Lemna Minor

Δρ. Robert Cooper, από το Λονδίνο.

Natural Order- Lemnaceae.

Κοινή ονομασία- Φυτό της λίμνης (Duckweed).

Παρασκευή - Το φρέσκο φυτό πολτοποιείται σε πολτό και εμβαπτίζεται σε δύο μέρη κατά βάρος alcohol.

(Το ακόλουθο είναι του Δρ. Robert C. Cooper, από το Λονδίνο, και δημοσιεύτηκε στο Hahnemannian Monthly, 1884)

"Η χαμηλότερη μορφή φαινογάμης βλάστησης. Αποτελείται," λέει ο Lindley, "από φακοειδή πλέοντα θάλασσα, αποτελούμενα από βλαστό και φύλλο μαζί, που φέρουν τα άνθη σε σχισμές στο χείλος."

Αποτελεί το πράσινο ίνδαλμα που βρίσκεται σε στάσιμες λιμνούλες και τάφρους. Υπάρχει σε δύο ποικιλίες, η Lemna minor και η Lemna gibba.

Πριν προχωρήσω περαιτέρω, καλύτερα να κάνω αμέσως μια φανερή όσο και τολμηρή δήλωση και να πω ότι η ειδική επαρχία της Lemna minor είναι να πέφτει με σθένος πάνω στα ρουθούνια· από τη στιγμή που άρχισα να τη συνταγογραφώ αυτό ήταν αναμφίβολα εμφανές. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα πιθανό πηγή σφάλματος, εκτός από το ότι αυτή η ευεργετική δράση μπορεί να οφείλεται στα μικρόβια που προσκολλώνται στα θάλασσα της Lemna παρά στην καθαρή φυτική δύναμη.

Για να προφυλαχθώ από αυτό, έχω φιλτράρει προσεκτικά το βάμμα μου, αλλά αυτό δεν έχει επιφέρει την παραμικρή αλλαγή στην ευεργετική της επίδραση.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ι-

Γυναίκα ηλικίας εβδομήντα τεσσάρων ετών· ημερομηνία εισαγωγής, 24 Σεπτεμβρίου 1892. Η μύτη ποτέ καθαρή· η αναπνοή πολύ δυσάρεστη· για δώδεκα ώρες η μύτη αιμορραγούσε συνεχώς τα προηγούμενα Χριστούγεννα· αδυναμία να μυρίσει σωστά· η ακοή τις τελευταίες επτά ή οκτώ εβδομάδες κακή· το ρολόι δεν ακούγεται σε επαφή.

Συνταγογραφήθηκε Lemna minor 0 A.

1 Οκτωβρίου 1892: Το αίσθημα κρύου στη μύτη είναι καλύτερο· η αίσθηση απόφραξης σχεδόν εξαφανίστηκε· μυρίζει καλύτερα· ακούει σε επαφή και από τις δύο πλευρές.

22 Οκτωβρίου: Αποφαστική, αν και ελαφριά, βελτίωση στην ακοή· μύτη, λαιμός και όλα τα γύρω μέρη πιο άνετα. Τελευταία επίσκεψη.

Συνεχίζοντας την εξέταση της δράσης αυτού του φαρμάκου, πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχω την ακόλουθη περίπτωση να παρουσιάσω.

Ι. Αγόρι δεκατεσσάρων ετών, του οποίου η μύτη ήταν εντελώς φραγμένη τα τελευταία δύο χρόνια, και του οποίου τα ρουθούνια ήταν γεμάτα πολύποδες, η μύτη καθαυτή ήταν πλατυσμένη, και στο οποίο η μύτη είχε καθαριστεί με εγχείρηση πριν από ένα χρόνο στο νοσοκομείο St. Bartholomew's, μου στάλθηκε από τον συνάδελφό μου, Δρ. J. H. Clarke.

Το αγόρι δεν θυμάται ποτέ να έχει μυρίσει κάτι, και οι πολύποδες φαίνονται εύκολα να φράζουν και τα δύο ρουθούνια.

