Urinum

Urinum.

Αραιώσεις.

Ακμή. Φλέγμονες. Υδρωπας. Οφθαλμία. Σκορβούτος.

Στο λήμμα Urea ο Allen αναφέρει ορισμένα συμπτώματα που παρατηρήθηκαν σε έναν άνδρα ο οποίος, για δερματική νόσο, έπινε το πρωί τα ούρα που είχε αποβάλει το προηγούμενο βράδυ. Τα συμπτώματα ήταν σοβαρά και περιλάμβαναν γενικό ύδρωπα, ολιγοουρία και υπερβολική αδυναμία. Αυτά τα συμπτώματα έχω ταξινομήσει υπό το Urinum. Η ουροθεραπεία είναι πρακτικά τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος.

Οι Κινέζοι (Therapist, x. 329) θεραπεύουν τις πληγές ραντίζοντας πάνω τους ούρα, και το έθιμο αυτό είναι διαδεδομένο στην Άπω Ανατολή. Λαμβανόμενα εσωτερικά, τα ούρα πιστεύεται ότι διεγείρουν την κυκλοφορία· και εκτιμώνται ως δραστικό οξυτοκικό μέσο. Η λεχώνα πίνει τα ούρα ενός αγοριού τεσσάρων έως πέντε ετών, και το τμήμα που αποβάλλεται στη μέση της ούρησης. Το παιδί ουρεί σε τρία δοχεία, και η γυναίκα πίνει τα περιεχόμενα του δευτέρου.

Στο Brit. Med. Jour. του 1900 αναφέρθηκαν αρκετές περιπτώσεις δυτικής ουροθεραπείας (συγκεντρωμένες στο H. W., xxxv. 507).

Σε αυτές ο Cooper έχει προσθέσει ορισμένες άλλες (ibid., σ. 584). Οι περιπτώσεις είναι οι εξής: (1) Ένας νεαρός με διαδοχικές εκδόσεις φουσκάλων (βράχων) που κανένα μέσο δεν μπορούσε να θεραπεύσει, συμβουλεύτηκε να πίνει κάθε πρωί επί τρία πρωινά ένα ποτήρι από τα δικά του ούρα. Έπειτα, μετά από διακοπή τριών ημερών, να επαναλάβει, και ούτω καθεξής μέχρις ότου θεραπευτεί. Θεραπεύτηκε την ένατη ημέρα.

(2) «Μαύρα στίγματα» (μικροκωμωδώνες) θεραπεύτηκαν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Αυτός ο ασθενής τα έπινε φρέσκα. (3) Χρόνια βρογχίτιδα ανακουφίστηκε σημαντικά. Αυτός ο ασθενής ήταν κωφός και κατανόησε λανθασμένα την οδηγία του γιατρού να φέρει λίγο από τα ούρα του.

Νόμισε ότι η λέξη ήταν «πίνω» και ενήργησε αντίστοιχα. (4) Ελονοσία (στα έλη του Lincolnshire). (5) Κνίδωση. (6) Για την τσίχα (μυκητίαση) είναι έθιμο στο Yorkshire να σκουπίζουν τη γλώσσα του βρέφους με το δικό του πάνο.

(7) Για σπυράκια και κηλίδες οι νέγροι των Barbados πίνουν τα ούρα τους και τα εφαρμόζουν τοπικά. (8) Για την οφθαλμία στα παιδιά είναι έθιμο στην Ελβετία να πλένουν τα μάτια με τα δικά τους ούρα των παιδιών. Ο Cooper αναφέρει την περίπτωση ενός άνδρα που υπέφερε πολύ από αδύναμα και φλεγμονώδη μάτια μέχρι που υιοθέτησε αυτή τη μέθοδο, η οποία μετά από κάποιο χρόνο τον θεράπευσε. Ο Cooper αναφέρει επίσης ότι ένας περιώνυμος εκτροφέας βοοειδών και αλόγων κατάφερε να φέρει το δέρμα των ζώων του σε εκπληκτική κατάσταση λεπτότητας δίνοντάς τους περίπου μία κουταλιά της σούπας παλιά ανθρώπινα ούρα με κάθε γεύμα.

