Ricinus Communis

Ricinus.

Ricinus communis. Palma Christi. N. O. Euphorbiaceae. Βάμμα (παρασκευασμένο με καυτό αλκοόλ και νερό) ή τριτύραση φρέσκων σπόρων. Βάμμα φρέσκου φυτού.

Λευκωματουρία. Αφθώδης στοματίτιδα. Χολέρα. Χολέρα των βρεφών. Διάρροια. Δωδεκαδάκτυλο, κατάρροις του. Δυσεντερία. Εξανθήματα. Γάγγραινα. Γαστρεντερίτιδα. Ίκτερος. Γαλουχία. Περιτονίτιδα.

Το φυτό της ρικίνης προέρχεται από την Ινδία. Στις τροπικές περιοχές είναι μικρό δέντρο που φτάνει σε ύψος οκτώ έως δέκα πόδια. Με την ονομασία Palma Christi καλλιεργείται ως ετήσιο σε αυτή τη χώρα, με τα στελέχη του να φτάνουν από τρία έως πέντε πόδια. Το ιατρικό έλαιο λαμβάνεται από τους σπόρους.

Το πιο ήπιο, που είναι σε κοινή χρήση, είναι «ψυχρής έκθλιψης», δηλαδή εκθλιβόμενο χωρίς τη βοήθεια θερμότητας, και περιέχει την ελάχιστη ποσότητα της ερεθιστικής αρχής. Ένα αφέψημα των σπόρων, που χρησιμοποιείται στις Ανατολικές και Δυτικές Ινδίες, περιέχει πολύ μεγαλύτερη αναλογία. Η ομοιοπαθητική παρασκευή πρέπει να γίνεται με τρόπο που να εξασφαλίζει τις πλήρεις ιδιότητες. Τα φύλλα έχουν ιδιαίτερα ισχυρή δράση στους μαστούς και στα γυναικεία γεννητικά όργανα.

Ο Hale έκανε την πρώτη συλλογή των παθογενετικών αποτελεσμάτων του Ric. και υπογράμμισε την αναλογία του με τη χολέρα, την οποία επιβεβαίωσε ο Salzer (On Cholera). Κρούσεις δηλητηρίασης, ορισμένες θανατηφόρες, έχουν καταγραφεί από το συνηθισμένο έλαιο, αλλά ο μεγαλύτερος αριθμός των παθογενετικών αποτελεσμάτων προέκυψε από την κατανάλωση των σπόρων. Θανατηφόρες συνέπειες ακολούθησαν την κατανάλωση τριών σπόρων, και ένας σπόρος προκάλεσε βίαια αποτελέσματα. Μετά από είκοσι σπόρους εμφανίστηκε γαστρεντερίτιδα και θάνατος, προηγούμενοι γενικών σπασμών και κατάρρευσης.

Η πιο λεπτομερής περίπτωση είναι εκείνη ενός λοχία που έφαγε δεκαεπτά σπόρους (δύο ετών) ως καθαρτικό. Τέσσερις ώρες αργότερα είχε αρκετές υγρές κενώσεις, καούρα, σπασμούς στο στομάχι, ναυτία και έμετο, με τον εμετό να περιέχει θραύσματα σπόρων και σταγόνες ελαίου. Οι κενώσεις έγιναν πιο συχνές και πιο άφθονες, ορώδους υγρού ανακατεμένου με βλέννα, και αποβάλλονταν χωρίς τένεςμο ή κολικό. Αργότερα η διάρροια συνοδευόταν από σπασμούς και ρίγη.

Άλλα συμπτώματα ήταν: χλωμό πρόσωπο· μέτωπο καλυμμένο με κρύο ιδρώτα, χαρακτηριστικά συσπασμένα, μάτια σπασμωδικά και στραμμένα προς τα πάνω, επιπεφυκότα υπεραιμική, άφθονη δακρύρροια. Νους απολύτως καθαρός. Κεφαλαλγία, ίλιγγος, βουητό στα αυτιά και αίσθηση σαν μια ράβδος να είναι τοποθετημένη πάνω στο στομάχι του, με βαθιά αγωνία. Καύσος δίψας· καούρα, έμετος υγρού ελαφρώς χρωματισμένου με χολή και περιέχοντος ορισμένα γλοιώδη νήματα.

