Opium

Ανώμαλη αναισθησία στον πόνο.

Έλλειψη δεκτικότητας, τρέμουλο, έλλειψη ζωτικής αντίδρασης.

Ηθική αμβλύτητα, οι χειρότεροι ψεύτες του κόσμου.

Αντίστροφη περισταλτική κίνηση και εμετός κοπράνων.

Τρόμος· ο φόβος του τρόμου παραμένει.

Υπναλός αλλά δεν μπορεί να κοιμηθεί. Ακούει ήχους που συνήθως δεν παρατηρούνται.

Πολύ ζεστό δέρμα με εφίδρωση· ιδρώτας.

Βαθύς λήθαργος με σκούρο κόκκινο πρόσωπο και συριγμό στην αναπνοή.

Το κρεβάτι φαίνεται τόσο ζεστό που δεν μπορεί να ξαπλώσει σε αυτό· κινείται συχνά αναζητώντας δροσερό μέρος· πρέπει να μένει σκεπασμένος.

* * * * *

Ένα από τα πιο κακοποιημένα, επειδή συχνά χρησιμοποιούμενα, φάρμακα όλων των σχολών της ιατρικής. Πρέπει να εξηγήσω. Είπα όλες τις σχολές. Ο αληθινός ομοιοπαθητικός δεν το κακοποιεί, αλλά πολλά μέλη της σχολής που αυτοαποκαλούνται ομοιοπαθητικοί το κάνουν.

Ένας καθηγητής σε ένα από τα ομοιοπαθητικά κολλέγια υπερασπίστηκε τη χρήση του σε ναρκωτικές δόσεις σε πολλές περιπτώσεις για να προκαλέσει ύπνο και ανακούφιση από τον πόνο. Θα πω εδώ ακριβώς ότι κάθε ομοιοπαθητικός ιατρός που αισθάνεται υποχρεωμένος να χρησιμοποιεί το Opium ή το αλκαλοειδές του με αυτόν τον τρόπο και για αυτόν τον σκοπό δεν καταλαβαίνει το επάγγελμά του και θα ήταν καλύτερα να μελετήσει την Ύλη Ιατρική του και τις αρχές εφαρμογής της σύμφωνα με τον Hahnemann, ή διαφορετικά να περάσει στην παλιά σχολή όπου δεν προβάλλουν κανέναν ισχυρισμό ότι έχουν κάποιον νόμο ίασης.

Καταρχάς το Opium σε ναρκωτικές δόσεις δεν προκαλεί ύπνο, αλλά λήθαργο, και ανακουφίζει τον πόνο μόνο καταστρέφοντας τη συνείδηση του ασθενούς για αυτόν. Πόσες περιπτώσεις έχουν συγκαλυφθεί τόσο από μια τέτοια θεραπεία, ώστε η ασθένεια προχώρησε μέχρι που δεν υπήρχε καμία πιθανότητα ίασης; Ο πόνος, ο πυρετός και όλα τα άλλα συμπτώματα είναι η φωνή της ασθένειας, που λέει πού είναι το πρόβλημα και μας καθοδηγεί στο φάρμακο. Το αληθινό θεραπευτικό συχνά ανακουφίζει τον πόνο ακόμα πιο γρήγορα από το Opium, και το κάνει θεραπεύοντας την κατάσταση από την οποία εξαρτάται.

Και ακόμα και σε περιπτώσεις όπου δεν σταματά τόσο γρήγορα τον πόνο, είναι συχνά πολύ καλύτερα να υποφέρει κανείς για λίγο μέχρι το θεραπευτικό να επιτελέσει το έργο του. Πιθανώς ενενήντα εννιά στους εκατό από εκείνους που υποφέρουν από τη φοβερή συνήθεια της μορφίνης οδηγήθηκαν πρώτα σε αυτήν από ιατρούς που συνταγογραφούν μορφίνη για να «ανακουφίσουν τον πόνο και να εξασφαλίσουν ανάπαυση και ύπνο». Και όταν λάβουμε υπόψη σε αυτόν τον λογαριασμό την κακοποίηση των τονωτικών, με το όνομα τονωτικά, που συνταγογραφούνται συστηματικά από την ίδια κατηγορία ιατρών, δεν είναι περίεργο που συχνά ακούγονται να λένε: δεν ξέρω αν έκανα περισσότερο καλό ή κακό.