Από τις 26 Νοεμβρίου 1892 έως τις 4 Μαρτίου 1893 δόθηκαν τέσσερις δόσεις Lemna m. 0 A σε κανονικά διαστήματα χωρίς μεγάλη αλλαγή, μετά δόθηκε Calcarea carbonica 200, και δύο εβδομάδες αργότερα, καθώς είχε προσωπαλγία, Mercurius 3d dec., και στις 8 Απριλίου η προσωπαλγία ήταν καλύτερη αλλά η μύτη καθόλου βελτιωμένη.

Τότε δόθηκε πάλι Lemna, και αυτή τη φορά με την πιο έντονη ανακούφιση· η μύτη έγινε πολύ πιο καθαρή, και συνέχισε να τη λαμβάνει, και μάλιστα μόνη της σχεδόν χωρίς εξαίρεση, σε δόσεις ανά δεκαπενθήμερο, μέχρι τις 14 Μαρτίου του τρέχοντος έτους, όταν η μύτη του ήταν εντελώς καθαρή, χωρίς κανέναν παρά έναν πολύ μικρό πολύποδα ορατό· μπορούσε να αναπνεύσει ελεύθερα και η αίσθηση της όσφρησης είχε επιστρέψει πλήρως.

Η καθυστέρηση στην εκδήλωση της θεραπευτικής αλλαγής από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο οφειλόταν στην πλήρη απόφραξη της μύτης, και μέχρι ο χώρος που δημιουργήθηκε από τη μείωση του μεγέθους των πολύποδων να αρκεί για πέρασμα αέρα, ο ασθενής δεν είχε λόγο να αναγνωρίσει ανακούφιση.

Στη θεραπεία, τόσο των πρησμένων αμυγδαλών όσο και των ρινικών πολύποδων, ο συνταγογραφών θα παραπλανηθεί στην αρχή αν αποδεχθεί μόνο τη μαρτυρία του ασθενούς· πρέπει να κάνει προσεκτική επιθεώρηση των μερών, και να καθοδηγείται από αυτό που είναι συχνά μόνο μια ελαφριά τοπική αλλαγή, καθώς και από συνοδά, και ίσως μακρινά, συμπτώματα.

2. Η επόμενη περίπτωση που έχω να παρουσιάσω είναι μία οζαινά σε κορίτσι δεκαέξι ετών, που ήταν τρία χρόνια υπό τη θεραπεία ενός συναδέλφου που ευγενικά μου την έστειλε για θεραπεία στο London Homeopathic Hospital.

Το κορίτσι, του οποίου το επάγγελμα ήταν δασκάλα, έχει οζαινά από τα τρία ή τέσσερα της χρόνια. Η οσμή που παραπονιόταν ήταν φρικτή, και η έκκριση υπερβολική· μια πολύ δυσάρεστη μυρωδιά στη μύτη και άσχημη γεύση στο στόμα· κρυώνει εύκολα αν βγει στη νυχτερινή ατμόσφαιρα ή στην υγρασία, και η μύτη της, καμιά φορά, φράζει· έντερα ακανόνιστα· έμμηνος ρύση μόνο δύο φορές-μία πριν από τρεις μήνες και δύο μήνες πριν από εκείνη.

Στις 30 Δεκεμβρίου 1893, συνταγογράφησα Lemna minor, και επέστρεψε σε μένα από την επαρχία, όπου ζούσε, στις 31 του επόμενου Μαρτίου, ικετεύοντάς με για άλλη μία σκόνη, καθώς είχε σχεδόν καλά για δύο εβδομάδες μετά την τελευταία και μετά είχε υποτροπιάσει στην παλιά της κατάσταση· η αναπνοή είναι βραχύβολη και είναι πεσμένη ψυχικά.

21 Απριλίου, πολύ καλύτερα· η οσμή καθόλου τόσο κακή, η έκκριση πολύ λιγότερη· αθεράπευτα σφαιρίδια, τρεις φορές την ημέρα.

