ρευστό αίμα εκχυμένο κάτω από το τριχωτό· φλέβες του χορίου γεμάτες· εγκεφαλική ουσία έντονα υπεραιματωμένη· κόλποι διατεταμένοι· διαφυγή αίματος κάτω από το χόριο που καλύπτει τα δύο ημισφαίρια.

(5) Θήκη του νωτιαίου μυελού έντονα υπεραιματωμένη. (6) Αναπνευστικοί βλεννογόνοι βαθιά κόκκινοι, καλυμμένοι με αφρισμένη βλέννα· πνεύμονες θαμποί, μαυριδεροί με εξαγγείσεις. (7) Η καρδιά περιείχε μαύρο ρευστό αίμα. (8) Πεπτικός βλεννογόνος υπεραιματωμένος, με σημεία εξαγγείωσης.

Δύο εντυπωσιακές περιπτώσεις αναφέρονται στο Brit. Med. Jour., 3 Μαρτίου 1900 (H. W., xxxv. 277), που απεικονίζουν την επιληπτική αιφνιδιότητα της δράσης του φαρμάκου: (1) Ο J.

M., χωρίς καμία προηγούμενη προειδοποίηση, έπεσε σε κρίση στην τραπεζαρία-hall καθώς τελείωνε το δείπνο. Η κρίση θεωρήθηκε επιληπτική. Ανέκτησε τις αισθήσεις του σύντομα μετά. Ενώ μεταφερόταν από την τραπεζαρία-hall στη θαλάμη είχε δεύτερη σοβαρή κρίση με εμετό· πρόσωπο κυανωμένο, κόρες διασταλμένες και ακίνητες· επιπεφυκίδες αναίσθητες· αιματηρός αφρός γύρω από το στόμα και τις ρινικές κόγχες· αναπνοή συριγμώδης· πλήρης αναίσθησια.

Ακολούθησαν έξι σοβαρές κρίσεις με διάστημα λίγων δευτερολέπτων μεταξύ τους. Ο σπασμός ήταν κλονικός και γενικός, αλλά достигνε τη μεγαλύτερη έντασή του πρώτα στα κάτω άκρα· έπειτα στα άνω άκρα· τελευταία στο πρόσωπο. Επήλθε θάνατος από ασφυξία, με την καρδιά να συνεχίζει να χτυπά λίγα δευτερόλεπτα μετά τη διακοπή της αναπνοής. (2) Ο T.

F. έπαθε σοβαρή κρίση ενώ βγήκε να συνεχίσει τη δουλειά στο αγρόκτημα μετά το δείπνο. Έκανε εμετό μια ποσότητα τροφής, και ο εμετός διατηρήθηκε με χορήγηση κρασιού Ipecacuanha, ακολουθούμενο από άφθονες γουλιές χλιαρού νερού. Δεν υπήρξε απώλεια συνείδησης, αλλά μια εμφανής πνευματική μεταβολή μετά τους σπασμούς· ο ασθενής ήταν παραληρητικός και μιλούσε αδιάκοπα στον εαυτό του· νυσταγμένος και απρόθυμος να απαντήσει σε ερωτήσεις. Πρόσωπο ωχρό, κόρες διασταλμένες, σφυγμός αδύναμος και αργός.

Δύο ώρες αργότερα ανέκτησε, και διηγήθηκε πώς ο J. M. του είχε δώσει ένα κομμάτι «καρότου» από το οποίο ο J. M. είχε ο ίδιος φάει. Ο T.

F. έφαγε δύο μπουκιές και πέταξε το υπόλοιπο. Η αιφνίδια πτώση και η επακόλουθη επιληπτική κατάσταση απεικονίζονται καλά σε αυτές τις δύο περιπτώσεις. Στη ομοιοπαθητική πρακτική έχει χορηγηθεί με μεγάλη επιτυχία σε περιπτώσεις επιληψίας. Με την 3x έδωσα κάποτε μεγάλη προσωρινή ανακούφιση σε μια περίπτωση ιδιοπαθούς τετάνου, η οποία όμως κατέληξε θανατηφόρα.

Οι περιπτώσεις επιληψίας στις οποίες ενδείκνυται ιδιαίτερα είναι εκείνες στις οποίες υπάρχει κατά τη διάρκεια της κρίσης: εμετός· τυμπανία· ή ημι-πριαπισμός. Επιληψία προερχόμενη από διαταραχές της σεξουαλικής σφαίρας. Ο Δρ. McLellan, από το New Jersey, μου λέει για μια περίπτωσή του στην οποία μια νέα γυναίκα, 19 ετών, από πολύ υγιή οικογένεια, που δεν είχε ποτέ εμμηνορρύσει, είχε γίνει σχεδόν ηλιθιωμένη ως συνέπεια, και στις περιόδους που θα έπρεπε να έρθει η έμμηνος ρύση υπήρχαν επιληπτοειδείς κρίσεις μικρής έντασης.

