Kali Hydroiodicum

Βήχας με άφθονη, παχιά, πράσινη, αλμυρή απόχρεμψη, από τα βάθη, σαν να προέρχεται από το μέσο του στέρνου, με πόνο που διαπερνά προς την πλάτη· μεγάλη αδυναμία και νυχτερινές ιδρώτεις.

Σουβλιές διαπερνούν τους πνεύμονες· στο μέσο του στέρνου· μέσα από το στέρνο προς την πλάτη ή βαθιά στον θώρακα· < στο περπάτημα.

Ανυπόστατη επιθυμία για καθαρό αέρα· το περπάτημα σε καθαρό αέρα δεν κουράζει· ρευματισμός του περιόστεου.

Ανυπόφορος πόνος στα οστά, ιδίως τη νύχτα· συφιλιδικοί.

Συφιλιδικές καταστάσεις, ιδίως μετά την κατάχρηση του Υδραργύρου.

Αδενικές διηθήσεις· μεσοστιατική διήθηση.

Hepar sulphur.中和 την υπερβολική του χρήση.

* * * * *

Αυτό είναι ένα από τα φάρμακα που καταχρήστηκαν τόσο πολύ από την παλιά σχολή, ώστε ομολογώ ότι δεν το συνταγογράφησα πολύ· πρώτον, λόγω της προκατάληψής μου εναντίον του, και δεύτερον, επειδή δεν είχε ποτέ τόσο διεξοδική απόδειξη όσο είχε το Kali carb. από τον Hahnemann.

Υπάρχει μία κατάσταση των αναπνευστικών οργάνων στην οποία το βρήκα μεγάλης αξίας. Όταν μετά από ένα σκληρό κρυολόγημα επακολουθεί μακρόχρονος βήχας, ή ίσως μετά από μια προσβολή πνευμονίας. Ο ασθενής φαίνεται σαν να οδεύει προς τη φθίση. Υπάρχει άφθονη απόχρεμψη από χαμηλά, βαθιά στο στήθος, σαν να προέρχεται από το μέσο του στέρνου, με πόνο που διαπερνά προς το σημείο ανάμεσα στους ώμους (Kali bichrom.) (Kali carb., κάτω δεξιά θώρακας διαπερνώντας προς την πλάτη), και υπάρχουν εξαντλητικές νυχτερινές ιδρώτεις και μεγάλη γενική αδυναμία.

Έχω επανειλημμένα θεραπεύσει τέτοιες περιπτώσεις όπου η φθίση φαινόταν αναπόφευκτη.

Στην αρχή της πρακτικής μου συνήθιζα να διαλύω δύο έως τέσσερα κόκκους του ακατέργαστου άλατος σε φιαλίδιο τεσσάρων ουγκιών νερό και έδινα οδηγία να λαμβάνεται ένα κουταλάκι του γλυκού από αυτό το σκεύασμα τρεις φορές την ημέρα, μέχρι να χρησιμοποιηθεί το μισό, και μετά να συμπληρώνεται με νερό και να συνεχίζεται η λήψη με τον ίδιο τρόπο μέχρι την ίαση· συμπληρώνοντας το φιαλίδιο κάθε φορά που είχε χρησιμοποιηθεί κατά το ήμισυ. Αλλά πριν από αρκετά χρόνια, έχοντας μια χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της περιγραφής και βέβαιος για το φάρμακό μου, το έδωσα στη 200th δυναμοποίηση ως πείραμα.

Αυτή η περίπτωση επίσης έκανε εξίσου ταχεία ανάρρωση με τις άλλες που είχαν αντιμετωπιστεί με το ακατέργαστο φάρμακο, οπότε έκτοτε το συνταγογραφώ συχνά στις δυναμοποιήσεις. Υπάρχουν δύο άλλα φάρμακα που μπορούν να διεκδικήσουν τη θέση από το Kali hyd. σε τέτοιες περιπτώσεις, ήτοι το Sanguinaria και το Stannum. Σε όλα η απόχρεμψη είναι άφθονη και παχιά, αλλά στο Stannum η ύλη έχει γλυκιά γεύση, στο Sanguinaria η αναπνοή και τα πτύελα είναι πολύ δύσοσμα, ακόμη και για τον ίδιο τον ασθενή (επίσης Sepia και Psorinum), ενώ στο Kali hyd. είναι αλμυρή στη γεύση (Sepia).

