Aconitum Napellus

Φόβος: του θανάτου· του πλήθους· του να βγει έξω. Οτιδήποτε, πάντα φοβισμένος.

Διαταραχές από έκθεση σε κρύο, ξηρό κρύο.

Συμφόρηση και φλεγμονές, οξείες, πρώτο στάδιο με μεγάλη ανησυχία, θερμότητα και αδημονία· αναποδογυρίζει από τους πόνους· πετάει τα σκεπάσματα. Φλεγμονώδης πυρετός.

Πόνοι ανεπίδεκτοι καταστολής < τη νύχτα, ιδίως το βράδυ· νευραλγικοί.

Πρόσωπο πολύ κόκκινο και φλογισμένο, αλλά ωχρόνει όταν σηκώνεται.

Αγαπημένα σημεία προσβολής: Λάρυγγας (κρουπ), βρόγχοι (βρογχίτιδα), πνεύμονες και υπεζωκότας (πνευμονία και πλευρίτιδα), αρθρώσεις (ρευματισμός), καρδιά και κυκλοφορία (ερεθισμός).

< το βράδυ (συμπτώματα θώρακα και πόνοι)· ξαπλωμένος στα αριστερά· σε ζεστό δωμάτιο ή με ζεστή κάλυψη.

> αποκάλυψη· πετάει τα ρούχα του.

* * * * *

Θα εξετάσουμε τώρα αυτό που ονομάζω τριάδα των ανήσυχων φαρμάκων· δηλαδή: Aconite, Arsenicum και Rhus toxicodendron.

Όλα είναι εξίσου ανήσυχα, ωστόσο όλα είναι τόσο διαφορετικά ώστε δεν υπάρχει καμία δυσκολία στην επιλογή μεταξύ τους. Η ανησυχία του Aconite βρίσκεται συχνότερα σε υψηλού βαθμού συνοχικούς ή φλεγμονώδεις πυρετούς. Δεν υπάρχει καλύτερη εικόνα σε λίγες λέξεις για τον πυρετό του Aconite από αυτή που δίνει ο Hering — «Θερμότητα, με δίψα· σκληρός, πλήρης και συχνός σφυγμός, αγχώδης ανυπομονησία, ανεξίκανος, εκτός εαυτού, ρίπτεται δεξιά και αριστερά με αγωνία.»

Η συνήθεια της εναλλαγής Aconite και Belladonna σε φλεγμονώδη νοσήματα, η οποία τόσο ευρέως επικρατεί, είναι αστόχαστη. Δεν μπορεί τα δύο φάρμακα να είναι ταυτόχρονα ενδεδειγμένα, και αν ακολουθήσει καλό αποτέλεσμα από τη χορήγησή τους, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι το ενδεδειγμένο θεράπευσε παρά την δράση του άλλου, το οποίο μόνο εμπόδιζε· ή ότι ο ασθενής ανάρρωσε χωρίς βοήθεια από οποιοδήποτε από τα δύο. Υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις όπου ο γιατρός αυτοσυγχαίρεται για μια θεραπεία που ήταν απλώς ανάρρωση, για την οποία δεν αξίζει κανένα έπαινο. Ας ρίξουμε μια ματιά για μια στιγμή σε μερικές από τις διαγνωστικές διαφορές αυτών των δύο φαρμάκων.

Και τα δύο έχουν μεγάλη θερμότητα του δέρματος, αλλά το Aconite έχει χαρακτηριστικά ξηρό, ζεστό δέρμα χωρίς ιδρώτα· το Belladonna έχει ακόμη μεγαλύτερη θερμότητα επιφανείας, αλλά ιδρώνει στα καλυμμένα μέρη.

Σε αυτό μοιάζει με το Rhus tox., αλλά με το Aconite επικρατούν οι πόνοι, ενώ με το Rhus tox. προηγείται το μούδιασμα, με θαμπό πόνο και ευαισθησία. Οι πόνοι του Aconite είναι πόνοι σχιστοί και κοπτικοί, που οδηγούν τον ασθενή στην απελπισία. Εδώ ακριβώς μπορούμε να μιλήσουμε για το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του φαρμάκου, διότι είναι σχεδόν πάντα παρόν όταν το Aconite είναι σαφώς ενδεδειγμένο. Μόνο μία λέξη το εκφράζει: Φόβος — φόβος του θανάτου ιδίως, αλλά φόβος να διασχίσει τον δρόμο, φόβος να μπει στην κοινωνία, φόβος ότι κάτι πρόκειται να συμβεί, διαρκώς παρών, απροσδιόριστος, παράλογος φόβος.

