Serum Marmorek

Το αραίωμένο ορός του Marmorek

Εδώ ασχολούμαστε με τον αντικατακτικό του ορό, όχι με τον αντιστρεπτοκοκκικό. Ο Marmorek δεν πιστεύει στη φυματική λοίμωξη· γι' αυτόν υπάρχει μόνο μια τοξίκωση, και μόνο αντιτοξίνες έχει προσπαθήσει να παραγάγει.

Χωρίς να συζητήσουμε εδώ τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα αυτού του ορού στις δόσεις που συνιστά ο συγγραφέας, και χωρίς να μιλήσουμε για τα ατυχήματα που το φάρμακο προκάλεσε λόγω της υπερβολικής του ισχύος σε υποδόρια ένεση (ατυχήματα που υποδηλώνουν τη χορήγησή του ανά ορθό), θα ξεκινήσω αμέσως με την πλευρά του ζητήματος που μας ενδιαφέρει: τη χρήση του ορού σε ομοιοπαθητικές δόσεις, αραίωσης έως την 6η, 10η ή 30η εκατοστιαία αραίωση, και χορηγούμενης από το στόμα.

Ο Nebel ήταν ο πρώτος που συνέστησε τον ορό σε μέτριες ομοιοπαθητικές δόσεις.

Επί πέντε χρόνια, ο Leon Vannier, κατόπιν της συμβουλής του Nebel, έχει χρησιμοποιήσει αυτόν τον αραίωμένο ορό, και μπόρεσε να συγκεντρώσει 530 παρατηρήσεις που ο ίδιος ομαδοποίησε σε δύο κατηγορίες: τους φυματινικούς (τους προδιατεθειμένους) και τους φυματικούς.

Συνδέει με την ομάδα των φυματινικών ορισμένες καταστάσεις που, από μερικούς σύγχρονους συγγραφείς, θα θεωρούνταν πρόδρομα σημεία της φυματίωσης, μια ταξινόμηση που υποδηλώνει την ομοιότητα μεταξύ των φυματινικών και των προ-φυματικών ή καλών υποκειμένων για φυματίωση.

Σύμφωνα με τον Vannier, οι φυματινικοί παρουσιάζονται υπό διάφορες όψεις:

1η. οι πυρετικοί (πυρετοί χωρίς εμφανή αιτία)·

2η. άτομα επιρρεπή σε κρυολογήματα (άτομα που έχουν κρύο μετά, και ρινίτιδα μετά· ρινίτιδα κατά τη διάρκεια του χειμώνα)·

3η. οδοντιατρικοί ασθενείς (τα άτομα προδιατεθειμένα στη φυματίωση, έλεγε, φαίνεται να έχουν ραντεβού με την οδοντιατρική έδρα)·

4η. δυσκοίλιοι·

5η. καρδιοπαθείς (ιδίως λειτουργική καρδιοπάθεια).

Όλοι αυτοί οι τύποι τοξικωμένων ατόμων ωφελούνται από μία ή περισσότερες δόσεις του αραίωμένου ορού του Marmorek (L' Homéopathie francaise, Μάιος, 1912).

Ο Vannier περνά έπειτα στους πραγματικά φυματικούς. Ο ορός του Marmorek, όντας ουσιαστικά αντιτοξικός ορός, ταιριάζει στους πνευμονικούς φυματικούς, οι οποίοι, παρά τη βαρύτητα ή την έκταση της βλάβης τους, έχουν κακή αντοχή. Ο Vannier παρατήρησε πάντα μια ταχεία βελτίωση της γενικής κατάστασης, και μια προοδευτική αύξηση του βάρους εκείνων που βρίσκονταν υπό την επίδραση του αραίωμένου ορού· αλλά παρατήρησε ότι την πρώτη, και ιδίως τη δεύτερη ημέρα μετά την απορρόφηση του ορού, εμφανίζονταν πόνοι στην κορυφή των πνευμόνων, ένας επίμονος βήχας, και μια κατάσταση ανεξήγητης κόπωσης.

Ακολουθεί επιστροφή στις φυσιολογικές συνθήκες. Αυτή η σειρά των παροδικών επιδεινώσεων ανοίγει τον δρόμο για μια προοδευτική βελτίωση. Όλα συνεχίζονται σαν να υπάρχει μια πραγματικά αρνητική περίοδος, παρόμοια με εκείνη που προκαλούν τα εμβόλια, αυτή η αρνητική περίοδος ακολουθείται από μια θετική κατάσταση πολύ πιο παρατεταμένη, και σε αυτήν ολοκληρώνεται η ίαση.

Αυτή είναι επίσης η γνώμη του Nebel. Στη τυροειδή φυματίωση ο ορός έχει φέρει πάντα μια σημαντική βελτίωση των πόνων (κλινικές παρατηρήσεις της νόσου του Pott και της spina ventosa), και μαζί με αυτή τη βελτίωση την ταχεία ελάττωση και ακόμη και την πλήρη εξαφάνιση της ιώδους αποχρωματοστιξίας τόσο χαρακτηριστικής των φυματικών συριγγίων.

Όταν υπάρχει πύον, η εκροή τις πρώτες ημέρες είναι πιο άφθονη και έπειτα σταδιακά ελαττώνεται. Δύο περιπτώσεις περιτοναϊκής φυματίωσης θεραπεύτηκαν επιτυχώς με τον ορό, μία από τον Vannier, την άλλη από τον Mondain. Τρεις περιπτώσεις φυματίωσης του ουροποιητικού συστήματος θεραπεύτηκαν με τον αραίωμένο ορό (L' Homéopathie francaise, Απρίλιος, 1912).

Φυματική μηνιγγίτιδα· μία ευνοϊκή περίπτωση από τον Renaud-Badet.

Σχετικά με μια περίπτωση περιτοναϊκής φυματίωσης, ο Mondain λέει:

«Αν η περίπτωση είναι οξεία, ή ο οργανισμός υπερβολικά καταβεβλημένος, παρέχουμε στα κύτταρα που κινδυνεύουν τα έτοιμα αντισώματα χορηγώντας μια αραίωση του αντικατακτικού ορού του Marmorek· αργότερα, όταν η γενική κατάσταση έχει επανέλθει επαρκώς ώστε να επιτρέπει εύκολα στον ασθενή να παραγάγει τα δικά του αντισώματα, μπορούμε, αφού μελετήσουμε το σύνταγμά του, τη ιδιοσυγκρασία του και τα συμπτώματά του, να επιλέξουμε το καταλληλότερο φυματίνη, τόσο για να ολοκληρώσουμε την ίαση όσο και για να επιφέρουμε ανοσοποίηση. Δεν είναι αυτή η μέθοδος της ισοπαθητικής προστασίας η καλύτερη;

Είναι αυτή που η ίδια η φύση χρησιμοποιεί στις αυθόρμητες θεραπείες της. Εμείς, πιστοί υπηρέτες της φύσης, απλώς τη μιμούμαστε και τη βοηθάμε.»