Oxytropis Lamberti

Oxytropis Lamberti.

Oxytropis Lamberti (Pursh). (Συμπεριλαμβανομένου του O. Campestris, Hook.) Βότανο "Loco". Rattle-weed. N. O. Leguminosae. Βάμμα φρέσκου φυτού (χωρίς ρίζα).

Αμβλυωπία. Κύστη, ευερεθιστότητα της.

Το «Λόκο-ζιζάνιο» ή «Ζιζάνιο της τρέλας» (το «loco» είναι ισπανικής προέλευσης και σημαίνει «τρελός») έχει ταυτοποιηθεί διάφορα από τον Gray ως Astragalus (όσπριο), από άλλους ως Astragalus mollissimus, και από τον W. S. Gee, ο οποίος διενήργησε την πειραματική απόδειξη, ως Oxytropis Lamberti (M. A., xvii. 441).

Πιθανότατα ο συγγραφέας των βοτανικών λημμάτων στο Century Dictionary είναι πιο κοντά στην αλήθεια όταν λέει ότι το Λόκο-ζιζάνιο είναι «οποιοδήποτε από αρκετά ψυχανθή φυτά που προκαλούν τη λόκο-ασθένεια στα ζώα. Μεταξύ τους είναι τα Astragalus mollissimus και A. Hornii, με αρκετά άλλα είδη του γένους, και τα Oxytropis Lamberti.» Η Henfry's Botany σημειώνει ότι το φύλλωμα του «O. Lamberti λέγεται ότι είναι βλαβερό για τα βοοειδή»· έτσι ο δρ Gee ήταν απόλυτα δικαιωμένος που πήρε αυτό το φυτό για την πειραματική απόδειξη.

(Τα Astragali συγγενεύουν πολύ στενά με τα Oxytropis. Η A. gummifera είναι η πηγή της τραγακάνθας. Μερικές παρατηρήσεις με την A. Menziesii θα βρεθούν στον Τόμο Ι. του έργου αυτού.) Τα δείγματα του Gee προμηθεύτηκε ο δρ Hawkes του Σικάγο, και από αυτά φτιάχτηκε βάμμα από τους Boericke & Tafel.

Ο Gee παραθέτει από το Manual of the Botany of the Rocky Mountain Region του Coulter μια περιγραφή του Oxytropis Lamberti. Ο W. D. Gentry τον Ιούνιο του 1895 έστειλε στους Boericke & Tafel δείγματα Λόκο-ζιζανίου, και καθώς η εταιρεία αυτή είναι εξαιρετικά προσεκτική με τη βοτανική των φυτών από τα οποία φτιάχνει τα βάμματά της, συμπεραίνω ότι τα φυτά αυτά πρέπει να ήταν Oxyt.

Lamberti, αλλιώς θα ανέφεραν το γεγονός. Ο Gentry κάνει αυτές τις παρατηρήσεις για τα φυτά που έστειλε (H. R., x. 364): «Η προσοχή μου τράβηξε πρώτη φορά σε αυτό το φυτό τον περασμένο χειμώνα κατά τον Ιανουάριο, αμέσως μετά την άφιξή μου στην περιοχή, καθώς ήταν σχεδόν το μόνο πράσινο πράγμα που φαινόταν πάνω από το χιόνι, που κάλυπτε τότε το έδαφος για δύο-τρεις ημέρες. Μερικά βοοειδή είχαν φάει το ζιζάνιο, και καθώς πλησίασα προσπάθησαν να απομακρυνθούν· αλλά παρά τις προσπάθειές τους υποχώρησαν προς το μέρος μου, και στις προσπάθειές τους να διαφύγουν έκαναν μερικούς γελοίους ελιγμούς.

Τα παρατήρησα προσεκτικά για περισσότερο από μία ώρα, και οι κινήσεις τους μου θύμισαν με τον πιο έντονο τρόπο τα συμπτώματα της λοκομοτορικής αταξίας.» Ο Gentry έκανε πειραματικές αποδείξεις με το Ø βάμμα ολόκληρου του φυτού και των σπόρων σε τρία άτομα. Δίνει τα «κύρια συμπτώματα», τα οποία θα βρεθούν με την αυθεντία του (Gent.) προσαρτημένη σε καθένα στο Σχήμα. Η παρατήρηση του Gentry για τη λόκο-ασθένεια τον χειμώνα επιβεβαιώνει όσα λένε άλλοι συγγραφείς, δηλαδή ότι μόνο τον χειμώνα, όταν η τροφή είναι ολιγοστή, μπορούν τα ζώα να αρχίσουν να τρώνε το ζιζάνιο· και τότε δεν μπορούν να το αφήσουν.

