Colchicum Autumnale

Η μυρωδιά του φαγητού που μαγειρεύεται προκαλεί ναυτία μέχρι λιποθυμίας.

Φθινοπωρινές δυσεντερίες όταν οι μέρες είναι ζεστές και οι νύχτες κρύες· κόπρανα ινώδη και αιματηρά, σαν ξύσματα.

Πρήξιμο των αρθρώσεων που μετακινείται από το ένα μέρος στο άλλο· συχνά είναι υδρωπικά και βαθαίνουν με την πίεση· < στις ακραίες συνθήκες υγρασίας και ψύχους, ή ζέστης και ξηρασίας (Kent).

* * * * *

Αυτό το φάρμακο διαθέτει ένα από τα πιο θετικά και αξιόπιστα χαρακτηριστικά συμπτώματα σε όλη τη Materia Medica, και ένα που δεν μπορεί να εξηγηθεί από καμία παθολογική άποψη που γνωρίζω. Το αναφέρω εδώ επειδή υπάρχει μια φαινομενική επιθυμία από ορισμένους να βασίζουν όλες τις συνταγές τους σε παθολογικές ενδείξεις. Δεν έχω αντίρρηση να το κάνουν αν μπορούν και αν πετυχαίνουν να θεραπεύουν τους ασθενείς τους. Αλλά διεκδικώ πλήρη αναγνώριση της αξίας εκείνων των υποκειμενικών, αισθητηριακών συμπτωμάτων και των τροπικοτήτων που δεν μπορούν να εξηγηθούν.

Πράγματι, νιώθω αρκετά σίγουρος ότι τα καλά επαληθευμένα υποκειμενικά συμπτώματα αξίζουν συχνότερα εμπιστοσύνη για τη θεραπεία των ασθενών μας από όλες τις παθολογικές καταστάσεις που γνωρίζουμε. Τώρα, για το σύμπτωμα. «Η μυρωδιά του φαγητού που μαγειρεύεται προκαλεί ναυτία μέχρι λιποθυμίας.» Για να δείξω την αξία αυτού του συμπτώματος θα αναφέρω μια περίπτωση από τη δική μου πρακτική· ήταν επίσης η πρώτη μου εμπειρία με δυναμοποίηση τόσο υψηλή όσο η 200ή. Η ασθενής ήταν κυρία εβδομήντα πέντε ετών, η οποία ξαφνικά προσβλήθηκε από αδιαθεσία στο στομάχι και εμετό αίματος σε μεγάλες ποσότητες· ακολούθησαν μετά αιματηρά κόπρανα, που ήταν αρχικά άφθονα, κατόπιν έγιναν λίγα και από αιματηρή βλέννα.

Υπήρχε μεγάλος τενεσμός και πόνος στα έντερα. Aconite, Mercurius, Nux vomica, Ipecacuanha, Hamamelis και Sulphur, όλα δοκιμάστηκαν όσο καλά ήξερα να τα επιλέγω εκείνη την εποχή, αλλά δεν ήρθε καμία ανακούφιση, και στο τέλος δώδεκα ημερών η ασθενής μου πήγαινε ραγδαία κατά κάτω και μου φαινόταν ότι έπρεπε να πεθάνει. Είχε εξασθενήσει τόσο που δεν μπορούσε να σηκώσει το κεφάλι της από το μαξιλάρι. Με πραγματική μέτρηση, ο αριθμός των κόπρωνων που πέρασαν πάνω σε πανιά στο κρεβάτι ήταν εξήντα πέντε, σε είκοσι τέσσερις ώρες· οι πόνοι, ο αριθμός των κενώσεων και όλα τα συμπτώματα επιδεινώνονταν από τη δύση του ηλίου έως την ανατολή (αυτό είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό του Colchicum).