Με το Kali hyd. και το Stannum η απόχρεμψη είναι συχνά παχιά, πράσινη· όχι τόσο με το Sanguinaria. Μερικές φορές με το Kali hyd. υπάρχει μια αφρώδης ή σαν σαπουνόνερο εμφάνιση των πτυέλων, αλλά η βαριά, πράσινη, αλμυρή απόχρεμψη μου φαίνεται πιο χαρακτηριστική. Η αφρώδης απόχρεμψη βρίσκεται στο οίδημα των πνευμόνων και μπορεί να εμφανιστεί στη νόσο του Bright. Περισσότερο από μία φορά απέκτησα τη φήμη ότι θεραπεύω τη φθίση σε τέτοιες περιπτώσεις όπως αυτές που έχω περιγράψει, και δεν ξέρω αν δεν την άξιζα· τουλάχιστον δεν έγινε ποτέ γνωστό ότι την αρνήθηκα.

Το Kali hydroiodicum όπως χρησιμοποιείται από την παλιά σχολή χορηγείται είτε ως ένα είδος ειδικού φαρμάκου κατά της σύφιλης, είτε πιο συχνά σύφιλη επιδειγμένη από την κατάχρηση του υδραργύρου τους, είτε πάλι ως εναλλακτικό (alterative) σε σκροφουλικές καταστάσεις, χωρίς πολλή αιτία. Λοιπόν, τι είναι ένα εναλλακτικό; Ιδού ο ορισμός: "Ένα φάρμακο που προκαλεί σταδιακά μια αλλαγή στη συνήθεια ή στο σύνταγμα, και αποκαθιστά τις υγιείς λειτουργίες χωρίς αισθητή εκκένωση." Δεν είναι αυτό μάλλον υπερβολικό;

Πώς σας φαίνεται αυτό για μια σχολή ιατρικής που ισχυρίζεται ότι είναι η θεματοφύλακας όλης της ιατρικής επιστήμης; Δεν είναι αυτό περίπου ό,τι θα θέλαμε να κάνουμε σε κάθε περίπτωση -να αποκαταστήσουμε την υγιή λειτουργία, χωρίς αισθητή εκκένωση; Πώς θα ταίριαζε τότε το Kali hydroiodicum ως πανάκεια; Υπάρχουν, ωστόσο, πολλά λεγόμενα εναλλακτικά σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό· ποιο θα δώσουμε;

Είναι ακριβώς εδώ που εμείς οι ομοιοπαθητικοί πιστεύουμε ότι τέτοιες αόριστες γενικοί όροι όπως εναλλακτικό, τονωτικό, ναρκωτικό κ.λπ., είναι πολύ άναρκτοι για σκοπούς στενής συνταγογράφησης, και επομένως παραπλανητικοί. Επιτρέπουν στον γιατρό να συνταγογραφεί υπερβολικά χαλαρά μια τάξη φαρμάκων, αντί το συγκεκριμένο φάρμακο εκείνης της τάξης που ταιριάζει καλύτερα στην ατομική περίπτωση.

Ισχυριζόμαστε, επομένως, μεγάλη υπεροχή για το σύστημα συνταγογράφησής μας, το οποίο βασίζεται σε ένα σύστημα στενής απόδειξης των φαρμάκων, που αναδεικνύει τις στενότερες, λεπτότερες αποχρώσεις της διαφοράς ανάμεσα σε φάρμακα που ανήκουν σε μια τάξη φαρμάκων. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία υποκατάσταση του ενός από το άλλο, αν θέλουμε να κάνουμε την καλύτερη δυνατή συνταγογράφηση.