Μια περιγραφή της λόκο-ασθένειας δημοσιεύτηκε στο Brit. Med. Jour. της 23ης Μαρτίου 1889 (H. W., xxiv. 177), που περιέχει μερικές παρατηρήσεις σχετικές με την εποχή κατά την οποία εμφανίζεται η ασθένεια και κατά την οποία το φυτό είναι δηλητηριώδες.

Παράθετω από το άρθρο: «Το προσβεβλημένο ζώο χάνει σάρκα· έχει αδύναμο, τρεμουλιαστό, αβέβαιο βάδισμα· τριχωτή τρίχα, και γενική εμφάνιση που λέγεται ότι είναι χαρακτηριστική· χάνει κάθε αίσθηση απόστασης ή κατεύθυνσης, και είναι επιρρεπές σε κρίσεις ορθίωσης, βυθίσματος και άγριας διέγερσης· τα εγκυμονύμονες ζώα γεννούν πρόωρα τους απογόνους τους.» Η περιγραφή συνεχίζει λέγοντας ότι το φυτό ταυτοποιείται γενικά ως Astragalus mollissimus. Οι H. C. Wood και ο κ.

Kennedy του Τέξας απέτυχαν να προκαλέσουν δηλητηρίαση στα πειραμαζόμενα ζώα. Αργότερα, η δρ Mary Gage Day έκανε πειράματα με αφέψημα ριζών, φύλλων και στελεχών που συλλέχθηκαν τον Σεπτέμβριο. Είναι πεπεισμένη από πειράματα με υλικά που συλλέχθηκαν σε διαφορετικούς μήνες ότι η μεγαλύτερη ποσότητα δηλητηρίου υπάρχει το φθινόπωρο και τον χειμώνα, αφού ωριμάσουν οι σπόροι—τις εποχές κατά τις οποίες η ασθένεια είναι πιο διαδεδομένη. Η περιγραφή δεν δίνει τη βοτανική των φυτών που χρησιμοποίησε, αλλά γάτες, γατάκια και ένας λαγός «λοκαρίστηκαν» ολοσχερώς και πέθαναν, ο λαγός σε δέκα ημέρες αφού άρχισε να τρώει το φυτό, για το οποίο απέκτησε ταχύτατα προτίμηση.

Στην πειραματική απόδειξη του Gee χρησιμοποιήθηκαν το Ø βάμμα και δυναμοποιήσεις από 1x έως 30x. Παράχθηκε ένας αριθμός συμπτωμάτων νου και εγκεφάλου· αποθάρρυνση, λησμονιά· ένα αίσθημα σαν να επρόκειτο να χαθεί η συνείδηση· πληρότητα στο κεφάλι και ασταθής όρθια στάση. Δύο πειραματιζόμενοι είχαν «συμπτώματα < όταν τα σκέφτονταν». Οι πειραματιζόμενοι του Gentry είχαν «ευχάριστα, μέθα αισθήματα».

Τόσο οι πειραματιζόμενοι του Gentry όσο και του Gee είχαν καλά σημαδεμένους πόνους στα μάτια και διαταραχή της όρασης· και εκείνοι του Gentry είχαν «μουδιασμένο, σπογγώδη ή ξύλινη αίσθηση γύρω και πάνω στη σπονδυλική στήλη»· και «απώλεια της ικανότητας ελέγχου των κινήσεων των άκρων». Στις πειραματικές αποδείξεις του Gee υπήρχαν πόνοι τόσο στους όρχεις όσο και στις ωοθήκες, και ένας άνδρας πειραματιζόμενος, φυσιολογικά παθιασμένος, έγινε ανίκανος. Τα συμπτώματα είναι < όταν τα σκέφτεται (παρόρμηση για ούρηση αν το σκεφτεί)· > στην πλευρά που κείτεται· < αμέσως μετά το φαγητό, > μία ώρα μετά.

