Epigea Repens

Natural Order : Ericaceae.

Κοινές ονομασίες : Trailing Arbutus, Ground Laurel, Gravel Root.

Παρασκευή : Τα φρέσκα φύλλα θρυμματίζονται σε πολτό και εκχυλίζονται (macerated) σε δύο μέρη κατά βάρος alcohol.

Στο παρακάτω άρθρο του Dr. E. M. Hale, North American Journal of Homeopathy, 1869, φαίνεται να αναδύεται ξανά η παλιά δοctrine των σημείων (doctrine of signatures):

Το Gravel Root είχε από παλιά κάποια φήμη στις ουρολογικές διαταραχές, ακόμη και στις λιθιασικές παθήσεις.

Η κοινή ονομασία «Gravel Root» δείχνει ότι η λαϊκή πεποίθηση δείχνει προς την κατεύθυνση της χρήσης του.

Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ τις αρετές του παρά μόνο σε μία περίπτωση, και τα αποτελέσματά του φάνηκαν τόσο ξεκάθαρα και θεραπευτικά ώστε θεωρώ την περίπτωση άξια δημοσίευσης.

Ένας νέος, ηλικίας εικοσιτριών ετών, ήρθε για θεραπεία με μια μακριά σειρά συμπτωμάτων, μερικά από τα οποία φαίνονταν να δείχνουν διόγκωση του προστάτη, και άλλα καταρροή της κύστης.

Η ποσότητα των ούρων ήταν σχεδόν φυσιολογική.

Η ποιότητα ήταν σαφώς παθολογική. Περιείχε μεγάλη ποσότητα βλέννας, φωσφορικά άλατα, λίγο αίμα και λίγο πύον. Ήταν σκούρο κόκκινο, χρωμάτιζε το μπλε χαρτί λάκμου κόκκινο (δείχνοντας την όξινη κατάστασή του).

Ο πόνος ήταν παρόμοιος με τενεσμό της κύστης, πόνος στην περιοχή του τραχήλου της κύστης και του αδένα του προστάτη.

Η πίεση στο περίνεο ήταν επώδυνη.

Είχε υποβληθεί σε την πιο φρικτή αλλοπαθητική θεραπεία· είχε ναρκωθεί με Copaïva, spts. nitric-dulc., τερεβινθίνη, βάμμα χλωριούχου σιδήρου και άλλα διουρητικά σε τεράστιες δόσεις.

Ξεκίνησα τη n θεραπεία με Sulphur 30th, τρεις δόσεις την ημέρα για μια εβδομάδα.

Σε αυτό το διάστημα είχε αποβάλει τα φαρμακευτικά δηλητήρια από τον οργανισμό του, και τα πραγματικά συμπτώματα της νόσου άρχισαν να εμφανίζονται απλά.

Το αίμα και το πύον εξαφανίστηκαν από τα ούρα, υπήρχε λιγότερη βλέννα, και τα ούρα ήταν πιο ανοιχτόχρωμα.

Ωστόσο, παρέμενε ένα κόκκινο αμμώδες ίζημα. Αυτό το ίζημα δεν ήταν «τριβόμενο» κάτω από το δάχτυλο, τουλάχιστον καμία τέτοια αίσθηση δεν ήταν αντιληπτή.

Δεύτερη συνταγή: Lycopodium 30th και 6th, το πρώτο το πρωί, το δεύτερο το βράδυ, για μια εβδομάδα.

Καμία βελτίωση εκτός από μια ελαφρά μείωση του ιζήματος.

Δεν χορηγήθηκε φάρμακο για τέσσερις ημέρες, οπότε εμφανίστηκαν δυσουρία, πόνος στην περιοχή του προστάτη, βλεννώδες ίζημα και φαγούρα στο στόμιο της ουρήθρας.

Ενώ δίσταζα για την επόμενη συνταγή, τύχη να πιάσω ένα φιαλίδιο με βάμμα Epigea repens, το οποίο είχα παρασκευάσει από το φρέσκο φυτό, κατά μια επίσκεψη στην Mackinaw έξι μήνες νωρίτερα.

Επειδή γνώριζα την υψηλή εκτίμηση που έδιναν οι άνθρωποι σε αυτό το φυτό, στη θεραπεία της χοόλιθίας, αποφάσισα να δοκιμάσω τις αρετές του. Χορηγήθηκαν δέκα σταγόνες του μητρικού βαμμάτος, να λαμβάνονται κάθε τέσσερις ώρες.

Δύο ημέρες αργότερα ο ασθενής μου έφερε αρκετά μικρά καφετιά σωματίδια, με την εμφάνιση λεπτής άμμου. Όταν συνθλίβονταν και πιέζονταν ανάμεσα στα δάχτυλα είχαν μια σαφώς τριβόμενη αίσθηση.

Κάτω από το μικροσκόπιο είχαν την εμφάνιση τραχιάς χονδρής άμμου. Η αποβολή των λίθων συνεχίστηκε για σχεδόν μια εβδομάδα, με τη χρήση του Epigea, και μετά σταμάτησε, και μαζί της όλα τα συμπτώματα του ερεθισμού της κύστης.

Είναι ενδεχόμενο η αποβολή της χοόλιθος να ήταν σύμπτωση. Είναι εξίσου πιθανό το Lycopodium να δρούσε θεραπευτικά· αλλά είμαι διατεθειμένος να πιστέψω ότι η διάσπασή τους και η αποβολή τους προκλήθηκε ή διευκολύνθηκε από τη χρήση του τελευταίου φαρμάκου.

Χρειάζονται περαιτέρω παρατηρήσεις για να τεθούν οι θεραπευτικές δυνάμεις αυτού του φυτού σε σίγουρη βάση.

Συλλέχθηκε, ταξινομήθηκε και επιμελήθηκε από τον Edward Pollock Anshutz: New, Old And Forgotten Remedies. Άρθρα πολλών συγγραφέων. Philadelphia, 2 Ιανουαρίου,