Variolinum

Κύριο μέρος

Παθογενέσιες του έτους 1900

Νέα, παλιά και ξεχασμένα φάρμακα

Του Edward Pollock Anshutz

Παρουσιάστηκε από τον Δρ Robert Séror

Variolinum.

(Η εργασία αυτή, του Δρ Charles Woodhull Eaton από το Des Moines της Αϊόβα, διαβάστηκε ενώπιον του Αμερικανικού Ινστιτούτου Ομοιοπαθητικής στη συνάντηση που έγινε στο Jamestown της Βιρτζίνια το έτος 1907. Πραγματικά δίνει τη βάση αυτού που είναι γνωστό ως «ομοιοπαθητικός εμβολιασμός», ο οποίος υπεστηρίχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο της Αϊόβα. Αυτό, το Variolinum, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι η εμπροσθοφυλακή της «θεραπείας με εμβόλια», αν και χορηγείται από το στόμα και σε δυναμοποίηση, κυρίως την 30ή.

Η επισυναπτόμενη εργασία είναι ελαφρώς συμπυκνωμένη, αν και δεν παραλείπει τίποτα το ουσιώδες. Το Variolinum δεν είναι ένα «νέο» φάρμακο, αφού βρίσκεται σε περισσότερη ή λιγότερη χρήση τα τελευταία 70 χρόνια και, αν και είναι «παλιό», δεν είναι «ξεχασμένο». Στη θεωρία είναι το ίδιο με το εκτεταμένο προφυλακτικό, τον τυφοειδή πυρετό για παράδειγμα, αλλά στην πράξη διαφέρει στο γεγονός ότι δεν χορηγείται υποδορίως, αλλά από το στόμα και δεν προκαλεί «αντιδράσεις», ή ομοιοπαθητικά μιλώντας, «επιδεινώσεις», ενώ προσφέρει μια πιο βέβαιη προστασία.)

Το σύνολο του ζητήματος του εσωτερικού εμβολιασμού με το Variolinum περιλαμβάνεται στην απάντηση σε τρεις απλές ερωτήσεις:

Πρώτον—Τι είναι το Variolinum;

Δεύτερον—Είναι η χρήση του, ως μια πολύ βελτιωμένη μορφή εμβολιασμού, εύλογη;

Τρίτον—Έχει η δοκιμή της πραγματικής εμπειρίας αποδείξει την αποτελεσματικότητά του;

Πρώτον—Τι είναι το Variolinum; Μια επίκαιρη και αναγκαία διερώτηση θα φαινόταν· διότι το κύριο άρθρο σε πρόσφατο τεύχος ενός από τα ικανότερα περιοδικά μας αναφέρεται σε αυτό ως «φάρμακο». Ως ζήτημα γεγονότος, το Variolinum είναι τα περιεχόμενα της ώριμης φλύκταινας της ευλογιάς. Δεν είναι τα περιεχόμενα φλύκταινας εμβολίου.

Είναι ο ιός της ευλογιάς (variola)· όχι ο ιός της δαμαλίτιδας (vaccinia). Είναι ο ιός της ευλογιάς· όχι ο ιός της δαμαλίτιδας. Υπήρξε κάποια σύγχυση πάνω σε αυτό το σημείο. Τα φαρμακεία μας παρέχουν τόσο το Variolinum όσο και το Vaccininum με αποτέλεσμα οι δύο παρασκευές να έχουν εκληφθεί η μία ως η άλλη.

Η σημασία αυτής της διάκρισης είναι εμφανής όταν θυμόμαστε ότι κάθε ανοσία που παρέχεται από τον ιό της δαμαλίτιδας είναι έμμεση· που παρέχεται από τον ιό της ευλογιάς, είναι άμεση.

Δεύτερον—Είναι η χρήση του Variolinum εύλογη;

Είναι εύλογη—

(α) Αν ένα άτομο μπορεί να καταστεί άνοσο σε μια δεδομένη νόσο με εμβολιασμό με τον ιό εκείνης της νόσου, στην κατάλληλη παρασκευή και ποσότητα· και

(β) Αν ο ιός της νόσου είναι αποτελεσματικός όταν χορηγείται από το στόμα, σε αντίθεση με τη χορήγηση υποδορίως ή με εγχάραξη.