Απαιτείται λίγη μόνο σύγκριση ανάμεσα στις Materia Medica των δύο σχολών για να φανεί η ευρεία διαφορά προς αυτή την κατεύθυνση.

Λέγεται ότι υπάρχει μια θέση για τη χρήση αυτού του φαρμάκου στην πνευμονία. Δεν έχω εμπειρία εδώ, αλλά λόγω της φήμης του το παραθέτω, και μπορεί να το χρησιμοποιήσω αν η περίσταση το απαιτεί.

Σας δίνω τα λόγια του Farrington για αυτό: "Πνευμονία, στη νόσο της οποίας είναι ένα εξαιρετικό φάρμακο όταν έχει αρχίσει η ηπατοποίηση, όταν η νόσος εντοπίζεται, και αρχίζει η διήθηση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, απουσία άλλων συμπτωμάτων που ζητούν διακριτικά το Bryonia, το Phosphorus ή το Sulphur, θα σας συμβούλευα να επιλέξετε το Iodine ή το Iodide of Potassa. Καλείται επίσης όταν η ηπατοποίηση είναι τόσο εκτεταμένη ώστε έχουμε εγκεφαλική συμφόρηση, ή ακόμη και έκκριση στον εγκέφαλο ως αποτέλεσμα αυτής της συμφόρησης." Τα συμπτώματα είναι ως εξής σε αυτές τις περιπτώσεις:

"Πρώτα αρχίζουν με ένα πολύ κόκκινο πρόσωπο, οι κόρες είναι περισσότερο ή λιγότερο διασταλμένες, και ο ασθενής είναι υπνηλός· στην πραγματικότητα, δείχνοντας μια εικόνα πολύ παρόμοια με εκείνη του Belladonna. Πιθανότατα θα δώσετε εκείνο το φάρμακο, αλλά δεν κάνει κανένα καλό. Ο ασθενής χειροτερεύει, αναπνέει πιο βαριά, και οι κόρες πιο ανενεργές στο φως, και τότε ξέρετε ότι έχετε ορώδη έκκριση στον εγκέφαλο, η οποία πρέπει να αναχθεί ή ο ασθενής πεθαίνει." Μέχρι εδώ καλά. Αλλά τώρα ακόμη και ο Farrington θαμπώνει -όπως κάνουν μερικές φορές οι μεγάλοι άνδρες.

Λέει, "γιατί δεν θεράπευσε το Belladonna;" "Όποιος συνταγογραφεί μόνο από τα συμπτώματα σε αυτή την περίπτωση θα αποτύγχανε, επειδή δεν έχει λάβει την ολότητα της περίπτωσης." Τι εννοεί ο Farrington; Εννοεί ότι στην εικόνα του Belladonna είχε την ολότητα της περίπτωσης χωρίς την ηπατοποίηση, ή εννοεί ότι η ηπατοποίηση ήταν η ολότητα χωρίς τα άλλα συμπτώματα; Ιδού τα δύο κέρατα του διλήμματός του -ποιο θα διάλεγε; Υποστηρίζω ότι όλα τα άλλα συμπτώματα της περίπτωσης, χωρίς την ηπατοποίηση, δεν ήταν η ολότητα της περίπτωσης.

Η ηπατοποίηση ήταν ένα, και μόνο ένα, από την ολότητα των συμπτωμάτων. Τώρα λέει -"Βάλτε το αυτί σας στο στήθος του ασθενούς, και θα βρείτε τον έναν ή και τους δύο πνεύμονες συμπαγείς." Λοιπόν, εγώ θα το αποκαλούσα ένα πολύ σημαντικό αντικειμενικό σύμπτωμα, και ένα που δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί από την ολότητα της περίπτωσης. Θυμηθείτε ότι τόσο τα υποκειμενικά όσο και τα αντικειμενικά συμπτώματα πρέπει να εισέρχονται σε κάθε περίπτωση για να γίνει η ολότητα πλήρης.