19 Μαΐου 1894, παρέμεινε καλύτερα για ένα μήνα· κρυολόγησε πριν από δύο εβδομάδες, και από τότε ο λαιμός ένιωσε παχύς και η μύτη έχει εκκρίνει με φρικτή οσμή. Έμμηνος ρύση κανονική. Η αναπνοή είναι καλύτερη· κρούστες βγαίνουν και από τις δύο, χειρότερα στην αριστερή πλευρά. Να λάβει Lemna minor.

Αυτή η ασθενής ερχόταν από απόσταση που εμπόδιζε συχνές επισκέψεις, αλλά τα παραπάνω είναι αρκετά επαρκή τεκμήρια της δύναμης που κατέχει η Lemna m. στη δράση της πάνω στον ρινικό βλεννογόνο.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις η ανακούφιση ήρθε αμέσως μετά τη χορήγηση της δόσης, και σε καμία από τις δύο δεν μπορούσε να υπάρχει εύλογη αμφιβολία ότι επρόκειτο για φαρμακευτική επίδραση.

Σε ορισμένες περιπτώσεις έχω γνωρίσει μια ορισμένη διαταραχή των εντέρων να εμφανίζεται μετά από δόση Lemna, αλλά αυτή η επίδραση του φαρμάκου δεν είναι αρκετά έντονη ώστε να μπορεί κανείς να πει πολλά γι' αυτήν.

Παρ' όλα αυτά είναι ενδιαφέρον να αφηγηθώ μία ή δύο εμπειρίες, ιδίως καθώς στην πρώτη από αυτές, πάντως, οι συνοδοί εκδηλώσεις ήταν ενδιαφέρουσες.

3. Σε παντρεμένη κυρία, ηλικίας περίπου είκοσι έξι ετών, στην οποία συνταγογράφησα Lemna m. B A το Σάββατο το απόγευμα, 12 Νοεμβρίου 1892, και στην οποία υπήρχε αρκετή καταρροϊκή φαρυγγίτιδα, λόγω έλκωσης ψηλά στον οπισθορινικό χώρο, και η οποία έπασχε από ξηρό αίσθημα στην κορυφή του λαιμού με φουσκώματα, και κάποιον πόνο στα έντερα προς το βράδυ, που περιγράφεται ως "στριφογυριστός" πόνος, και στην οποία η μύτη ήταν φραγμένη στη δεξιά πλευρά, αλλά χωρίς κανέναν ορατό πολύποδα, και στην οποία η καρδιά διαταρασσόταν εύκολα, προκαλώντας δύσπνοια, τα έντερα όντας ελαφρώς δυσκίνητα.

Δύο εβδομάδες αργότερα δήλωσε ότι μετά τη δόση της Lemna η μύτη ένιωθε λιγότερο φραγμένη, και ένιωθε καλύτερα από κάθε άποψη· αλλά ότι την επόμενη Τρίτη εμφανίστηκε διάρροια, που άρχισε με στριφογυριστούς πόνους στα έντερα και προχώρησε σε ναυτία· συνεχείς υδαρείς κόπρανα.

Το ελάχιστο ρίγος ή νευρικότητα, πρέπει να πω, την αναστατώνει με αυτόν τον τρόπο· και είχε την ίδια διαταραχή τις τελευταίες δύο εμμηνορρυσιακές περιόδους.

Ξυπνά ακόμα με τον λαιμό ξηρό και τη γλώσσα επιθεμένη. Borax 2x δόθηκε τότε (25 Νοεμβρίου) χωρίς καμία αισθητή επίδραση, και στις 9 Δεκεμβρίου Lemna minor B A συνταγογραφήθηκε πάλι για τα ακόλουθα συμπτώματα:

Στόμα πονεμένο μετά από ομιλία ή τραγούδι, και ξηρό το πρωί· γλώσσα επιθεμένη.

Στις 23 Δεκεμβρίου, ανέφερε τον εαυτό της πολύ καλύτερα· γλώσσα όχι τόσο επιθεμένη· καρδιά λιγότερο διαταραγμένη· καμία δυσπεψία ή διάρροια.

Μύτη όχι απόλυτα καθαρή, αλλά καμία δυσάρεστη οσμή ή γεύση όπως συνήθιζε να έχει, και ο λαιμός δεν είναι πλέον ξηρός ή ενοχλητικός. Αντί να ξυπνά με βρώμικο στόμα, το νιώθει καθαρό και η γεύση της καθαρή.