Το επιγάστριο πολύ ευαίσθητο, οι πόνοι ακτινοβολούν από εκεί προς τον ομφαλό και τα υποχονδρία, όχι < ή > από ελαφρά ή ισχυρή πίεση. Ταυτόχρονα ένιωσε μια αίσθηση βίαιου σφιξίματος στα έντερα. Η διάρροια έγινε υδαρής, κενώσεις σαν αυτές της χολέρας. Πλήρης ανούρια.

Φωνή βραχνή. Βαθιά αδυναμία. Την επόμενη ημέρα ακολούθησε σοβαρός πυρετός. Μικρή ποσότητα σκούρων, πηκτών ούρων αποβλήθηκε και βρέθηκε ισχυρά αλβουμινώδης.

Την τέταρτη ημέρα εμφανίστηκε έντονος ίκτερος. Την έκτη ημέρα τα ούρα είχαν πάψει να είναι αλβουμινώδη και ο ασθενής πήρε εξιτήριο. Ο Salzer αποδίδει στο Ric. την ίδια σημασία στη χολέρα με διάρροια που έχει το Camph. σε σχέση με τη σπασμωδική χολέρα. Οι κενώσεις του Ric. αντιστοιχούν ακριβώς στις κενώσεις τύπου «νερό από πλύσιμο ρυζιού» της χολέρας, ενώ εκείνες του Ver. a. όχι.

Το Ric. έχει επίσης ανώδυνες κενώσεις που συναντώνται σε πολλές περιπτώσεις χολέρας. Το Ric. επομένως αντιστοιχεί στο διαρροϊκό στάδιο της χολέρας, και επίσης στο στάδιο της κατάρρευσης αν ο έμετος και η κένωση εξακολουθούν. Ο Salzer παραθέτει τον B. L.

Bhaduri ως έχοντα παρατηρήσει «κενώσεις τύπου νερού από πλύσιμο ρυζιού, σπασμούς και κατακράτηση ούρων προκαλούμενες από την κατανάλωση των σπόρων». Ο Hale λέει ότι πριν μάθει να χρησιμοποιεί το Ric. ως ομοιοπαθητικό φάρμακο είχε συχνά εκπλακεί βλέποντας αφθώδη διάρροια να θεραπεύεται με μικρές (μισής κουταλιάς του τσαγιού) δόσεις ελαίου ρικίνης, επαναλαμβανόμενες τρεις ή τέσσερις φορές την ημέρα, από ηλικιωμένες νοσοκόμες ή ανυπόμονες μητέρες. Τέτοια διάρροια συχνά εμφανίζεται σε παιδιά που τρέφονται ακατάλληλα.

Ξεκινά με αδιαθεσία, συχνές και σφιγκτικές κενώσεις, πρασινωπές κίτρινες έως σκούρο πράσινες, που γίνονται πιο υγρές και περισσότερο ή λιγότερο ανακατεμένες με γλοιώδη ή ζελατινώδη βλέννα ή αίμα. Κάθε κένωση συνοδεύεται από πόνο και τένεςμο, στόμα ξηρό και αφθώδες, πρωκτός φλεγμονώδης, κοιλιά φουσκωμένη και επώδυνη, το παιδί γίνεται όλο και πιο πυρεξώδες και υπνηλό. Ο Hale αργότερα χορήγησε 1x τρίμμα του ελαίου με ζάχαρη. Στην οξεία και στη χρόνια δυσεντερία, και σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου υπάρχει συμπίεση κοπράνων, ο Hale είδε το έλαιο να είναι άμεσα θεραπευτικό.

Η νεκροτομή στις θανατηφόρες περιπτώσεις δηλητηρίασης έδειξε τον γαστρεντερικό βλεννογόνο εκδομένο και φλεγμονώδη. Σε μία περίπτωση ολόκληρη η εντερική μεμβράνη ήταν επικαλυμμένη με μαυριδερό αίμα και εκείνη του στομαχιού κοκκινισμένη και μαλακωμένη. Ο Hering παρατήρησε ότι ο λοχεϊκός πυρετός είχε γίνει πολύ λιγότερο συχνός στη Φιλαδέλφεια (όπου συνήθιζε να είναι πολύ συχνός) από τότε που οι ομοιοπαθητικοί απαγόρεψαν τη χρήση του ελαίου ρικίνης στους τοκετούς. Το Ric. έχει μεγάλη δύναμη επί της γαλακτοποίησης.