Αίσθημα αδιαθεσίας, εξάντλησης στις 10 π.μ.· ρίγος 11.40 π.μ. Πόνος (και ερεθισμός της κύστης) > όταν κινείται· > σε δροσερό αέρα. Οποιαδήποτε μικρή άσκηση = ξηρός βήχας. > Μετά το κόπρανο.

> Μετά τον ύπνο. Οι πόνοι πηγαίνουν από δεξιά προς αριστερά. Δύσπνοια με ρίγος.

Σύγκριση: Lath., Astrag. menz., Physostig., Laburn., και άλλα Leguminosae. Σε συμπτώματα < όταν τα σκέφτεται, Ox. ac. (>, Camph.). Πόνος στο νωτιαίο μυελό και τους όρχεις, Ox. ac. Πόνοι από δεξιά προς αριστερά, Lyc. > με κίνηση, Rhus.

Βουητό στα αυτιά.

Ελαφριά φλεγμονή του φάρυγγα, αίσθημα «βραχνάδας».—Λαιμός ξηρός και επώδυνος.

Όρεξη σταδιακά αυξανόμενη.—Όρεξη καλή· συμπτώματα < μετά το φαγητό, > μετά από μία ώρα.—Απώλεια όρεξης (ασυνήθιστο).

Στις 1.30 μ.μ. πόνος στον αριστερό ωοθήκη, σαν κάτι να έσφιγγε ή να κρατούσε σφιχτά για περίπου μία ώρα, μετά εξαφανίστηκε.

Πίεση στους πνεύμονες στις 9 μ.μ.—Θερμή αίσθηση μυρμηγκιάσματος πάνω από το αριστερό στήθος, ακριβώς κάτω από το δέρμα.

Πόνος και δυσκαμψία των μυών του πίσω μέρους του αυχένα.—Νumb, σπογγώδης ή ξύλινη αίσθηση γύρω και μέσα στη σπονδυλική στήλη (Gent.).

Στις 10 π.μ. αίσθηση πολύ έντονης αδιαθεσίας και εξάντλησης Αδυναμία και ανασφάλεια κάθε ικανότητας κίνησης (Gent.) Αίσθηση μέθης με σχεδόν πλήρη απώλεια της όρασης (Gent.) Η αίσθηση της αφής πολύ διαταραγμένη (Gent.)

Τα ζώα που το τρώνε γίνονται σκλάβοι του και δεν μπορούν ποτέ να απομακρυνθούν από αυτό· αδυνατίζουν, χάνουν σάρκα, στέκονται με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια μισόκλειστα· ξαφνικά αρχίζουν να κλωτσούν βίαια εναντίον φανταστικών εχθρών· είναι στερημένα κακίας, αλλά δεν μπορούν να εργαστούν γιατί δεν ξέρουν πότε να σταματήσουν ή πότε να ξεκινήσουν, ή προς ποια κατεύθυνση να στραφούν, ή πώς να αλλάξουν βηματισμό ή να αντιμετωπίσουν μεταβολές στο ανάγλυφο του δρόμου.

Ρίγος στις 11.40 π.μ., που αρχίζει στην πλάτη και μεταξύ των ωμοπλατών, κατεβαίνει πάνω από το σώμα μέχρι τα πόδια· το στομάχι αισθάνεται κρύο· πόνοι σε όλο το σώμα κατά τη διάρκεια του ρίγους· μια ιδιάζουσα αίσθηση σύσπασης ή συστολής των κοιλιακών μυών, πιο έντονη γύρω από τον ομφαλό, διήρκεσε περίπου μισή ώρα.—Καθώς το ρίγος υποχωρεί, ένα κάψιμο στον λαιμό και μια αίσθηση σαν οι πνεύμονες και οι βρόγχοι να κλείνουν, καθιστώντας την αναπνοή πολύ δύσκολη· το ρίγος διήρκεσε μέχρι τις 2 μ.μ., οπότε όλα εξαφανίστηκαν.—Καμία δίψα σε καμία φάση.—Για τέσσερις εβδομάδες κάθε έβδομη ημέρα είχε ρίγος με όλα τα παραπάνω συμπτώματα· η ψυχρότητα της σπονδυλικής στήλης ήταν συνεχής για οκτώ εβδομάδες και τότε αφαιρέθηκε από το Gels.