Tuberculinum Koch

Το παλιό φυματίνη του Koch

— Ένα εξαίσιο άρθρο του Harlan Wells, με τίτλο «Μια πρακτική και ευνοϊκή μέθοδος θεραπείας της πνευμονικής φυματίωσης με φυματίνη», έχει δημοσιευθεί στο Journal of the American Institute of Homoeopathy, Φεβρουάριος, 1912. Ο Wells χρησιμοποίησε το παλιό φυματίνη του Koch σε υποδόριες ενέσεις.

Ο Wells ξεκινούσε πάντα τη θεραπεία με την 6η δεκαδική αραίωση. Αν ο ασθενής ήταν ενήλικας και αν δεν ακολουθούσε αντίδραση την πρώτη δόση, χορηγούσε ένα δέκατο του κυβικού εκατοστού της 5ης δεκαδικής. Στη συνέχεια αύξανε τη δόση κατά ένα δέκατο κυβικού εκατοστό σε κάθε ένεση, μέχρι να φτάσει στην αραίωση 3x.

Αν ακολουθούσε αντίδραση, ο Wells περίμενε να ηρεμήσουν όλα, και μετά συνέχιζε με την αραίωση πάνω από εκείνη που προκάλεσε την αντίδραση. Όσον αφορά τα διαστήματα μεταξύ των ενέσεων, γενικά χορηγούσε δύο ενέσεις την εβδομάδα μέχρι την τρίτη εβδομάδα. Θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο ή τρεις μήνες για να κριθεί αν η θεραπεία απέδωσε κάποιο μόνιμο όφελος. Ο Wells παραθέτει πολλές περιπτώσεις όπου τα βακτηρίδια εξαφανίστηκαν από τα πτύελα.

Εξηγεί την ευνοϊκή δράση της φυματίνης με τον περίπου συνηθισμένο τρόπο, δηλαδή ότι διεγείρει τα κύτταρα του σώματος, καθιστώντας τα ικανά να σχηματίσουν αγγλουτίνες, οψωνίνες και άλλες ουσίες που σχετίζονται με τη διαδικασία ανοσοποίησης. Σε έναν ασθενή του οποίου η διατροφή είναι κακή και ο οποίος παρουσιάζει λειτουργικές διαταραχές, ο οργανισμός δεν βρίσκεται σε κατάσταση να ανταποκριθεί στη διεγερτική δράση της φυματίνης, κατά συνέπεια τα κύτταρα των ιστών δεν μπορούν να σχηματίσουν ανοσοποιητικές ουσίες.

Σύμφωνα με τη γνώμη του Moll, από το Brixen, η φυματίνη δεν είναι μόνο ένα ειδικό φάρμακο για την πνευμονική φυματίωση, αλλά είναι επίσης ένα καλό φάρμακο για τις πυώδεις φλεγμονές των οστών, ιδίως σε περιπτώσεις που έχουν αντισταθεί σε άλλα φάρμακα. Σε αυτές τις καταστάσεις πρέπει να χρησιμοποιούμε μόνο τις υψηλές αραιώσεις. Η 60ή δεκαδική δίνει ταχείες αντιδράσεις. Ο Moll παραθέτει πολλές ευνοϊκές περιπτώσεις στις οποίες χρησιμοποίησε την 250η δεκαδική αραίωση.

Ο Lambert κάνει συχνή χρήση του Tuberculinum 200ής, μία δόση κάθε εβδομάδα· η 30ή γενικά προκαλεί επιδεινώσεις (British Hom. Society). Έχει παρατηρηθεί ότι οι ομοιοπαθητικοί μιλούν εξίσου συχνά για επιδεινώσεις με τις υψηλές αραιώσεις όσο και με τις χαμηλές.

Δεν εμφανίζονται τα φαινόμενα της αναφυλαξίας συχνότερα ως αποτέλεσμα μικρών ποσοτήτων; Ωστόσο, οι φαρμακευτικές επιδεινώσεις είναι λιγότερο έντονες στις ομοιοπαθητικές δόσεις απ' ό,τι στις φυσιολογικές, αδύναμες κι αν είναι οι τελευταίες.

Σε ένα φυλλάδιο με τίτλο The Modern Treatment of Tuberculosis, Βαρκελώνη, 1907, ο Olivey Gros αναφέρει ότι χρησιμοποιεί τη φυματίνη του Koch γενικά στην 200ή, την υπολειμματική φυματίνη στην 200ή, τη διαλυμένη φυματίνη στην 100ή, το διηθημένο ζωμό του Denys στην 2000ή, τη φυματίνη με χλωροφόρμιο στην 100ή, τον ορό του Marmorek στην 30ή, τον ορό του Ferran στην 12η, και το Aviaire στην 100ή.