Αυτές οι δύο προτάσεις απαιτούν στενή προσοχή και ακριβή σκέψη. Διότι ακριβώς εδώ είναι ο πυρήνας όλου του ζητήματος. Καμία χαλαρή και θολή «γενική εντύπωση» και κανένα μισοτελειωμένο συμπέρασμα δεν ταιριάζει εδώ. Πρέπει να προχωρήσουμε με προσοχή· να ζυγίσουμε τα λόγια μας· να φτάσουμε σε οριστικά και καθαρά συμπεράσματα· και μετά να σταθούμε πίσω από αυτά. Με αυτό το πνεύμα αμερόληπτης ακρίβειας ας πάρουμε το καθένα με τη σειρά του.

(α) Μπορεί λοιπόν ένα άτομο να καταστεί άνοσο σε μια δεδομένη νόσο με τη χορήγηση του ιού εκείνης της νόσου στην κατάλληλη παρασκευή και ποσότητα;

Πίσω από αυτό το ερώτημα κείται ένα τεράστιο πλήθος πειραματικής έρευνας που το αφορά τόσο άμεσα σαν να έγινε αποκλειστικά για τον σκοπό του προσδιορισμού της απάντησης. Διότι δεν θα παραλείψετε να παρατηρήσετε ότι όλη η εργασία που έγινε σε ολόκληρο τον τομέα της οροθεραπείας στηρίζεται απολύτως στην πρόταση ότι η ανοσία αποκτάται με τη χορήγηση του ιού της νόσου. Είμαι ιδιαίτερα πρόθυμος να μην παρερμηνευθώ ακριβώς εδώ. Δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε τώρα με το ζήτημα των μειονεκτημάτων της οροθεραπείας ως τρόπου θεραπείας.

Δεν μας αφορά το ερώτημα τι επιτυγχάνουν αυτοί οι οροί, αλλά αποκλειστικά το ερώτημα πώς αποκτώνται αυτοί οι οροί. Σταματήστε και σκεφτείτε προσεκτικά για μια στιγμή. Αυτοί οι οροί όλοι αποκτώνται από ζώα που κατέστησαν άνοσα σε μια νόσο με τη χορήγηση του ιού εκείνης της νόσου.

Κάθε ζώο που ποτέ παρείχε ορό είναι μια καταφατική απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Κάθε ζώο είναι μια απόδειξη ότι η ανοσία αποκτάται με τη χορήγηση του ιού της νόσου.

(β) Τώρα, για τη δεύτερη ερώτηση· και πάλι προσκαλώ εκείνη την εστιασμένη προσοχή που έχει μέσα της την αποφασιστική ποιότητα. Είναι ο ιός της νόσου αποτελεσματικός όταν χορηγείται από το στόμα σε αντίθεση με τη χορήγηση υποδορίως ή με εγχάραξη; Πρέπει να γίνεται με την υποδόρια σύριγγα, ή μπορεί να γίνεται από το στόμα; Απορροφάται ο ιός της νόσου, παίρνεται πραγματικά μέσα στον οργανισμό όταν καταπίνεται;

Οι χαρακτηριστικές του αντιδράσεις και η εντύπωση της ανοσοποίησης στον οργανισμό, αποκτώνται μόνο όταν εγχέεται; Ή αποκτώνται επίσης όταν προσλαμβάνεται από το στόμα;

Μην νοιαστείτε τη θεωρία, αυτό που θέλουμε είναι το γεγονός. Και πάλι αποφεύγω να καταπατήσω τον χρόνο σας παραθέτοντας αμέσως ένα καθιερωμένο και εμφανές γεγονός, δηλαδή τον κίνδυνο από την πρόσληψη φυματιωμένου γάλακτος και κρέατος. Γιατί επικίνδυνο; Διότι τα προϊόντα της νόσου πράγματι αφήνουν την εντύπωσή τους στον οργανισμό όταν προσλαμβάνονται από το στόμα.