Έτσι, τελικά, με τον αληθινό χαανεμανικό τρόπο, υποστηρίζω ότι όποιος συνταγογραφεί καθοδηγούμενος από όλα τα συμπτώματα, δεν θα αποτύχει και δεν μπορεί να αποτύχει εκεί όπου μια ίαση είναι καθόλου δυνατή. Αυτά είναι και πρέπει να είναι οι αλάνθαστοι οδηγοί μας, ή το Similia Similibus Curantur δεν είναι αληθές. (βλ. την περίπτωση του Kafka, Hom. Clinic, σελίδα 73, 1870).

Τα Guiding Symptoms, Τόμος VI, σελίδα 441, καταγράφει αυτό -"Διχέει όλους τους ιστούς με μεσοστιατική διήθηση· οίδημα, διευρυμένοι αδένες, τοφώδεις εξοστώσεις· πρήξιμο των οστών." Τότε φυσικά θεραπεύει τέτοιες διαχύσεις των ιστών. Μεγάλα λάθη και καταχρήσεις του φαρμάκου, και ανεπανόρθωτη βλάβη στον ασθενή, συχνά ακολουθούν τη χρήση φαρμάκων βάσει τόσο αόριστων ή μεμονωμένων ενδείξεων, δηλαδή φυσικά αν συνταγογραφούμε βάσει αυτών μόνο. Αυτό θα ήταν σαν να προσπαθεί κανείς να συνταγογραφήσει για την πνευμονία από τη μεμονωμένη ένδειξη της ηπατοποίησης.

Αυτό είναι μόνο ένα σύμπτωμα, και εκείνο το ένα μπορεί να εμφανιστεί υπό οποιαδήποτε φάρμακα. Αν λέγαμε, ή μπορούσαμε να πούμε, μεσοστιατική διάχυση των ιστών με ορισμένα άλλα συμπτώματα ιδιαίτερα αυτού του φαρμάκου, τότε θα μπορούσαμε να διαφοροδιαγνώσουμε ανάμεσα σε αυτό και σε άλλα φάρμακα. Αλλά να χρησιμοποιεί κανείς ένα φάρμακο απλώς ως απορροφητικό επειδή εξασφάλισε απορρόφηση σε κάποια άλλη περίπτωση, είναι απλώς να πέφτει πίσω στην αδιάκριτη γενίκευση και τον ρουτινισμό της παλιάς σχολής.

Το Kali iodatum ονομάζεται αντισυφιλιδικό. Έτσι και ο υδράργυρος. Το Sulphur ονομάζεται αντιψωρικό, και η Thuja αντισυκωτικό. Αυτό είναι καλό ως αρχή, αλλά το "τέλος δεν έχει έρθει ακόμη." Υπάρχει μια μεγάλη τάξη φαρμάκων για καθέναν από αυτούς τους μιάσματα και το ένα (υποδεικνυόμενο από όλα τα συμπτώματα ή τα χαρακτηριστικά συμπτώματα) από την τάξη είναι αυτό που πρέπει να επιλεγεί για την ίαση κάθε ατομικού ασθενούς.

Το ίδιο το γεγονός ότι το Kali iodatum έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά γενικά και αδιακρίτως είναι ο λόγος για τον οποίο αποτελεί μεγάλο ερώτημα το αν η ανθρωπότητα έχει ευλογηθεί ή καταραθεί περισσότερο από αυτό. Εμείς οι ομοιοπαθητικοί έχουμε πολλά να κάνουμε στην καταπολέμηση των κακών που προκλήθηκαν από την κατάχρηση και των δύο αυτών φαρμάκων, και το Hepar sulphur είναι ένα από τα καλύτερα αντίδοτα. Οι περισσότερες από τις αναφερόμενες θεραπείες με αυτό το φάρμακο Kali iod. έγιναν με τις χαμηλές ή ακατέργαστες παρασκευές του φαρμάκου. Νομίζω ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί χαμηλότερα από τα περισσότερα φάρμακα χωρίς βλάβη, και ωστόσο πιστεύω ότι δεν γνωρίζουμε ούτε το μισό της θεραπευτικής του δύναμης όπως αναπτύσσεται από τη διαδικασία της δυναμοποίησής μας.