Pyrogenium

(Dr J. S. Hunt – Dr J. C. Burnett)

Το ακόλουθο άρθρο είναι του Dr. J. S. Hunt, από τη Santa Monica της Καλιφόρνια, και δημοσιεύτηκε στο Pacific Coast Journal of Homeopathy, 1903.

Το φάρμακο, ή νοσογόνος, θα μπορούσε να καταταγεί στα «ελάχιστα γνωστά φάρμακα».

Πρόκειται για μια πτωμαΐνη, μια λέξη που σημαίνει, εν γένει, το αλκαλοειδές της αποσύνθεσης ή του θανάτου.

Είναι προϊόν σάπιας σάρκας σε ακραία κατάσταση αποσύνθεσης, δυναμοποιημένο βέβαια, ώστε ο κίνδυνος πραγματικής δηλητηρίασης να έχει παρέλθει προ πολλού, ενώ οι θεραπευτικές δυνάμεις παραμένουν.

Dr James Compton Burnett (1840-1901)

Ο Burnett, που πραγματικά έκανε το φάρμακο γνωστό, το συνταγογραφούσε γενικά στην 6η δυναμοποίηση, αν και είναι αποτελεσματικό στην 30ή ή υψηλότερη.

Για μια παθογένεση του Pyrogenium βλ. το άρθρο για το «Sepsin» στον παρόντα τόμο:

Πριν από μερικά χρόνια η προσοχή μου στράφηκε σε αυτό το φάρμακο ως ενδεχομένως χρήσιμο στην αντιμετώπιση ορισμένων ασθενειών στις οποίες υπάρχουν καταστάσεις πραγματικής δηλητηρίασης του αίματος.

Κατά την έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι πληροφορίες σχετικά με τη χρησιμότητα ή τη συμπτωματολογία του ήταν πολύ φτωχές, με πιο αξιόπιστη μια πραγματεία του Dr. J. Compton Burnett, με τίτλο «Πυρετοί και Δηλητηρίαση του Αίματος και η Θεραπεία τους, με Ειδική Αναφορά στο Pyrogenium».

Οι άνδρες που δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στην ακολούθηση νέων γραμμών σκέψης ή δράσης κατηγορούνται συχνά ως οραματιστές, και ο Dr. Burnett δεν απέφυγε αυτή την κατηγορία.

Πρέπει ωστόσο να παραδεχτεί κανείς ότι υπήρξε ένθερμος μελετητής και ότι τίμησε τον ιατρικό κλάδο με πολλές εύστοχες προτάσεις.

Στον πρόλογό του λέει:

«Η εμπειρία διδάσκει ότι η υπερβολική εξύμνηση είναι το κακό που μαραίνει τα νέα φάρμακα, και θα ήμουν πολύ επιφυλακτικός στο να εξυμνώ υπερβολικά το Pyrogenium· ωστόσο έχω περισσότερο από μισή πεποίθηση ότι η δράση του Pyrogenium στον πυρετό από δηλητηρίαση του αίματος πλησιάζει πολύ τη σύλληψη ενός συγκεκριμένου φαρμάκου· εντούτοις, ας βγει και ας παλέψει τις δικές του μάχες, κάτι που νομίζω ότι μπορεί να κάνει καλά».

Το φάρμακο παρουσιάστηκε πρώτα στον κλάδο από τον Dr. Drysdale του Λίβερπουλ, που το αποκαλεί πολύ περιληπτικά «Ακόνιτο της τυφώδους ή τυφοειδούς ποιότητας του πυρετού».

Η ευνοϊκή εμπειρία των Drs. Drysdale και Burnett με οδήγησε να υποβάλω το φάρμακο σε προσεκτική δοκιμή στην πρακτική μου, με αποτέλεσμα να μην διστάζω καθόλου να του δώσω την άνευ όρων έγκρισή μου, γιατί η εμπειρία και η παρατήρησή τους επιβεβαιώθηκε πολλές φορές.

Οι συλλογισμοί του Dr. Drysdale είναι τόσο σαφείς που θα μου συγχωρήσετε τα αποσπάσματα.

Λέει εν μέρει:

«Είναι πρακτικά αληθές ότι καμία άλλη γνωστή ουσία προκαλεί ιδιοπαθή πυρετό με βεβαιότητα, άμεσα και κατά βούληση μετά από δεδομένη δόση. Αυτή η αμεσότητα και βεβαιότητα δράσης θα έπρεπε να το κάνουν φάρμακο της υψηλότερης αξίας, αν ποτέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά· και αν ο νόμος των ομοίων εφαρμόζεται εδώ όπως σε τόσες άλλες περιπτώσεις, θα έπρεπε να το βρούμε θεραπευτικό σε ορισμένες διαταραχές του αίματος στις οποίες η δράση του αντιστοιχεί παθολογικά».

Για να θέσουμε αυτή την πρόταση σε πρακτική δοκιμή, ας συνοψίσουμε πρώτα εν συντομία τα συμπτώματα και τις παθολογικές μεταβολές που προκαλεί το Pyrogen, απαλλαγμένο από κάθε βακτηριακή, αυτοπαραγόμενη ή μεταδοτική αιτία νόσου. Σε μια σειρά πειραμάτων του Dr. B. Sanderson σε σκύλους, μετά από μη θανατηφόρα δόση Pyrogen (δηλ. 1 1/2 κυβικό εκατοστό υδατικού διαλύματος ανά χιλιόγραμμο σωματικού βάρους, ή 1/2 κόκκος στερεού εκχυλίσματος για ένα σκύλο συνηθισμένου μεγέθους) το ζώο ριγεί και αρχίζει να κινείται ανήσυχα· η θερμοκρασία ανεβαίνει 2° έως 3°, με το μέγιστο να επιτυγχάνεται στο τέλος της τρίτης ώρας.