Λοιπόν, κατά τη διάρκεια όλης αυτής της ασθένειας η ασθενής αυτή είχε ναυτιάσει και λιποθυμήσει τόσο πολύ από τη μυρωδιά του μαγειρεμένου φαγητού, ώστε είχαν αναγκαστεί να κρατούν κλειστές τις πόρτες ανάμεσα στο υπνοδωμάτιό της και την κουζίνα, που απείχε δύο μεγάλα δωμάτια. Δεν γνώριζα τότε τη Materia Medica τόσο καλά όσο τώρα, και ενώ δεν παρέλειψα το σύμπτωμα, δεν ήξερα κανένα φάρμακο που το είχε. Αλλά είχα το εγχειρίδιο της Materia Medica του Lippe στην άμαξά μου, βγήκα και το πήρα και κάθισα δίπλα στο κρεβάτι· αποφασισμένος να βρω εκείνο το ιδιάζον και επίμονο σύμπτωμα και να «το παλέψω σε αυτή τη γραμμή ακόμα κι αν έπαιρνε όλο το καλοκαίρι».

Άρχισα από το Aconite και εξέτασα τα συμπτώματα του στομαχιού κάθε φαρμάκου, μέχρι που, για πρώτη φορά που θυμάμαι να το είχα προσέξει, στεκόταν εκεί σε καθαρά αγγλικά κάτω από το Colchicum. Τότε έψαξα στο φαρμακείο μου για το φάρμακο. Κανένα εκεί, και ήμουν τέσσερα μίλια μακριά από το σπίτι. Είχα ένα κουτί με 200ές του Dunham κάτω από το κάθισμα της άμαξας, που ήταν εκεί πάνω από ένα χρόνο, αλλά το οποίο δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ από έλλειψη εμπιστοσύνης στις υψηλές δυναμοποιήσεις.

Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω προς το παρόν, έτσι διάλυσα μερικά πελλάκια σε μισό ποτήρι κρύο νερό, και έδωσα οδηγία να δίνεται ένα κουταλάκι του γλυκού μετά από κάθε κένωση των εντέρων. Στον δρόμο της επιστροφής σταμάτησα το άλογό μου δύο-τρεις φορές για να γυρίσω πίσω και να δώσω σε εκείνη την ταλαίπωρη γυναίκα κάποιο φάρμακο. Ένιωσα ένοχος, αλλά είπα στον εαυτό μου: αυτό είναι η Materia Medica του Lippe, και αυτές είναι οι δυναμοποιήσεις του Carroll Dunham, και εδώ υπάρχει μια καθαρή ένδειξη για τη χορήγησή του, και τα άλλα συμπτώματα δεν το αντενδείκνυουν.

Λοιπόν, έφτασα σπίτι. Αλλά ξεκίνησα νωρίς το επόμενο πρωί για να προσπαθήσω να επανορθώσω για την προχειρότητά μου (αν η ασθενής δεν είχε πεθάνει) της χθεσινής ημέρας. Φανταστείτε την έκπληξή μου καθώς μπήκα στο δωμάτιο της ασθενούς, όταν η ασθενής μου γύρισε αργά το κεφάλι της πάνω στο μαξιλάρι και είπε, με ένα χαμόγελο: «Καλημέρα, γιατρέ.» Τις προηγούμενες πρωινές με είχε υποδεχθεί ένας στεναγμός. Ένιωσα τότε λιποθυμία κι εγώ ο ίδιος.

Έπεσα σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι και σχολίασα: «Νιώθετε καλύτερα.» «Ω, ναι, γιατρέ.» «Πόσο από εκείνο το τελευταίο φάρμακο πήρατε;» «Δύο δόσεις.» «Τι!» «Δύο δόσεις· είχα μόνο δύο ακόμα κόπρανα αφού φύγατε.» «Δεν έχετε άλλον πόνο;» «Ο πόνος σταμάτησε έτσι» (ενώνοντας τα χέρια της) «και νιώθω καλά εκτός από αδυναμία.» Δεν πήρε άλλο φάρμακο, ανάρρωσε γρήγορα, και ήταν απολύτως καλά για πέντε χρόνια μετά, και τελικά πέθανε στα ογδόντα της χρόνια. Δεν ξεπέρασα ποτέ εκείνη την έκπληξη.

Πείστηκα ενάντια στη θέλησή μου, αλλά όχι της ίδιας γνώμης still.

