Pyrarara

(Δρ Frederick M. Dearborn, 1876-1960)

Το ακόλουθο υποβλήθηκε από τον Δρ. Frederick M. Dearborn, Νέα Υόρκη, 1915, ο οποίος επίσης έφερε μέρος του «λίπους» από τη Νότια Αμερική και το παρέδωσε στους κ. Boericke & Tafel:

Πολλοί ιατροί γνωρίζουν περισσότερο ή λιγότερο συγκεκριμένα ότι οι τροπικές χώρες προμηθεύουν πολλά από τα φυτικά και ζωικά μας φάρμακα. Η Βραζιλία δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα αυτό, ιδίως όσον αφορά τα φίδια δηλητήρια. Ωστόσο, είχα αρκετή περιέργεια ώστε να ρωτήσω τους ομοιοπαθητικούς φίλους μου, κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής μου στο Ρίο, αν γνώριζαν κάποια «νέα» φάρμακα.

Δρ Frederick Myers Dearborn (1876-1960)

Ενώ προτάθηκαν αρκετά που δεν είχα ακούσει ποτέ, το Pyrardra μου τράβηξε την προσοχή λόγω των εμφανών δερματικών του ενδείξεων και επειδή μπόρεσα να προμηθευτώ, χάρη στις προσπάθειες του Δρ. Theodore Gomes, μια μικρή ποσότητα του εκχυλίσματος, και χάρη στην ευγένεια του Δρ. Marques de Oliveira, ένα γνήσιο κλινικό ιστορικό.

Πριν προχωρήσω στην αφήγηση της κλινικής περίπτωσης, ίσως να αξίζει να αναφέρω ότι η χρήση του Pyrarara δεν περιορίζεται στη θεραπεία της λέπρας, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση μιας σειράς δερματοσεων.

Οι ακριβείς διαγνώσεις αυτών των καταστάσεων ήταν δύσκολο να προσδιοριστούν, αλλά οι περιγραφές τους θα με οδηγούσαν να σκεφτώ τα φυματίδια, τα συφιλίδια, τη σκληροδερμία, το λεύκωμα, το χλόασμα, την ελεφαντίαση, τις κιρσώδεις φλέβες και τη συνοδευτική δερματίτιδα, τη γάγγωσα, τις γνάθους και τις ποικιλίες της γάγγραινας. Έλαβα κάποιες θετικές διαβεβαιώσεις σχετικά με τη χρήση του στις κιρσώδεις καταστάσεις.

Δρ Theodoro Gomes

Το Pyrardra δεν εμφανίζεται σε καμία ομάδα βραζιλιάνικων ή νοτιοαμερικανικών φαρμάκων που μπορώ να εντοπίσω και δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά, αλλά ελπίζω η ακόλουθη μετάφραση των σημειώσεων του Δρ. Oliveira να είναι ενδιαφέρουσα:

«Το λίπος του Pyrarara, ενός ψαριού του ποταμού Αμαζονίου, μεταφέρθηκε από το Άκρι από τον ταγματάρχη Carpenter των Μηχανικών, ο οποίος το πρόσφερε ως περιέργεια στον κ. Liberato dos Santos.

Ο ταγματάρχης είπε ότι είχε ακούσει από τους κατοίκους της κοιλάδας του Αμαζονίου ότι το λίπος έχει την ιδιότητα να αλλάζει το χρώμα του πτερώματος των παπαγάλων που τρέφονται με αυτό, και ότι ένα άτομο που καταχράται τη χρήση του ψαριού, ως τροφή, θα εμφανίσει λέπρα ή συμπτώματα παρόμοια με αυτή τη νόσο.

Μετά από μια συζήτηση με τον κ. dos Santos, μου έδωσε λίγο από το λίπος για ομοιοπαθητικό πείραμα σε άτομα που έπασχαν από λέπρα.

Το ακόλουθο είναι το αποτέλεσμα. Η Maria Theresa, 36 ετών, έπασχε από λέπρα από τα 19 της χρόνια.

Η πρώτη εμφάνιση της νόσου ήταν στις άκρες των δακτύλων της και στο πρόσωπό της μετά από καταστολή της εμμήνου ρύσης.

Θεραπεύτηκε από τον Δρ. Gabizo για τρία χρόνια χωρίς αποτέλεσμα και από πολλούς άλλους γιατρούς, με διάφορα φάρμακα και ηλεκτρισμό, αλλά και πάλι δεν επιτεύχθηκε αποτέλεσμα.

Η νόσος είχε φτάσει στο υψηλότερο στάδιο ανάπτυξης· η ανατομική της δομή είχε παραμορφωθεί και οι μεταβολές του προσώπου της της είχαν αφαιρέσει την εμφάνιση ανθρώπιου όντος.

Το σώμα της ήταν καλυμμένο με όζους και έλκη σε συνεχή πύον· τα αυτιά της ήταν φλεγμονεμένα και παραμορφωμένα· η μύτη της ήταν ελκωμένη και διαβρωμένη· τα χείλη της ήταν οιδηματικά και ελκωμένα· ο λαιμός της ήταν τόσο προσβεβλημένος που η φωνή της είχε χαθεί εντελώς· τα χέρια της έμοιαζαν με ένα κομμάτι ωμού κρέατος· και οι φάλαγγες όλων των δακτύλων της είχαν καταστραφεί. Ορισμένες περιοχές του δέρματος ήταν αναισθητικές και υπήρχε μια γενική χαλκόχροη αποχρωμάτωση.

