Thiosinaminum

Κύριο

Pathogénésies de l'an 1900

New, Old And Forgotten Remedies

By Edward Pollock Anshutz

Presented by Dr Robert Séror

Thiosinamine

(Drs. Moore and McCullogh)

Rhodalline, allyl sulphocarobadmide.

Παρασκευάστηκε για ομοιοπαθητική χρήση με τριβή με ζάχαρη γάλακτος.

Τα ακόλουθα παρατέθηκαν από τον Alfred M. Moore, M.D., Brighton, Colo., 1910:

Η θεραπεία του εμβοήματος (tinnitus aurium) ήταν από καιρό τόσο απογοητευτική, ώστε μεταξύ των ανθρώπων που είχαν οποιαδήποτε εμπειρία με αυτή την οδυνηρή κατάσταση έχει καθιερωθεί ο κανόνας να μην δίνονται υποσχέσεις.

Έκανα πολλές προσπάθειες να ανακουφίσω όσους προσέρχονταν με τους διάφορους θορύβους στα αυτιά τους, αλλά όχι μέχρι που άρχισα να χρησιμοποιώ την Thiosinamine μπόρεσα να πετύχω οποιοδήποτε αποτέλεσμα σε χρόνιες περιπτώσεις.

Η προσοχή μου στράφηκε σε αυτό το φάρμακο από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Practical Medicine, σελίδα 304, τεύχος του 1906, από τον οποίο χρόνο και έπειτα έχω μείνει ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα στη θεραπεία του χρόνιου καταρροή του μέσου ωτός με ή χωρίς το εμβοήμα.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο αποτέλεσμα παρατηρείται σε περιπτώσεις με τους θορύβους που είναι τόσο ενοχλητικοί· δηλαδή, ο ασθενής εκφράζει τέτοια ικανοποίηση από την ανακούφιση και επίσης από τη βελτίωση της ακοής.

Το άρθρο στο οποίο γίνεται αναφορά αποδίδεται στον Dr. McCullogh και τα ευρήματά του αναφέρονται ως εξής:

(1) Ότι ασκείmarked ευεργετική δράση στις ασθένειες του αυτιού που συνοδεύονται από σχηματισμό νέου συνδετικού ιστού:

(2) ότι αυτή η ευεργετική δράση οφείλεται σε αυξημένη ελαστικότητα αυτού του ιστού·

(3) ότι η χορήγησή του πρέπει πάντα να συνοδεύεται από μηχανικά μέτρα·

(4) ότι καλύτερα και ταχύτερα αποτελέσματα μπορούν να επιτευχθούν σε πρόσφατες περιπτώσεις·

(5) ότι ασκεί ευεργετική δράση στον ίλιγγο·

(6) ότι καλύτερα αποτελέσματα μπορούν να επιτευχθούν με αυτό στην ανακούφιση του εμβοήματος (tinnitus aurium) απ' ό,τι με οποιοδήποτε φάρμακο που έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα.

Έχω επαληθεύσει τα παραπάνω, και σε ορισμένες περιπτώσεις, χωρίς τα μηχανικά μέσα για τη δόνηση της μεμβράνης του τυμπάνου, ακολούθησε ταχεία ανακούφιση μετά τη χορήγησή του. Μελέτησα τη βιβλιογραφία για αυτό το φάρμακο, αλλά δεν βρήκα πρακτικά τίποτα.

Ο Squibb δίνει τη δοσολογία του ως 2 έως 1 1/2 κόκκους τρεις φορές ημερησίως από το στόμα.

Ωστόσο, έχω διαπιστώσει ότι ακόμη και δόσεις 2 κόκκων προκαλούν ανεπιθύμητα συμπτώματα σε ορισμένα άτομα, όπως ναυτία, εμετό, πόνους στο κεφάλι και γενικούς μυϊκούς σπασμούς· αλλά η γενική δήλωση είναι ότι το κεφάλι απελευθερώνεται από το πλήρες και το εμβοήμα, με τον βλεννογόνο του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος να ωφελείται από τη μείωση των εκκρίσεων, προκαλώντας ξηρότητα κ.λπ.

Και πιστεύω ότι, τρίβοντας αυτό το φάρμακο για να το αφαιρέσουμε από τις ακατέργαστες επιδράσεις και χορηγώντας το σε διαιρεμένη δοσολογία, η οποία αναμφίβολα θα αύξανε τις θεραπευτικές επιδράσεις, θα έχουμε βρει ένα φάρμακο που θα ωφελεί μεγαλύτερο ποσοστό περιπτώσεων ασθενειών του μέσου ωτός, με ή χωρίς εμβοήμα, από οποιοδήποτε που έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα.

May, 10th, 1910

Ψηφιοποίηση, επαλήθευση, εικονογράφηση, αναδόμηση και σελιδοποίηση από τον Dr. R. S.