Υπάρχει μεγάλη μυϊκή αδυναμία και έμετος, που ακολουθείται από κοπρώδη και λεπτή βλέννα, και τελικά αιματηρή διάρροια και τένεσμος.

Τα συμπτώματα αυτά αρχίζουν να υποχωρούν σε τέσσερις έως πέντε ώρες, και το ζώο ανακτά την κανονική όρεξη και ζωηράδα του με θαυμαστή ταχύτητα.

Αναφέρω αυτό το γεγονός ως απόδειξη ότι το σηπτικό δηλητήριο δεν έχει την παραμικρή τάση να πολλαπλασιάζεται στον οργανισμό· και, δεύτερον, ως κάτι που καθιστά εξαιρετικά πιθανό ότι όταν επέρχεται ο θάνατος, αυτός καθορίζεται όχι τόσο από τις εντερικές διαταραχές, που είναι τόσο εμφανείς, όσο από την απώλεια της δύναμης των εκούσιων μυών και της καρδιάς.

Πάλι λέει:

«Καθώς το Ακόνιτο είναι γνωστό ότι είναι το σημαντικότερο από τα φάρμακα για τον συνοχικό ή φλεγμονώδη πυρετό, έτσι η πιο συνοπτική ένδειξη για το Pyrogen θα ήταν να το ονομάσουμε το Ακόνιτο της τυφώδους ή τυφοειδούς ποιότητας του πυρετού».

Αφού πρόκειται για κατάσταση και όχι για διακριτή νόσο, πρέπει να αναμένεται ότι εμφανίζεται σε μια ποικιλία ασθενειών, όπως οι ίδιοι οι τυφώδεις και εντερικοί πυρετοί, πάντα, και περισσότερο ή λιγότερο μπορεί να εμφανιστεί στους διαλείποντες, τους λεγόμενους χοληρικούς υποτροπιάζοντες· σε ορισμένες ποικιλίες ή στάδια των εξανθηματικών νόσων, ιδίως οστρακιά, ιλαρά και ευλογιά· της δυσεντερίας και της επιδημικής πνευμονίας, της διφθερίτιδας κ.λπ.

Από τα γαστροεντερικά συμπτώματα το Pyrogen ενδέχεται επίσης να εφαρμόζεται σε ορισμένα στάδια της χολέρας και του κίτρινου πυρετού.

Είναι βέβαια να κατανοηθεί σαφώς ότι αυτή η ουσία συνιστάται μόνο σε ορισμένες φάσεις αυτών των ασθενειών, και εξ ολοκλήρου ως φάρμακο δευτερεύοντος ή υποδεέστερου χαρακτήρα, και όχι με οποιαδήποτε έννοια ως συγκεκριμένο φάρμακο για ολόκληρη τη νόσο».

Ως απόδειξη της πρακτικής χρησιμότητας του Pyrogenium στη θεραπευτική του διάσταση, ο Dr. Burnett παραθέτει αρκετές ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, κυρίως σχετικές με τη χρήση του στον τυφοειδή πυρετό.

Η δική μου εμπειρία με το φάρμακο σε αυτή τη νόσο υπήρξε πολύ ικανοποιητική.

Δεν θα σας κρατήσω για να αναφέρω συγκεκριμένες περιπτώσεις. Αρκεί να πω ότι αποτελεί σημαντικό μέρος της θεραπείας σε όλες τις περιπτώσεις όπου τα συμπτώματα δείχνουν σηπτική μόλυνση του αίματος.

Στην πνευμονία απέδειξε την αξία του σε πολλές περιπτώσεις, και ομοίως στη διφθερίτιδα και την οστρακιά. Έγινε δοκιμή σε αρκετές περιπτώσεις λοχεϊκού πυρετού με τα πιο ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του Pyrogenium είναι η ταχύτητα της δράσης του, ιδίως στην πτώση της θερμοκρασίας· η ωφέλεια που ακολουθεί τη χορήγησή του είναι συχνά τόσο εμφανής ώστε να μην επιτρέπει αμφιβολία σχετικά με την αποτελεσματικότητά του.

Ενώ η ομοιοπαθητική έχει κερδίσει πολλές δάφνες με τη δράση λίγων γνωστών φαρμάκων στη θεραπεία των ανωτέρω ασθενειών, και ενώ τα συγκριτικά στατιστικά δείχνουν αποφασιστικό πλεονέκτημα υπέρ της σχολής μας στη διαχείριση αυτών των περιπτώσεων, παραμένει nonetheless απογοήτευση το γεγονός ότι μερικές φορές είμαστε αναγκασμένοι να παρακολουθούμε πλήρη αποτυχία όλων των προσπαθειών μας να αποτρέψουμε θανατηφόρα έκβαση, και αυτό, μάλιστα, μετά από προσεκτική επιλογή φαρμάκων που φαίνονταν ενδεδειγμένα.

Θα φαίνεται από αυτό ότι υπάρχει ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί από κάποιο φάρμακο ή μέσο, και, καθώς το Pyrogen καλύπτει το σύνολο των συμπτωμάτων σε αυτές τις σηπταιμικές καταστάσεις όσο ίσως κανένα άλλο φάρμακο, θα έπρεπε τουλάχιστον να του δοθεί η ευκαιρία να δείξει τι μπορεί να κάνει, ή «να παλέψει τις δικές του μάχες», όπως λέει ο Dr. Burnett.

Ψηφιοποίηση, επαλήθευση, εικονογράφηση, αναδόμηση και σελιδοποίηση από τον Dr. R. S.