Η διαμαρτυρία του ιατρικού κόσμου όταν ο Koch υποστήριξε ότι η βοοειδής φυματίωση δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, και η γρήγορη και ένθερμη απόδειξη ότι έκανε λάθος, είναι ακόμα φρέσκες στο μυαλό σας. Στη Μεγάλη Βρετανία αυτή η διαβεβαίωση του Koch προκάλεσε τον διορισμό μιας Βασιλικής Επιτροπής για έρευνα. Έχω μπροστά μου την «Δεύτερη Ενδιάμεση Έκθεσή» τους, ένα εκτενές και περίτεχνο έγγραφο που δημοσιεύτηκε φέτος. Λένε: «Από τις συνολικά εξήντα περιπτώσεις (ανθρώπινης φυματίωσης) που ερευνήσαμε, είκοσι οκτώ είχαν κλινικά ιστορικά που δείχνουν ότι σε αυτές ο βακίλος εισήχθη μέσω του πεπτικού σωλήνα. * * * Αυτά τα γεγονότα δείχνουν ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της φυματίωσης που προσλαμβάνεται με κατάποση (πλάγια γράμματα δικά μου) οφείλεται σε φυματιώδεις βακίλους βοοειδούς προέλευσης.»

Αλλά η συγκριτική ποσότητα που απαιτείται από τις δύο μεθόδους εμβολιασμού ώστε να παραχθούν τοξικές επιδράσεις δεν μας αφορά τώρα. Το ερώτημα δεν είναι ζήτημα μεγέθους δόσης, αλλά απλώς αν πραγματικός εμβολιασμός προκύπτει από την κατάποση προϊόντων της νόσου σε οποιαδήποτε δόση. Και η απάντηση που παρέχεται από τις έρευνες της Βρετανικής Βασιλικής Επιτροπής, και από την καθιέρωση των δικών μας συστημάτων ελέγχου κρέατος και γάλακτος, είναι τόσο αναμφισβήτητη και τόσο εστιασμένη που θα φαινόταν σπατάλη του χρόνου σας να επιδοθούμε σε περαιτέρω εξέτασή της.

Έτσι λοιπόν, σας ζητώ να έρθετε καθαρά στο ζήτημα. Αν η απάντησή σας είναι «ναι», ας είναι καθαρή και αποφασιστική. Επανερχόμενος τώρα στο αρχικό ερώτημα, είναι η χρήση του Variolinum εύλογη; Φαίνεται ότι δεν υπάρχει διαφυγή από μια καταφατική απάντηση.

Έχουμε δει ότι είναι ο ιός της ευλογιάς· έχουμε δει πόσο πλήρης είναι η απόδειξη ότι ένα άτομο μπορεί να καταστεί άνοσο σε μια δεδομένη νόσο με την κατάλληλη χορήγηση του ιού της· έχουμε δει πώς η εμπειρία έχει τόσο άφθονα αποδείξει τον εμβολιασμό με κατάποση, ώστε το γεγονός έχει επιβάλει την ψήφιση νόμων ελέγχου τροφίμων. Πώς λοιπόν μπορούμε να αποφύγουμε την ετυμηγορία ότι η χρήση του Variolinum είναι εύλογη; Με μια λέξη, έχουμε πρώτον τον ιό, δεύτερον τον νόμο της ανοσοποίησης, και τρίτον το γεγονός του εμβολιασμού με κατάποση.

Είναι ο εσωτερικός εμβολιασμός εύλογος; Η απάντηση είναι αναπόφευκτη.

Τόσα για την επιστημονική βάση. Απομένει να διερευνηθεί αν η δοκιμή της πραγματικής εμπειρίας έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά του.

Η επιδημία ευλογιάς πριν από πέντε χρόνια (η οποία, πράγματι, δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί πλήρως) προσέφερε μια σπάνια ευκαιρία για ακριβώς μια τέτοια δοκιμή. Μέχρι την εποχή αυτής της επιδημίας, οι περισσότεροι ιατροί δεν είχαν δει ποτέ περίπτωση ευλογιάς, πολύ δε περισσότερο είχαν οποιαδήποτε ευκαιρία να δοκιμάσουν την προφύλαξή της. Αλλά με την έναρξή της, όλα αυτά άλλαξαν, και η εμπειρία με τις δύο μεθόδους εμβολιασμού συσσωρεύτηκε γρήγορα. Ποια ήταν η ετυμηγορία αυτής της εμπειρίας σχετικά με την εσωτερική μέθοδο;

Πώς το Variolinum άντεξε την υπόλοιπη στην πραγματική πράξη;

Αυτό είναι ένα απλό ερώτημα γεγονότος και πρέπει να απαντηθεί με τα πραγματικά νούμερα. Έτσι ζήτησα από μερικούς συναδέλφους μου στην Αϊόβα, που ήξερα ότι ήταν χρήστες του νέου εμβολιασμού, να συνεισφέρουν τις εμπειρίες τους στα ακόλουθα σημεία:

Ι. Αριθμός αυτών που προστατεύσατε με το Variolinum ...