4. Άνδρας, ηλικίας σαράντα επτά ετών, που έπασχε από μακροχρόνια αγγειακή κώφωση και που παραπονιόταν ιδιαίτερα ότι ροχάλιζε πολύ, έλαβε Lemna minor, και την επόμενη ημέρα εμφανίστηκε γουργούρισμα και διαταραχή στα έντερα και ένιωσε σαν να είχε πάρει φάρμακο καθαρτικού χαρακτήρα.

Αυτό κράτησε τρεις ημέρες, τα έντερα λειτουργώντας κατά αυτό το διάστημα ελεύθερα με πολλή ζέστη στο πέρασμα (πρωκτός)· αλλά δεν ήταν χολικός, ούτε τα κόπρανα διάρροϊκά· το ροχαλητό έφυγε, και έπαψε να ονειρεύεται δυσάρεστα όταν κοιμόταν. Η ακοή, επίσης, φάνηκε κάπως βελτιωμένη.

5. Σε άλλη περίπτωση, μετά από παρόμοια δόση, εμφανίστηκε διάρροια την επόμενη ημέρα, με πόνους κατά μήκος των εντέρων σαν από αέρια· χειρότερα μετά το φαγητό, και μια πολύ σάπια γεύση με ταυτόχρονη βελτίωση σε μια συμφόρηση της μύτης από την οποία έπασχε.

6. Κρούστες σχηματίζονται στο δεξί ρουθούνι και πόνος σαν σπάγγος εκτείνεται από το δεξί ρουθούνι στο αυτί της ίδιας πλευράς και το δεξί αυτί είναι κωφό. (Σε γυναίκα, ηλικίας είκοσι έξι ετών, μεγάλη ανακούφιση.)

Είναι με μεγάλη ευχαρίστηση που έχω τώρα να παρουσιάσω, όχι τις δικές μου παρατηρήσεις, αλλά εκείνες δύο εκτιμημένων συναδέλφων.

Ο Δρ. J. H. Clarke μου στέλνει την ακόλουθη

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ι-

Κυρία, ηλικίας σαράντα επτά ετών, δύο χρόνια νωρίτερα υπέστη ατύχημα· μια πινακίδα έπεσε στο κεφάλι της όταν περπατούσε στον δρόμο.

Επτά ημέρες μετά από εκείνο εμφανίστηκαν κρίσεις φτερνίσματος, και έπασχε από ρινική καταρροή με μικρή διακοπή μέχρι τον Μάρτιο του 1893, όταν ήρθε υπό τη φροντίδα μου.

Η Psorinum 30 σύντομα άλλαξε εντελώς την εικόνα της περίπτωσης, και ανακουφίστηκε τόσο από το πρόβλημά της (που είχε κάνει τη ζωή της σχεδόν αφόρητη, καθώς δεν τολμούσε ποτέ να κλείσει ραντεβού από φόβο μήπως έρθει κρίση) ώστε διέκοψε τη θεραπεία.

Τα προηγούμενα Χριστούγεννα μια έντονη κρίση γρίπης επανέφερε την καταρροή, και αυτή τη φορά αποδείχθηκε λιγότερο δεκτική στη θεραπεία.

Φόβοι για πολύποδα ταλαιπωρούσαν την ασθενή, αν και δεν μπορούσα να ανακαλύψω κανέναν.

Παρ' όλα αυτά, προχώρησε πάλι, αλλά σχεδόν όχι τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα, όταν σκέφτηκα να της δώσω Lemna βάσει ενδείξεων που έδωσε ο Δρ. Cooper.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1894, τη χορήγησα στην 3x, ένα δισκίο τέσσερις φορές την ημέρα.

22 Φεβρουαρίου, πολύ καλύτερα· ένιωθε πιο ελεύθερη στο κεφάλι από οποιαδήποτε στιγμή τα τελευταία δέκα χρόνια· ένιωθε πολύ καλύτερα γενικά· τα πνεύματα αναζωογονημένα.