Τότε έπεσα με καταβάλλουσα σοβαρότητα να πειραματιστώ με την 200ή. Έχω θεραπεύσει από τότε πολλές περιπτώσεις φθινοπωρινής δυσεντερίας με αυτό το φάρμακο πάνω στην ίδια ένδειξη, και με την ίδια δυναμοποίηση. Έχω επίσης θεραπεύσει μια πολύ σοβαρή περίπτωση τυφλίτιδας (που τώρα ονομάζεται σκωληκοειδίτιδα, για την οποία τόσες φορές χειρουργούν, με περισσότερους θανάτους από όσους έγιναν ποτέ γνωστοί πριν η εγχείρηση γίνει δημοφιλής) πάνω στο ίδιο σύμπτωμα, το οποίο ήταν εμφανώς παρόν στην περίπτωση.

Η νόσος του Bright, μια δύσκολη περίπτωση, θεραπεύτηκε επίσης από αυτό. Ρευματισμοί, ουρική αρθρίτιδα και υδρωπικές καταστάσεις έχουν θεραπευτεί, με το σύμπτωμα αυτό παρόν, και έτσι έχω αναλωθεί σε βάθος στην αναφορά της εμπειρίας μου με αυτό το φάρμακο ώστε να αποδείξω τρία πράγματα:

1ον. Ότι δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από προκατάληψη.

2ον. Ότι τα υποκειμενικά συμπτώματα είναι πολύτιμα.

3ον. Ότι οι 200ές δρουν και θεραπεύουν.

Φυσικά, υπάρχουν και άλλα πολύτιμα συμπτώματα πέρα από αυτό στο οποίο έχουμε δώσει τόσο ιδιαίτερη έμφαση. Για παράδειγμα, το Colchicum έχει δύο συμπτώματα που είναι αντίθετα μεταξύ τους, δηλαδή: βίαιη καύσο και παγωμένη ψύχος στο στομάχι. Αυτά τα αντίθετα βρίσκονται συχνά στην κοιλιά. Πάλι, ενδείκνυται μερικές φορές στη φθινοπωρινή δυσεντερία, οι λευκές ή αιματηρές βλεννώδεις εκκρίσεις έχοντας ινώδη εμφάνιση, σαν να είχε ξυστεί ο βλεννογόνος από τα έντερα, με μεγάλο τενεσμό.

Το Cantharis έχει αυτά τα κόπρανα, που μοιάζουν με ξύσματα, τόσο εμφανώς όσο το Colchicum, αλλά με το Cantharis ο πόνος και ο τενεσμός εμπλέκουν ταυτόχρονα τα ουροποιητικά όργανα. Το Colocynth έχει επίσης τέτοια κόπρανα, αλλά οι πόνοι κολικοί που κάνουν τον ασθενή να διπλώνει το διακρίνουν από τα άλλα δύο. Το Colchicum έχει μεγάλο μετεωριστική διάταση της κοιλιάς. Είναι στη 200ή δυναμοποίηση ένα καλό φάρμακο για το φούσκωμα των αγελάδων που έχουν φάει υπερβολικό πράσινο τριφύλλι.

Στη δυσπεψία, όταν υπάρχει παράπονο για καύσο ή αίσθηση ψύχους στο στομάχι, και πολλά αέρια στο στομάχι ή την κοιλιά, ή και στα δύο, το Colchicum είναι εξαιρετικό, παίρνοντας μερικές φορές προτεραιότητα έναντι του Carbo vegetabilis, της China ή του Lycopodium.

Το Colchicum καταγράφεται πάντα στα εγχειρίδια για ρευματισμούς, αρθρικούς, μετακινούμενους και ουρικούς, και το έχω δοκιμάσει συχνά, αλλά ποτέ με κάτι που να μοιάζει με την επιτυχία των άλλων μας ρευματικών φαρμάκων. Έχω απογοητευτεί πολύ σε αυτό εδώ. Ίσως δεν το χρησιμοποίησα αρκετά χαμηλά. Λέγεται επίσης ότι είναι ένα καλό φάρμακο για αδυναμία ή αιφνίδια εξάντληση, αλλά εδώ δεν έχω προσωπική εμπειρία μαζί του.

Ωστόσο, αν σε οποιαδήποτε από αυτές τις ταλαιπωρίες, ή σε άλλες, έβρισκα το βασικό του χαρακτηριστικό παρόν, θα το έδινα σίγουρα και θα περίμενα με εμπιστοσύνη καλά αποτελέσματα.