Είναι ακριβώς αυτή η ναρκωτική κατάσταση που παρουσιάζει την κύρια χαρακτηριστική ένδειξη για την ομοιοπαθητική χρήση αυτού του φαρμάκου. Κανένα φάρμακο δεν προκαλεί τόσο βαθύ λήθαργο, και εκφράζεται στην Ύλη Ιατρική μας ως εξής: «Ηλίθιος, κώμα-ύπνος, με συριγμό και θορυβώδη αναπνοή». Επιπλέον από αυτό το πρόσωπο είναι κόκκινο και πρησμένο, τα μάτια αιματωμένα και μισάνοιχτα και το δέρμα καλυμμένο με καυτό ιδρώτα. Τώρα αυτή η κατάσταση, που δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από έναν τόσο πλήρη πληρότητα των αγγείων του εγκεφάλου ή του κεφαλιού ώστε, από πίεση, να επέλθει παράλυση ή ημιπαράλυση των νεύρων που εκτελούν την πράξη της αναπνοής, κρατούν το κάτω σαγόνι ψηλά (που πέφτει) και κλείνουν τους ιδρωτοποιούς αδένες.

Υπάρχουν πολλές ασθένειες στις οποίες μπορεί να εμφανιστεί αυτή η κατάσταση, όπως ο τυφοειδής πυρετός, όπου ο ασθενής γίνεται εντελώς αναίσθητος και αδιάφορος για ό,τι τον περιβάλλει. Δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση στο φως, στην αφή, στον θόρυβο ή σε οτιδήποτε άλλο, εκτός από το ενδεδειγμένο φάρμακο, που είναι το Opium. Έτσι και στην πνευμονία, όπου το Opium έχει επιφέρει αξιοσημείωτες ιάσεις σε ομοιοπαθητικά χέρια· ενώ σε τεράστιες, ή όπως τους αρέσει να τις λένε, ηρωικές δόσεις της παλιάς σχολής (που δίνονται για να σταματήσουν τον πόνο και να εξασφαλίσουν ύπνο) έχει στείλει πολλούς άτυχους θύματα στη μακρά τους ανάπαυση.

Σε πολλές άλλες ασθένειες, στην πραγματικότητα σε κάθε ασθένεια όπου βρίσκονται αυτά τα συμπτώματα, μπορούμε με βεβαιότητα να περιμένουμε το Opium είτε να ιάσει την περίπτωση είτε να αλλάξει τόσο την κατάσταση ώστε άλλα φάρμακα θα το ακολουθήσουν προς μια τέλεια ίαση. Άλλα φάρμακα μπορεί να ανταγωνιστούν αυτό, για παράδειγμα στους τυφοειδείς, όπως το Lachesis ή το Hyoscyamus. Αυτά τα δύο φάρμακα θα ζητήσουν συχνά την προσοχή στην τυφοειδή πνευμονία. Συχνά απαιτείται στερή διάκριση για να επιλεγεί μεταξύ τους.

Η αποπληξία συχνά απαιτεί το Opium, αλλά εδώ όπως και αλλού τα συμπτώματα πρέπει να αποφασίζουν.

Το γεγονός ότι το Opium είναι ικανό να εξαφανίσει τον πόνο, ή μάλλον, θα έπρεπε να πω, να καταστήσει τον οργανισμό ανίκανο να αντιληφθεί τον πόνο, είναι μία από τις κύριες ενδείξεις για τη χρήση του στην ομοιοπαθητική θεραπευτική. Δεν υπάρχει μόνο πλήρης απουσία πόνου, αλλά εξίσου πλήρης μη δεκτικότητα στη γενική δράση των φαρμάκων. Ξέρετε ότι μας λένε ότι όταν το φαινομενικά ενδεδειγμένο φάρμακο δεν δρα, δώστε Sulphur. Τώρα μπορεί το Opium να είναι καλύτερο φάρμακο να δοθεί, αν το μόνο που υπάρχει στην περίπτωση είναι ότι φαίνεται να μην υπάρχει ζωτική αντίδραση.

Το Sulphur θα ήταν πιθανώς το καλύτερο φάρμακο αν η έλλειψη αντίδρασης οφειλόταν σε κάποιο ψωρικό ίχνος· αλλά ακόμα και εδώ όλα τα συμπτώματα πρέπει να ληφθούν υπόψη. Το Laurocerasus είναι ένα άλλο φάρμακο για να ξυπνήσει την αντίδραση όταν φαίνεται να εξαρτάται από υπερβολικά χαμηλή ζωτικότητα. Το Psorinum μπορεί να επιτύχει σε ψωρικά εμπόδια στις ζωτικές αντιδράσεις όταν το Sulphur αποτυγχάνει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο καταδικαστέο στην ομοιοπαθητική συνταγογράφηση από τον ρουτινισμό.