Προχώρησε σταθερά προς ίαση, και μέχρι τις 15 Μαρτίου μπορούσε να αντέξει τη μυρωδιά έντονα αρωματισμένων λουλουδιών, που πριν ήταν αδύνατο.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΙΙ-

Ο Captain B., ηλικίας σαράντα τεσσάρων ετών, με συμβουλεύτηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1894, για βίαιη νευραλγία στη δεξιά πλευρά του αυχένα, το μέρος όντας εξαιρετικά ευαίσθητο στην αφή.

Είχε βήχα και κρυολόγημα για ένα μήνα. Σηκώνοντας το πρωί γέμιζε δύο μαντήλια με κίτρινη καταρροή πριν καθαρίσει τη μύτη του.

Του έδωσα Bell. 12 να λαμβάνει μέχρι η νευραλγία να καλυτερεύσει, και μετά του είπα να λαμβάνει Lemna 3x gtt. j. τρεις φορές την ημέρα.

Στις 9 Μαρτίου ανέφερε ότι η Bell. έλαβε σύντομα την νευραλγία, και ότι μετά η Lemνα καθάρισε την καταρροή με τον πιο εκπληκτικό τρόπο.

Ποτέ δεν είχε πάρει φάρμακο να δράσει τόσο μαγικά πριν. 30 Clarges Street, Piccadilly, W., 21 Απριλίου 1894.

Η επόμενη ανακοίνωση που έχω να παρουσιάσω είναι από τον Δρ. J. C. Burnett:

Ευχαριστώ τον Peter Morell για αυτή τη φωτογραφία του Burnett και της κόρης του.

Ο Δρ. Cooper μου είπε ότι είχε ανακουφίσει μια περίπτωση ρινικού πολύποδα με Lemna minor, και έχοντας αρκετές περιπτώσεις του είδους που ήταν από καιρό υπό την παρατήρησή μου, θεώρησα καθήκον μου να τους δώσω το όφελος της Lemna.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ι-

Κύριος εξήντα ετών, με ρινικό πολύποδα μόνο μετρίως αναπτυγμένο, αλλά πολλών ετών διάρκειας, ταλαιπωρούνταν πολύ από τη χρόνια ρινική απόφραξη που ήταν εμφανώς χειρότερη σε βρεγμένο καιρό.

Του έδωσα Lemna 3x, πέντε σταγόνες σε νερό, νύχτα και πρωί. Επιστρέφοντας σε ένα μήνα, αναφώνησε:

"Αυτό είναι το καλύτερο τονωτικό που έχω πάρει ποτέ· ποτέ δεν έχω πάρει φάρμακο στη ζωή μου που μου έκανε τόσο καλό. Νιώθω εντελώς άνετα στη μύτη μου και μπορώ να αναπνεύσω από αυτήν αρκετά καλά."

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΙΙ-

Κυρία, περίπου σαράντα πέντε ετών, μητέρα μεγάλης οικογένειας και την οποία είχα προηγουμένως ιάσει από μήτριο όγκο, ταλαιπωρούνταν τόσο από ρινικούς πολύποδες που η ζωή της ήταν πολύ θλιβερή· επιπλέον, οι πολύποδες είχαν πρηστεί τόσο πολύ που κρέμονταν έξω από τα ρουθούνια και ανάγκαζαν την ασθενή να παραμένει σε κλειστούς χώρους.

Αυτό ήταν ιδιαίτερα η περίπτωση σε βρεγμένο καιρό. Γιατί να μην αφαιρεθούν χειρουργικά;

"Ω, μου τα έχουν χειρουργήσει ξανά και ξανά, αλλά δεν ωφελεί· απλώς ξανάρχονται χειρότερα από ποτέ."

Έχω δοκιμάσει πολλά πράγματα για να ιάσω αυτούς τους πολύποδες, αλλά μάταια· καλυτέρευαν προσωρινά, αλλά ο πρώτος βροχερός καιρός τους επανέφερνε χειρότερους από ποτέ· γι' αυτό η σύσταση του Δρ. Cooper της Lemna μου είναι πολύ ευπρόσδεκτη.