ΙΙ. Αριθμός αυτών που γνωρίζετε ότι εκτέθηκαν σε ευλογιά μετά τη λήψη του Variolinum ...

ΙΙΙ. Αριθμός αυτών που έπαθαν ευλογιά μετά τη λήψη του Variolinum.

Κάνοντας αυτό το αίτημα, φρόντισα να γράψω: «Ελπίζω ότι η αναφορά στο βιβλίο περιπτώσεών σας, το καθολικό και άλλα αρχεία θα σας επιτρέψει να κάνετε τους αριθμούς σας πάνω σε αυτά τα τρία σημεία οριστικούς και ακριβείς. Μπορώ να ζητήσω σε κάθε αβέβαιη περίπτωση να παραλείπεται από την αναφορά σας, ώστε οι αριθμοί να είναι συντηρητικοί, και μια υποδήλωση μάλλον παρά μια υπερβολή.»

Αυτή η πρόταση έγινε θερμά δεκτή, όλοι όσοι ανέφεραν την εμπειρία τους φροντίζοντας να έχουν τους αριθμούς τους καλά μέσα στα γεγονότα. Τόσο πολύ ώστε ο συνολικός αριθμός που εμβολίασαν με την εσωτερική μέθοδο ήταν πολύ μεγαλύτερος από τους δοθέντες αριθμούς, επειδή τα αρχεία τους δεν ήταν αρκετά πλήρη ώστε να τους επιτρέψουν να αναφέρουν τον πλήρη αριθμό. Ένας από τους πιο προσεκτικούς παρατηρητές έγραψε ότι υπέθετε ότι είχε χρησιμοποιήσει το Variolinum σε διπλάσιες περιπτώσεις από όσες ανέφερε, αλλά δεν είχε τα αρχεία για να επαληθεύσει τους αριθμούς. Λόγω αυτής της προσοχής από την πλευρά τους να κάνουν την αναφορά των εμπειριών τους συντηρητική, έχω την ευχαρίστηση να παρουσιάσω τις ακόλουθες συνδυασμένες εμπειρίες:

Αριθμός προστατευμένων με το Variolinum: * 2806.

Αριθμός γνωστών να έχουν εκτεθεί σε ευλογιά μετά τη λήψη του Variolinum: 547.

Αριθμός αυτών που έπαθαν ευλογιά μετά τη λήψη του Variolinum: 14.

* Είμαι υποχρεωμένος για αυτές τις αναφορές στους Δρς C. B. Adams, Sac City· E. C.

Brown, Madrid· E. N. Bywater, Iowa Falls· A. P.

Hanchett, Council Bluffs· A. H. Hatch, Des Moines· T. L.

Hazard, Iowa City· H. M. Humphrey, Lake City· J. W.

Laird, Mt. Pleasant· A. M. Linn, Des Moines· H.

E. Messenger, Des Moines· P. J. Montgomery, Council Bluffs· Georges Royal, Des Moines· L.

W. Struble, West Liberty. Είναι δίκαιο να ειπωθεί ότι όλοι αυτοί είναι γνωστοί ιατροί της Αϊόβα με χαρακτήρα και κύρος. Δύο είναι μέλη του Κρατικού Συμβουλίου Υγείας, και ένας τρίτος ήταν επίσης μέλος εκείνου του σώματος όταν η επιδημία ευλογιάς ήταν στο αποκορύφωμά της.