Η ψυχική κατάσταση ήταν τέτοια ώστε, αφού είχε λάβει τις καλύτερες συμβουλές στο Παρίσι και τις Πολιτείες χωρίς αποτέλεσμα, η ασθενής ήταν έτοιμη να κλειστεί σε ίδρυμα. Χορηγήθηκε Oen. c., και η επόμενη περίοδος πέρασε χωρίς κανένα επιληπτικό σύμπτωμα. Αλλά δεν υπήρχε σημάδι ρύσης. Χορηγήθηκε τώρα Bell., και στην επόμενη περίοδο ήρθε η ρύση, και ο νους της ασθενούς αποκαταστάθηκε πλήρως.

Ο J. S. Garrison (S. J. of H., xiv. 135) αναφέρει μια περίπτωση υστερο-επιληψίας.

Η κυρία T., 32 ετών, άρχισε να εμμηνορρυσεί στα δεκαέξι. Στην αρχή δεν υπήρχε πόνος, αλλά αργότερα υπήρχε. Παντρεύτηκε στα είκοσι τρία, και απέκτησε δύο παιδιά, το ένα δεκαοκτώ μήνες μετά τον γάμο, και το άλλο δεκαεπτά μήνες μετά το πρώτο. Περίπου τον τέταρτο μήνα της πρώτης εγκυμοσύνης άρχισε να ταλαιπωρείται από βάρος και πίεση στη λεκάνη και τις βουβωνικές περιοχές ώστε μόλις περπατούσε.

Αυτό κράτησε ως τον τοκετό. Στον έκτο μήνα είχε την πρώτη κρίση, και είχε άλλες δύο μεταξύ αυτού και του τοκετού. Κατά το απόγευμα των τελευταίων τριών ημερών πριν από τον τοκετό είχε μια αίσθηση σαν να την είχαν χτυπήσει στο πλάι του κεφαλιού, και έπεσε, αλλά χωρίς απώλεια συνείδησης. Ακολούθησε σοβαρή κεφαλαλγία.

Δεν είχε άλλες κρίσεις μέχρι που το μωρό πέθανε στους πέντε μήνες, οπότε είχε μία. Αλλά τρεις μήνες αργότερα έμεινε ξανά έγκυος και οι κρίσεις ξανάρχισαν, συνεχιζόμενες σε ακανόνιστα διαστήματα ως τον τοκετό, οπότε σταμάτησαν μέχρι που άρχισε να κινείται. Τότε επανήλθαν σε διαστήματα που κυμαίνονταν από έξι εβδομάδες έως έξι μήνες, και όταν ερχόταν υπήρχαν πάντα τρεις ή τέσσερις πολύ κοντά η μία στην άλλη. Η ψυχική κατάσταση χειροτέρευε συνεχώς.

Οι κρίσεις ερχόταν αιφνίδια χωρίς προειδοποίηση· εκτός από το ότι στην αρχή είχε μια ελαφριά αίσθηση τρόμου, και περιστασιακά μπορούσε να δει τον εαυτό της ως νεκρό. Οι κρίσεις κυμαίνονταν από στιγμιαία απώλεια συνείδησης έως επιληπτοειδείς κρίσεις με θαμπήδα και υπνηλία για μεταβαλλόμενους χρόνους. Στην αρχή ερχόταν τη νύχτα· αργότερα τη μέρα, μερικές φορές δύο σε μία μέρα. Συνήθως άρχιζαν με την έμμηνο ρύση.

Η μήτρα ήταν πολύ μεγεθυσμένη και τα μέρη πολύ χαλαρά. Τα ούρα είχαν πολύ χαμηλό ειδικό βάρος. Χορηγήθηκε Oen. c. 2x, πέντε σταγόνες τέσσερις φορές την ημέρα, στις 16 Νοεμβρίου 1894. Στις 12 Δεκεμβρίου υπήρξε σοβαρή κρίση, προφανώς προκαλούμενη από σφάλματα διατροφής, μια εβδομάδα μετά την εμφάνιση της εμμήνου ρύσης.

Το φάρμακο συνεχίστηκε για δέκα μήνες με συνεχή βελτίωση της υγείας, και χωρίς περαιτέρω σπασμούς. Ο J. S. Cooper (H.