Παρήγγειλα, όπως στην προηγούμενη περίπτωση, με αποτέλεσμα οι πολύποδες να μειωθούν πάρα πολύ σε μέγεθος, και η ασθενής να μπορέσει πάλι να πάρει τη θέση της στην κοινωνία.

Έχω χρησιμοποιήσει την Lemna σε πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, και με το ίδιο αποτέλεσμα. Σε καμία περίπτωση ο πολύποδας δεν ιάται πραγματικά, αλλά μειώνεται πάρα πολύ σε μέγεθος, και η ασθενής αποκτά σχετική άνεση.

Σαφώς η Lemna δεν σκοτώνει, δεν ιά, ούτε αλλιώς απαλλάσσει από τους πολύποδες, αλλά τους αφαιρεί μεγάλο μέρος της ζουμερότητάς τους και έτσι μειώνει τον όγκο τους, και επίσης ελαττώνει την επίδραση του βρεγμένου καιρού στην οποία αυτοί οι ασθενείς είναι τόσο επιρρεπείς.

Και αυτό δεν είναι μικρό δώρο· είναι καθαυτό κατώτερο από κάθε χειρουργική επέμβαση.

Το βάμμα που χρησιμοποίησα έγινε από τον Δρ. Alfred Heath. Η πρώτη συνταγή όντας μόνο της δικής του παρασκευής του Δρ. Cooper. Και τα δύο δρούσαν εξίσου καλά.

86 Wimpole Street, 4 Ιουνίου 1894.

Από αυτά τα σχόλια του Δρ. J. H. Clarke και του Δρ. J. Compton Burnett, καθώς και από τα δικά μου, νομίζω ότι δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Lemνα ασκεί ισχυρή επίδραση πάνω στον βλεννογόνο του Schneider.

Πόσο είναι ικανή με την ειδική της δράση να αφαιρεί μεγάλες ομάδες πολύποδων παραμένει, προς το παρόν, ανοιχτό ζήτημα.

Η δική μου εμπειρία στη θεραπεία των ρινικών πολύποδων είναι ότι έχουμε πολύ λίγα φάρμακα που μπορούν καθόλου να βασιστούν ότι θα δώσουν έστω προσωρινή ανακούφιση.

Ακόμα και από την Calcarea carbonica και την Teucrium marum verum δεν είχα τις επιδράσεις που ορισμένοι ιατροί μαρτυρούν ότι κατέχουν.

Η Lemna έχει μέχρι τώρα δώσει ανακούφιση στα χέρια μου σε περιπτώσεις ρινικών πολύποδων και σε περιπτώσεις όπου τα ρουθούνια ήταν φραγμένα από πρησμένες κόγχες και άλλες αιτίες, με τρόπο που υπερβαίνει κατά πολύ την επίδραση που έχω λάβει από οποιοδήποτε άλλο φάρμακο.

Λέγοντας αυτό δεν επιθυμώ καθόλου να νοηθεί ότι έχουμε σε αυτό ένα ειδικό φάρμακο για όλες αυτές τις περιπτώσεις.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι τα συμπτώματα σε όλες αυτές τις σκοτεινές νόσους πρέπει να είναι ο οδηγός μας για την επιλογή του φαρμάκου μας, και ότι, επομένως, το σημαντικό σημείο είναι να εξετάσουμε τις ειδικές ενδείξεις για το φάρμακο όπως τις μαθαίνουμε από την κλινική παρατήρηση, με την ελπίδα ότι σε κάποια μελλοντική ευκαιρία η παθογένεση μπορεί να τις καταστήσει ακόμα πιο βέβαιες.

Οι ενδείξεις που ο ίδιος έχω παρατηρήσει ότι ανήκουν στην Lemna είναι είτε μια σάπια μυρωδιά στη μύτη είτε μια απώλεια κάθε αισθήσης όσφρησης και μια σάπια γεύση στο στόμα, ιδίως κατά το σηκωμένο το πρωί, με μια γενική βρωμιά του στόματος, οφειλόμενη φαινομενικά στην καθίζηση ακάθαρτου υλικού από την οπισθορινική περιοχή.