Όπως ήδη σημειώθηκε, ο συνολικός αριθμός των εμβολιασμών με το Variolinum ήταν, στην πραγματικότητα, ουσιαστικά μεγαλύτερος από ό,τι δείχνουν οι αριθμοί, λόγω αυστηρής συντηρητικότητας στην αναφορά. Αλλά σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό είναι ο αναφερόμενος αριθμός των εκθέσεων μικρότερος από εκείνους που πραγματικά συνέβησαν, διότι οι όροι της αναφοράς ήταν αυστηροί, δηλαδή «Αριθμός αυτών που γνωρίζετε ότι εκτέθηκαν σε ευλογιά». Αναγκαστικά ο αριθμός των γνωστών να έχουν εκτεθεί πρέπει να ήταν πολύ μικρότερος από τον αριθμό των πραγματικά εκτεθειμένων.

Και εδώ πάλι η επιστημονική προσοχή των αναφερόντων ιατρών είναι εμφανής και επαινετή. Για παράδειγμα, ένας από αυτούς που αναφέρει μόνο οκτώ γνωστές εκθέσεις, εκφράζει τη γνώμη ότι 100 «αναμφίβολα εκτέθηκαν».

Πολλές από αυτές τις «αναφερόμενες εκθέσεις» ήταν σοβαρού χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα οι ακόλουθες:

«Η κυρία A. R., ηλικίας 64 ετών, δεν είχε εμβολιαστεί ποτέ. Τη βρήκα να νοσηλεύει τον γιο της που ήταν στο φλυκταινώδες στάδιο της ευλογιάς. Έδωσα Variolinum 12x πέντε δίσκους κάθε τέσσερις ώρες. Την πέμπτη ημέρα είχε σοβαρή γενική κεφαλαλγία με θερμοκρασία 102,5 °F. Την επόμενη ημέρα εμφανίστηκε μία φλύκταινα στο πρόσωπο. Η θερμοκρασία υποχώρησε την πέμπτη ημέρα. Είχε την αποκλειστική φροντίδα του αναρρώνοντος γιου της και του εαυτού της όλο τον χρόνο.» (Δρ Royal).

«Είχα τρία διαφορετικά σπίτια όπου ένας από τους ενοίκους είχε ευλογιά. Σε ένα σπίτι υπήρχαν έξι ένοικοι. Ένας από αυτούς είχε ευλογιά. Οι άλλοι πέντε δεν είχαν εμβολιαστεί ποτέ. Χρησιμοποίησα το Variolinum σε τρεις, τους άλλους δύο τους εγχάραξα. Κανείς από αυτούς δεν έπαθε ευλογιά. Στα άλλα δύο σπίτια υπήρχαν τέσσερις και πέντε ένοικοι πέρα από τον έναν που αρρώστησε. Έδωσα Variolinum σε όλους αυτούς και κανείς από αυτούς δεν έπαθε τη νόσο.» (Δρ Laird).

«Μια περίπτωση άρχισε άτυπα, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου τον επισκέφθηκαν αρκετοί συγγενείς, τον χειρίστηκαν επιμελητές ιατροί και νοσοκόμες επί ώρες για να ανακουφίσουν έναν σοβαρό πόνο σε μια παλιά σκωληκοειδική ουλή, εκθέτοντάς τον έτσι πλήρως σε τουλάχιστον είκοσι άτομα. Σε καθέναν από αυτούς δόθηκε το Variolinum και ούτε ένας από αυτούς κόλλησε τη νόσο. Αυτή ήταν μια εμφανής περίπτωση και ήταν στο λοιμοκαθαρτήριο για περίπου τέσσερις εβδομάδες.» (Δρ Hazard).

«Γνωρίζω θετικά έντεκα άτομα που εκτέθηκαν σε ευλογιά και ήταν συνεχώς στο δωμάτιο με τους αρρώστους. Από εκείνον τον αριθμό, δύο είχαν αυτό που νόμιζα ότι ήταν ο αρχικός πυρετός της ευλογιάς, αλλά δεν εμφανίστηκε κανένα εξάνθημα και σε τρεις ημέρες όλη η ταλαιπωρία είχε υποχωρήσει.» (Δρ Humphrey).

«Οικογένεια του J. S. Τρεις περιπτώσεις ευλογιάς αναπτύχθηκαν στην οικογένεια πριν με καλέσουν. Τέσσερα άλλα μέλη της οικογένειας, δύο νέοι άνδρες που δεν είχαν εμβολιαστεί ποτέ, και οι γονείς που είχαν εμβολιαστεί. Χορήγησα Variolinum και στα τέσσερα και κανείς από αυτούς δεν ανέπτυξε ευλογιά, αν και σε συνεχή και άμεση επαφή με τα άρρωστα μέλη της οικογένειας.» (Δρ Adams).