Κανένα φάρμακο δεν τον έχει σε τέτοιο βαθμό όσο αυτό. Είναι ο φόβος όσο και ο πόνος που γεμίζει τον ασθενή με εκείνη την αγωνιώδη ανησυχία. Η ανησυχία του Arsenic συνοδεύεται από ακραία εξάντληση και μειωμένη ζωτικότητα. Το Rhus tox., λόγω των πόνων που πονάνε, που τον κάνουν να θέλει να κινείται για την προσωρινή ανακούφιση που αντλεί από την κίνηση.

Το Arsenic θέλει να μετακινείται από τόπο σε τόπο, αλλά δεν ανακουφίζεται. Ούτε το Aconite ούτε το Arsenic παίρνουν τέτοια ανακούφιση από την κίνηση, ούτε το Arsenic φοβάται όπως το Aconite, ή τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Το Aconite, ως πυρετικό φάρμακο, έχει καταχρησθεί σε μεγάλο βαθμό. Ακόμη και η παλιά σχολή, εκπλαγμένη από τα αποτελέσματα της ομοιοπαθητικής θεραπείας, τόσο ανώτερης από τη δική τους λεγόμενη αντιφλογιστική θεραπεία, και βρίσκοντας το Aconite τόσο υψηλά συνιστώμενο και συχνά χρησιμοποιούμενο σε φλεγμονώδη νοσήματα, κατέληξε σύμφωνα με τον συνήθη τρόπο συλλογισμού της ότι το Aconite θα μπορούσε να στριμωχθεί στη παθολογική της στολή και να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα είδη πυρετού απλώς επειδή ήταν πυρετός.

Αλλά σύντομα διαπίστωσαν ότι όσο χρήσιμο κι αν ήταν σε ορισμένες περιπτώσεις φλεγμονώδους πυρετού, δεν ήταν καθόλου χρήσιμο στους τυφοειδείς. Έτσι η γενίκευση από παθολογική σκοπιά καταδικάστηκε και πάλι σε απογοήτευση, όπως πάντα πρέπει. Τώρα πολλοί λεγόμενοι ομοιοπαθητικοί έχουν περιπέσει σε παρόμοιο σφάλμα συμπεραίνοντας ότι επειδή το Aconite θεράπευσε γρήγορα σε ορισμένες περιπτώσεις με υψηλό βαθμό πυρετού, ότι επομένως ήταν πάντα το φάρμακο με το οποίο θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι περιπτώσεις με υψηλό πυρετό.

Έπεσαν μάλιστα στην ρουτίνα της συνταγογράφησης αυτού του φαρμάκου για το πρώτο στάδιο όλων των φλεγμονωδών νοσημάτων, και να το ακολουθούν με άλλα φάρμακα πιο κατάλληλα για όλη την περίπτωση αργότερα. Αν το Aconite ήταν το μόνο φάρμακο με φλεγμονώδη πυρετό, ίσως δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα από το να οδηγήσουμε την περίπτωση σε ζιγκ-ζαγκ προς τη θεραπεία με αυτόν τον τρόπο. Ο Dunham γράφει: «Το Aconite δεν πρέπει ποτέ να χορηγείται πρώτο για να καταπνίξει τον πυρετό και μετά κάποιο άλλο φάρμακο 'να καλύψει την περίπτωση', ποτέ να μην εναλλάσσεται με άλλα φάρμακα για τον σκοπό, όπως συχνά υποστηρίζεται, του 'ελέγχου του πυρετού'.

Αν ο πυρετός είναι τέτοιος ώστε να απαιτεί Aconite, κανένα άλλο φάρμακο δεν χρειάζεται. Αν άλλα φάρμακα φαίνονται ενδεδειγμένα, πρέπει να αναζητηθεί ένα που να καλύπτει τον πυρετό εξίσου καλά, διότι πολλά φάρμακα εκτός από το Aconite προκαλούν πυρετό, το καθένα κατά το είδος του.»