Μαζί με αυτό φαίνεται καμιά φορά να επικρατεί μια διάθεση για "θορυβώδη διάρροια".

Ο Δρ. Burnett έχει παρατηρήσει ότι οι ασθενείς της Lemna έχουν τα ρινικά τους συμπτώματα επιδεινωμένα σε υγρό και βροχερό καιρό, και εγώ έχω σε κάποιο βαθμό επιβεβαιώσει αυτή την παρατήρηση.

Ελπίζω σε κάποια μελλοντική ευκαιρία να επανέλθω στο θέμα της Lemna· είναι από κάθε άποψη άξια περαιτέρω καλλιέργειας.

Έτσι, για παράδειγμα, μια ασθενής, ηλ. πενήντα οκτώ ετών, που έπασχε από πόνους που πηδούσαν στο κεφάλι και τα πόδια της, με πόνους στα μάτια της κατά τη διάρκεια έντονης βροχής, και στην οποία υπήρχε υπνηλία την ημέρα και ανήσυχος ύπνος τη νύχτα, είχε όλα αυτά τα συμπτώματα αφαιρεμένα από μία μόνο δόση Lemna, και η ωχρή, θαμπή, άρρωστη όψη στο πρόσωπό της άλλαξε σε χροιά που ήταν φυσική και υγιής.

Η αλήθεια φαίνεται να είναι ότι τα συμπτώματα της Lemna επιδεινώνονται ιδιαίτερα σε έντονες βροχές· της Calendula, όταν υπάρχουν βαριά σύννεφα· της Rhododendron, σε καταιγίδες με κεραυνούς· και της Dulcamara, σε υγρό περιβάλλον και σε ομιχλώδη καιρό.

(Το 1895 ο Δρ. Thomas L. Shearer συνεισέφερε τα ακόλουθα σχετικά με το φάρμακο στο Homeopathic Eye, Ear, and Throat Journal:)

Lemna minor όπου οι κρούστες και η πυοβλαβής έκκριση είναι πολύ άφθονες με δυσοσμία (στη ατροφική ρινίτιδα).

Η δράση της είναι θαυμαστή, αλλά δεν πρέπει να χορηγείται σε υπερβολικά χαμηλή αραίωση, καθώς τότε προκαλεί αίσθημα έντονης ξηρότητας στον φάρυγγα και τον λάρυγγα.

Πιθανώς αν εκτίθετο σε πολύ υψηλότερη αραίωση θα ήταν εφαρμόσιμη σε περιπτώσεις που έχουν μόνο μικρή ποσότητα έκκρισης.

Φαίνεται καλύτερο να διακόπτεται το φάρμακο μόλις η δράση του πάνω στις εκκρίσεις είναι εμφανής, και μετά να περιμένει κανείς λίγο πριν επιστρέψει στην περαιτέρω χρήση του. Ο Δρ. Cooper, του Λονδίνου, ήταν, πιστεύω, ο πρώτος που ερεύνησε τη δράση της Lemna minor πάνω στις άνω αεροφόρους οδούς, αλλά δεν νομίζω ότι την είχε δοκιμάσει σε περιπτώσεις ατροφικής ρινίτιδας.

Υπάρχει ένα μεγάλο μέλλον για αυτή τη νέα προσθήκη στα θεραπευτικά μας μέσα, και σίγουρα αξίζει περαιτέρω έρευνα.

Τροποποιεί τις εκκρίσεις σε τέτοιο βαθμό ώστε μπορούμε πιο εύκολα να βελτιώσουμε την κατάσταση των ρινικών κοιλοτήτων με τη βοήθεια τοπικών μέτρων.

Αν έχει τη δύναμη να αποτρέψει ή έστω να επιβραδύνει την ίδια τη διαδικασία της ατροφίας παραμένει να φανεί.

Ψηφιοποίηση, επαλήθευση, εικονογράφηση, αναδόμηση και σελιδοποίηση από τον Δρ. R. S. για τον ιστότοπό του που φιλοξενείται δωρεάν από το "Homéopathe International". Κυριακή 6 Ιανουαρίου