«Σε αυτή την περίοδο ήρθε σε μένα. Πρότεινα να πειραματιστώ πάνω της με το νέο φάρμακο, το οποίο δέχτηκε απρόθυμα, μετά από πολλές ημέρες επιμονής.

Τον Ιούνιο του 1905 ξεκινήσαμε τη θεραπεία μας, χρησιμοποιώντας αρχικά την 3η δεκαδική τριβή με δόση τριών δισκίων κάθε τρεις ώρες, εφαρμόζοντας εξωτερικά βαζελίνη με καλέντουλα.

Τον πρώτο μήνα δεν υπήρξε εμφανής δερματική βελτίωση, αλλά η όρεξή της αυξήθηκε. Τότε άρχισα να χρησιμοποιώ την 5η δεκαδική δυναμοποίηση και κατά τις δύο πρώτες εβδομάδες υπήρξε μια μεγάλη μεταμόρφωση.

Μέσα από τις ανοιχτές βλάβες ήρθε μια άφθονη έκκριση λευκωπού χρώματος βαμμένη με αίμα και πολύ παχιά, και το σώμα καλύφθηκε με φυσαλίδες, εκεί όπου πριν δεν υπήρχαν έλκη, αλλά πάντα το ίδιο είδος έκκρισης.

Η όρεξή της έγινε πολύ καλή και η πέψη τακτική, αλλά έγινε κατεστραμμένη και υπέφερε από νευραλγικούς πόνους στο κεφάλι, το πρόσωπο και τα πόδια. Κατά τον μήνα Αύγουστο η φλεγμονή των χειλιών υποχωρούσε και οι πληγές των χειλιών έδεναν.

Ήταν πολύ χαρούμενη με το αποτέλεσμα. Καθώς η όρασή της αδύνατε, της δόθηκε Ασά φετίδα και τα συμπτώματα των ματιών βελτιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου τα έλκη είχαν σταματήσει να πυορροούν, οι φυσαλίδες δεν εμφανίζονταν πλέον και η γενική της κατάσταση ήταν πολύ καλή. Καθώς ήρθαν οι έμμηνοι κύκλοι, ένιωσε μεγάλο πόνο στην οσφυϊκή και τις ωοθηκικές περιοχές και της δόθηκε Pulsatilla 30ή και οι έμμηνοι εμφανίστηκαν, αν και πολύ αδύναμοι. Τότε έδωσα Pyrardra στην 30ή δυναμοποίηση για λίγες ημέρες και συνέχισε να βελτιώνεται. Οι όζοι μειώθηκαν σε μέγεθος και τα έλκη έγιναν σχεδόν στεγνά, με ολιγορρή έκκριση, ενώ το οίδημα εξαφανίστηκε.

«Περίπου αυτή την εποχή χρησιμοποιήθηκαν Aurum met. 5η δυναμοποίηση και αργότερα Apis mel. 5η δυναμοποίηση και Cuprum met. 5η δυναμοποίηση καθώς το σύμπτωμα το απαιτούσε.

Τον επόμενο μήνα οι έμμηνοι ήρθαν ελεύθερα. Τον Νοέμβριο επέστρεψα στη χρήση του Pyrardra 30ής δυναμοποίησης.

Το δέσιμο των πληγών συνεχίστηκε και μόνο τρία έλκη υπήρχαν σε όλο το σώμα, ένα στον πήχη, ένα στο πόδι και ένα στο μεσαίο δάχτυλο.

Το οίδημα εξαφανίστηκε σταδιακά, εκτός από τα αυτιά. Η γενική κατάσταση ήταν πολύ καλή. Μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου μόλις που μπορούσε κανείς να διακρίνει την αρρώστια της. Η έντονη ερυθρότητα του προσώπου της είχε φύγει· το μέτωπο ήταν λευκό, έχοντας επιστρέψει το φυσικό χρώμα· τα χείλη, το στόμα και ο λαιμός ήταν φυσιολογικά· ενώ τα αυτιά ήταν ακόμα οιδηματικά, οι όζοι είχαν εξαφανιστεί· το σώμα ήταν ελεύθερο από έλκη και όζους· ο πήχης εντελώς καλά.

Μόνο ένα έλκος στο μεσαίο δάχτυλο υπήρχε. Οι οργανικές της λειτουργίες είχαν αποκατασταθεί, η αισθητικότητα είχε σχεδόν επιστρέψει και μπορούσε να κινεί τους παραμορφωμένους δακτύλους, αλλά η αίσθηση της αφής δεν ήταν πλήρης. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1906, μετά από επτά μήνες θεραπείας, εξαφανίστηκε.

«Αυτό το φάρμακο έχει δοκιμαστεί έκτοτε σε διαφορετικά άτομα με θαυμάσια αποτελέσματα, αλλά η έλλειψη επιμονής έχει εμποδίσει τις πλήρεις θεραπείες.

Σε άλλους ασθενείς έχει χρησιμοποιηθεί το Pyrarara, χρησιμοποιώντας την εκατοστική κλίμακα των δυναμοποιήσεων.»

Ψηφιοποίηση, επαλήθευση, εικονογράφηση, αναδόμηση και σελιδοποίηση από τον Δρ. R. S.