R., xi. 354) διηγείται την περίπτωση ενός κληρικού που βρισκόταν κοντά σε έναν από τους στρατηγούς της Ένωσης στο Gettysburg, ο οποίος τραυματίστηκε στο μέτωπο από θραύσμα οβίδας, αιχμαλωτίστηκε και κρατήθηκε σε φυλακή είκοσι μήνες. Με την απελευθέρωσή του ήταν εντελώς ράκος, και σύντομα άρχισε να έχει ελαφριές επιληπτικές κρίσεις, που σταδιακά χειροτέρεψαν, και όταν τον είδε ο J. S. Cooper, είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, είχε τέσσερις ή πέντε κρίσεις την ημέρα, δεν μπορούσε να γράψει το όνομά του, και μερικές φορές έβαζε τα πόδια και έτρεχε τέσσερα ή πέντε μίλια στην ύπαιθρο πριν προλάβουν να τον πιάσουν.

Χορηγήθηκε Oen. c. 4, πέντε σταγόνες κάθε τέσσερις ώρες. Μετά την πρώτη δόση είχε μια πολύ κακή κρίση. Η δόση μειώθηκε. Άρχισε να βελτιώνεται, και σε λιγότερο από ένα χρόνο ήταν σε τέλεια υγεία.

Το Oen. c. δεν λαμβανόταν συνεχώς, αλλά όταν «ένιωθε νευρικός» έπαιρνε μερικές δόσεις. Ο F. H. Fish (H.

R., vii. 80) θεράπευσε ένα κορίτσι, 16 ετών, σanguινικό, καλώς ανεπτυγμένο, που στα οκτώ άρχισε να έχει κρίσεις αφηρημάδας σε ακανόνιστα διαστήματα. Στα δώδεκα άρχισε η εμμηνόρροια· στα δεκατέσσερα επιληπτικές κρίσεις, χωρίς καμία σχέση με τις εμμηνορρυσιακές περιόδους. Οι κρίσεις ήταν τόσο σοβαρές που απαιτούνταν εξήντα έως εκατό κόκκοι βρωμιούχου καλίου για να ελέγχονται. Oen. c. Ø, πέντε σταγόνες σε έξι ουγγιές νερό: ένα κουταλάκι του γλυκού κάθε τρεις ώρες, και αργότερα πιο σπάνια.

Δεν είχε άλλο σπασμό, και έχασε την αφηρημάδα της και έγινε χαρούμενη και δραστήρια. Ο W. K. Fowler (Amer.

Hom., παράθεση H. W., xxxv. 212) αναφέρει αυτή την περίπτωση: Ένας αμαξάς, 60 ετών, δεκαεννέα χρόνια νωρίτερα μπήκε σε καβγά, έσπασαν τρία του πλευρά, και χτυπήθηκε στο στομάχι με τον κοντάκι του όπλου. Δύο εβδομάδες αργότερα έπαθε πνευμονία στην τραυματισμένη πλευρά, και μετά από αυτό επιληπτικές κρίσεις. Πριν από τις κρίσεις: πόνος στο στομάχι που διαπερνά ως τη σπονδυλική στήλη· πόνος στον δεύτερο αυχενικό σπόνδυλο.

Κρίσεις προκαλούμενες από ανησυχία και από υπερκόπωση. Σοβαρές κρίσεις αφού τελείωνε η δουλειά της ημέρας. Oen. c. σε δίσκους, τέσσερις δίσκοι κάθε τρεις ώρες για ένα μήνα. Μετά από αυτό υπήρξε μόνο μία ελαφριά κρίση μετά μια σκληρή ημέρα δουλειάς κατά τους τέσσερις μήνες που ήταν υπό παρατήρηση.

Ο W. B. Carpenter διηγείται (Med. Cent., παράθεση H.

W., xxxv. 369) την περίπτωση του F. M., 29 ετών, με καλό οικογενειακό ιστορικό, που είχε μηνιγγίτιδα στην ηλικία των τριών, και είχε κάποια ασυνήθιστη ταλαιπωρία μετά τον εμβολιασμό. Το 1894 (23 ετών) δέχτηκε σοβαρό ατύχημα με σφύρα στο μετωπιαίο οστό ακριβώς πάνω από τη μύτη. Το 1896 είχε την πρώτη του κρίση, που ερχόταν κατά τον ύπνο, και την παρατήρησε μόνο η γυναίκα του· ένα ρίγος και μια σκλήρυνση του σώματος, στροφή του κεφαλιού, τρίξιμο δοντιών και γογγυσμός.