Ο O. McWilliams (παραθέτει ο Hale) παρατήρησε στα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου ότι τα φύλλα του φυτού εφαρμόζονταν στους μαστούς για να αυξήσουν τη ροή του γάλακτος αν αυτή καθυστερούσε, και ακόμη για να την προκαλέσουν σε γυναίκες που δεν είχαν ποτέ αποκτήσει παιδιά ή που δεν θήλαζαν επί χρόνια. Για την αύξηση της ροής του γάλακτος σε θηλάζουσες γυναίκες οι μαστοί επαλείφονταν με αφέψημα των φύλλων του φυτού, με τα βρασμένα φύλλα να απλώνονται στη συνέχεια λεπτά πάνω στους μαστούς.

Για την παραγωγή γάλακτος σε άλλες εφαρμόζονταν πιο δραστικά μέτρα. Οι γυναίκες έπρεπε να κάθονται πάνω από βραστό αφέψημα των φύλλων, με φροντίδα να αποτρέπεται η διαφυγή του ατμού. Όταν το αφέψημα ήταν αρκετά δροσερό, τα μέρη λούζονταν με αυτό, καθώς και οι μαστοί, στα οποία εφαρμόζονταν τα φύλλα όπως στην άλλη περίπτωση. Οι γυναίκες με καλά αναπτυγμένους μαστούς επηρεάζονται πιο εύκολα.

Όταν οι μαστοί είναι μικροί και ζαρωμένοι, αυτή η θεραπεία δρα περισσότερο στο μητρικό σύστημα, προκαλώντας την έμμηνο ρύση πολύ πριν από τον χρόνο της ή προκαλώντας άμεση ροή αν ο χρόνος είναι κοντά. Ο Tyler Smith πειραματίστηκε με τα φύλλα. Στις περιπτώσεις του η εφαρμογή προκάλεσε: Πρήξιμο των μαστών, σφύζοντες και άλλους πόνους σε αυτούς· πρήξιμο των μασχαλιαίων αδένων, με πόνους που κατεβαίνουν κατά μήκος των χεριών. Πόνοι στην πλάτη σαν επιλόχειες ωδίνες προκλήθηκαν σε κάθε περίπτωση.

Τα λευκόρροια αυξήθηκαν. Σύντομα οι εκκρίσεις από τους μαστούς έγιναν γαλακτώδεις και η έμμηνος ρύση ήρθε πολύ νωρίτερα. Οι ακτινωτοί πόνοι· η αίσθηση της ράβδου· οι σφιγκτικοί και σπασμωδικοί πόνοι είναι οι πιο ιδιαίτεροι.

Σύγκριση: Croton., Jatr., και Euphorbiaceae. Στη χολέρα, κενώσεις σαν ρυζόνερο, Agar. ph., Jatr. Bar αίσθηση, Haematox. Γαλακτογόνα, Agn. c., Asaf., Puls. Καταρροίς δωδεκαδάκτυλου, Berb., Chi., Hydrs., Lyc., Merc., Pod.

Μάτια σε σπασμούς και στραμμένα προς τα πάνω· ενέσεις των επιπεφυκότων, άφθονη δακρύρροια· κόρες μόνο μέτρια διασταλμένες.

Βουητό και θόρυβος στα αυτιά.

Γλώσσα: επιχρισμένη λευκή· και ξηρή· με παχύ επιχρίσμα.—Σιαλορροία.

Καύσος πόνος στον οισοφάγο συνόδευε τον έμετο.

Πλήρης ανουρία.—Αποβάλλει λίγα σκούρα, πυκνά, πολύ αλβουμινούχα ούρα (διήρκεσε τέσσερις ημέρες).

Φωνή αλλοιωμένη· βραχνή.

Σφυγμός: εξαιρετικά μικρός, μόλις αισθητός, αν και φυσιολογικός σε συχνότητα· πολύ συχνός.

Πόνοι στην πλάτη σαν επιλόχειες ωδίνες.

Κνησμός (prurigo) στους καρπούς και στις καμπές των γονάτων.

Γάγγραινα ενός ποδιού κάνει απαραίτητο τον ακρωτηριασμό.

Χλωμός και απρόθυμος.—Αναιμία.—Βαθιά αδυναμία.—Κατάπτωση.—Σπασμοί.—Μυϊκές συσπάσεις.—Πολύ επώδυνοι σπασμοί στον κορμό και στα άκρα.

Εμφανής ίκτερος· δέρμα κροκοκίτρινο.—Κνησμώδη εξανθήματα, ή ερυθρότητα και κνησμός, στους καρπούς και στις καμπές των γονάτων.

Μεγάλη επιθυμία για ύπνο.