Ο Kraft (A. H., xxvii. 4) αναφέρει ότι τα ούρα έχουν χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία για τον ψευδοκρούπ. Ο S. Mills Fowler (M.

A., xx. 281) αναφέρει τη χρήση των ούρων ως θεραπείας για το σκορβούτο κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Στη φυλακή του Andersonville οι λιμοκτονούντες κρατούμενοι πέθαιναν εκατοντάδες από σκορβούτο, και ο κ. T. (που αφηγήθηκε την ιστορία) ήταν ένας από τους πάσχοντες.

Τα πόδια του ήταν λυγισμένα πάνω στους μηρούς και οι μηροί πάνω στο σώμα σε τόσο βίαιη σύσπαση που ήταν αδύνατο να τα εκτείνει καθόλου, και κάθε απόπειρα να το κάνει συνοδευόταν από σοκ πόνου σαν από ηλεκτρική μπαταρία. Μπορούσε να κινηθεί μόνο με τους αγκώνες και τους γλουτούς του. Μέσα στο περίβομο μεγάλωναν δύο μεγάλα δέντρα τερεβινθίνης. Από τη ρητίνη αυτών των δέντρων οι ασθενείς έπαιρναν αρκετή ώστε να γίνουν τα ούρα τους «καθαρά και λευκά σαν κρύσταλλο».

Τα ούρα που αποβάλλονταν αφήνονταν να σταθούν μέχρι να αρχίσουν να ξινίζουν, κάτι που έπαιρνε δώδεκα έως είκοσι τέσσερις ώρες. Οι ασθενείς έπαιρναν έπειτα μια «καλή γουλιά» τέσσερις ή πέντε φορές την ημέρα. Ένιωθαν την ευεργετική επίδραση κάθε δόσης. Η θεραπεία αυτή θεράπευσε τον κ.

T. και όλους τους συντρόφους του στη δοκιμασία που την υιοθέτησαν. Αυτές οι θεραπείες είναι ως έναν βαθμό αναλογικές με τις θεραπείες των νοσοδών, καθώς οι ασθενείς έπιναν τα δικά τους ούρα· αλλά τα Urinum, Urea, Uric acid είναι επίσης φάρμακα καθ' εαυτά, και κατατάσσονται στα Σαρκώδη. Τα συμπτώματα της ουραιμίας μπορούν να ληφθούν ως παθογένεση του Urinum για τη χρήση των δυναμοποιήσεων. Η Urea θεράπευσε τον νεφρικό ύδρωπα, και το Urinum τον προκάλεσε.

Η δερματική δράση του Urinum είναι αξιοσημείωτη σε σχέση με τη χρήση του στο βύσσινο του δέρματος· δεν έχει βρεθεί κανένα υποκατάστατό του σε αυτό.

Σύγκριση: Urea (τα ούρα μάλλον οφείλουν την κύρια δράση τους στην ουρία), Ur. ac., Urt. urens.

Βαριά αίσθηση στο κεφάλι, < όταν σκύβει.

Πρόσωπο πολύ πρησμένο.—Χροιά ωχρή, έκφραση βαριά και αόριστη.

Λίγη δίψα.

Υγρό στην κοιλιά και στα τοιχώματα θώρακα και κοιλιάς.

Ούρα σπάνια, πυκνά, σκούρα καφέ και πολύ δυσώδη.

Ανάσαρκα· γενικά πιο έντονη στα άνω παρά στα κάτω μέρη του σώματος.—Βαριά αίσθηση, βαρύς για δουλειά, χωρίς την συνήθη ζωτικότητα ούτε ζεστασιά.—Λείπει η ανάσα της αν περπατήσει γρήγορα, αναγκάζεται να σταματήσει.