Το πρωί ο ασθενής παρατηρούσε μια θαμπή, βαριά αίσθηση του κεφαλιού, και αίσθηση σαν όλο το σώμα να είναι βαρυφορτωμένο. Για δύο χρόνια οι κρίσεις συνέβαιναν μόνο τη νύχτα, και ήταν γνωστές στον ασθενή από αυτά τα συναισθήματα την επόμενη μέρα. Οι κρίσεις αυξήθηκαν σε σοβαρότητα, και άρχισαν να έρχονται και τη μέρα, και προηθούνταν από μια αύρα σαν τον ήχο μακρινών καμπανών, έπειτα ένα βούισμα σαν από μέλισσες, αυξανόμενο σε ένταση μέχρι να πέσει αναίσθητος, αυτή η κατάσταση διαρκούσε από δέκα έως εξήντα λεπτά.

Για μήνες ο ασθενής είχε αυτό το παράξενο σύμπτωμα: Κοιτάζοντας προς τα πάνω, μια μεμβρανώδης βροχή από μαύρα ραβδιά και δακτυλίδια φαινόταν να έρχεται από πάνω και να εξαφανίζεται φτάνοντας στο ύψος των ματιών του. Οι κρίσεις επανέρχονταν σε διαστήματα από μία έως τέσσερις εβδομάδες. Χορηγήθηκαν τότε βρωμιούχα, και δεν υπήρχαν κρίσεις για επτά μήνες, οπότε δεν τα ελέγχαν πλέον, και συμβουλεύτηκε τον Carpenter, ο οποίος σημείωσε αυτά τα πρόσθετα συμπτώματα: Τρέμουλο μεμονωμένων μυών κατά την κρίση, με αφρισμένη βλέννα μπροστά από το στόμα· θαμπήδα στο κεφάλι, θολούρα μπροστά στα μάτια: καύσος και ξηρότητα στον λαιμό· επίμονη δυσκοιλιότητα· αισθήματα ρίγους σε όλο το σώμα· νωθρότητα και βαρύτητα νου και σώματος.

Το Oen. c. 4x και 6x έφεραν πλήρη μεταβολή σε λίγους μήνες, φωτίζοντας τον νου, τονίζοντας το σώμα, και σταματώντας τις κρίσεις για αρκετούς μήνες. Μεταξύ των ιδιαίτερων συμπτωμάτων είναι: Κρύο σαν νεκρός κατά τους σπασμούς· θόρυβος στον λαιμό σαν να πνίγεται. Καύσος. Καύσος ζέστη.

Μουδιάσματα. Πόδια τεντωμένα ίσια. Κατάποση = πόνος στον λαιμό. Πίεση < πόνος στον λαιμό· > βαθύς πόνος στον θώρακα.

Όλα τα συμπτώματα < από το νερό (σε τρεις γυναίκες που δηλητηριάστηκαν από αυτό).

Σύγκριση: Phelland., Cicut. v., Con. Στην επιληψία, Bufo. Στον πριαπισμό, Pic. ac.

Τραυματισμοί.

Αιμορραγία από τη μύτη.

Κόπρανα: ακούσια· διάρροια.

Ημι-πριαπισμός.

Πόνος στην περιοχή της καρδιάς.—Σφυγμός: μικρός, ασθενής, ακανόνιστος, μόλις αισθητός· επιταχυνόμενος πριν από την κρίση.

Πόνος κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης.—Έντονη δράση των ραχιαίων και οσφυϊκών μυών· οπισθότονος.

Μούδιασμα και αδυναμία των άκρων.—Απώλεια νυχιών και τριχών.

Επιληπτιμορφές σπασμοί.—Φρικτοί σπασμοί, ακολουθούμενοι από κώμα ή βαθύ ύπνο.—Σπασμοί, με ίλιγγο, παραφροσύνη, ναυτία, έμετο, απώλεια συνείδησης, σαρδόνιο γέλιο, βλέφαρα στραμμένα προς τα πάνω, κόρες διασταλμένες.—Αιφνίδιοι σπασμοί, τρισμός, δάγκωμα γλώσσας· ακολουθούμενοι από ολική απώλεια συνείδησης.—Σπασμοί με πρησμένο, κυανωτικό πρόσωπο· αιματηρός αφρός από στόμα και ρουθούνια· σπασμωδικές αναπνοές· αναίσθησία· ασθενής σφυγμός· εξάντληση.—Όλα τα συμπτώματα < από το νερό.

Ροδόχρονο εξάνθημα στο πρόσωπο, το στήθος, τους βραχίονες και την κοιλιά.