Αυτή η ίδια παραλυτική δράση του Opium φαίνεται στα έντερα. Η ευερεθιστότητά τους χάνεται. Η περισταλτική κίνηση αναστέλλεται εντελώς. Δεν υπάρχει καμία επιθυμία ακόμα και για κίνηση.

Τα κόπρανα βρίσκονται εκεί στις ελικώσεις των εντέρων, σχηματίζουν σκληρές, μαύρες μπάλες, οι οποίες πρέπει να αφαιρεθούν με κλύσματα ή καθαρτικά. Επίσης, τα ουροποιητικά όργανα έρχονται υπό την ίδια δράση. Τα ούρα κατακρατούνται από παράλυση του θόλου της ουροδόχου κύστης· δεν μπορεί να ουρήσει από αμβλυνση της ευαισθησίας των τοιχωμάτων της κύστης κ.λπ. Ή το άλλο άκρο, ακούσια ούρηση ή κένωση από παράλυση των σφιγκτήρων.

Παντού το Opium είναι ένας παραγωγός αναισθησίας και μερικής ή πλήρους παράλυσης και, οι άλλες συνθήκες να είναι ίσες, είναι ομοιοπαθητικά ενδεδειγμένο εκεί.

Τώρα βρίσκουμε μια ακριβώς αντίθετη κατάσταση υπό το Opium από αυτήν που περιγράφαμε, όπως υποδεικνύεται από τα ακόλουθα συμπτώματα: «Παραληρηματικός, μάτια ορθάνοιχτα, γυαλιστερά· πρόσωπο κόκκινο, πρησμένο». «Ζωντανή φαντασία, εξύψωση του νου». «Νευρικός και ευερέθιστος, εύκολα τρομαγμένος». «Σπασμός, τρέμουλο του κεφαλιού, των χεριών· τράνταγμα των καμπτήρων, ακόμα και σπασμοί». «Αϋπνία (Cimicifuga, Coffea), με οξύτητα της ακοής· το ρολόι που χτυπά και οι κόκορες που λαλούν από μεγάλη απόσταση την κρατούν ξύπνια».

Αυτά είναι τα δευτερεύοντα ή αντιδραστικά συμπτώματα του Opium. Η φύση έχει σπρωχτεί σαν εκκρεμές, καθαρά στη μία πλευρά της κάθετης ή κανονικής κατάστασης. Τώρα η φύση, επιχειρώντας να αναιρέσει αυτή τη ζημιά, όπως ο νόμος της βαρύτητας με το εκκρεμές, τραβάει πίσω με τέτοια δύναμη ώστε το εκκρεμές ταλαντώνεται όχι μόνο στην κανονική του κατάσταση, αλλά καθαρά στο άλλο άκρο, και τότε αν αφεθεί στον εαυτό της θα συνεχίσει να ταλαντώνεται πέρα δώθε μέχρι να βρεθεί η κανονική θέση και ο φυσικός νόμος να βασιλεύσει ξανά κυρίαρχος.

Πρέπει να θυμόμαστε εδώ ότι η πρώτη κατηγορία συμπτωμάτων είναι δράση του φαρμάκου, η μεταγενέστερη δράση οι προσπάθειες της φύσης ενάντια στο φάρμακο· έτσι ώστε τέτοια διέγερση, ευερεθιστότητα και σπασμοί δεν έρχονται ποτέ υπό την ομοιοπαθητική δράση του Opium ως φάρμακο εκτός αν αυτή η κατάσταση έχει προηγηθεί από υπνηλία, λήθαργο και αναισθησία κ.λπ. Δεν μπορεί να είναι το ομοιοπαθητικό φάρμακο για την περίπτωση χωρίς αυτό, γιατί η τέλεια ομοιότητά του δεν βρίσκεται εκεί. Αυτός είναι ο λόγος που ο ομοιοπαθητικός μπορεί να κάνει τον άυπνο ασθενή του να κοιμηθεί έναν φυσικό ύπνο με το Opium στη μικρή δόση, ενώ ο αλλοπαθητικός εξαναγκάζει τον ασθενή του σε λήθαργο (όχι ύπνο) με τη μεγάλη του δόση.

Το ένα είναι θεραπευτικό, το άλλο δηλητηριώδες.