«Φεβρουάριος 1901. Ο V. H. ανέπτυξε ευλογιά. Η γυναίκα του, που είχε εμβολιαστεί, και τρία παιδιά που δεν είχαν εμβολιαστεί έλαβαν το Variolinum. Έμεναν στο ίδιο σπίτι και κοιμόντουσαν στο ίδιο δωμάτιο μαζί του καθόλη τη διάρκεια της αρρώστιας του, και όμως κανείς από αυτούς δεν κόλλησε τη νόσο.» (Δρ Adams).

«Μάρτιος 1902. Ο D. L. Τέσσερα μέλη της οικογένειας ανέπτυξαν ευλογιά. Η γυναίκα του και τα πέντε παιδιά του, κανένα από τα οποία δεν είχε εμβολιαστεί, έλαβαν το Variolinum. Μέσα σε σαράντα οκτώ ώρες ο μεγαλύτερος γιος ανέπτυξε συμπτώματα ευλογιάς, αλλά η προσβολή του ήταν πολύ ελαφριά. Όλα τα άλλα μέλη της οικογένειας, αν και έμεναν στο ίδιο σπίτι και εκτέθηκαν άμεσα μέσω της φροντίδας των αρρώστων, διέφυγαν από κάθε σύμπτωμα της νόσου.» (Δρ Adams).

«Μάρτιος 1902. Ο F. R., ένας νέος άνδρας ηλικίας τριάντα ετών, ανέπτυξε ευλογιά. Η μητέρα του και μια ενήλικη αδελφή που έμεναν μαζί του, καμία από τις οποίες δεν είχε εμβολιαστεί, έλαβαν το Variolinum. Τον φρόντισαν και τον νοσήλεψαν μέσα από μια πολύ μολυσματική προσβολή και καμία δεν κόλλησε τη νόσο.» (Δρ Adams).

«Μάρτιος 1902. Ο C. S. Ένας νέος άνδρας, ηλικίας 24 ετών, ανέπτυξε ευλογιά. Ο πατέρας του και η μητέρα του έλαβαν το Variolinum και οι δύο διέφυγαν τη νόσο, αν και σε συνεχή φροντίδα του.» (Δρ Adams).

«Έλαβε Variolinum 30x για μία εβδομάδα. Εκείνη την ημέρα ο αδελφός της γύρισε σπίτι με μια πλήρως αναπτυγμένη περίπτωση ευλογιάς. Ούτε το κορίτσι ούτε η μητέρα της είχαν εμβολιαστεί ποτέ πριν. Έδωσα αμέσως στη μητέρα το Variolinum. Τέθηκαν σε απομόνωση 35 ημέρες με την περίπτωση ευλογιάς και καμία από τις δύο δεν κόλλησε τη νόσο.» (Δρ Bywater).

«Κορίτσι. Έλαβε το Variolinum τον Οκτώβριο του 1904. Τέθηκε σε απομόνωση 35 ημέρες αυτό το春天 την άνοιξη με τρεις περιπτώσεις ευλογιάς και δεν κόλλησε τη νόσο. Ήταν από εκείνον τον τύπο που παίρνει ό,τι έρχεται, αλλά διέφυγε αυτή τη φορά.» (Δρ Bywater).

«Ethel Stevens. Τότε ηλικίας έξι ετών, έλαβε Variolinum 30x τον Ιανουάριο του 1902. Έχουμε έχει ευλογιά στην οικογένεια τρεις φορές από τότε που δόθηκε το Variolinum, δεν εμβολιάστηκε ή προστατεύτηκε ποτέ με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, έχει εκτεθεί, τουλάχιστον, σε καθεμία από αυτές τις τρεις φορές και δεν έχει δείξει ποτέ ένα σύμπτωμα της νόσου. Ο παππούς της πέθανε από αυτήν, ο αδελφός της ήταν πολύ άρρωστος με αυτήν (η χειρότερη περίπτωση ευλογιάς που έχω ποτέ παρακολουθήσει) τον Μάρτιο του 1903, και μερικά ξαδέλφια την έπαθαν ένα χρόνο αργότερα, και εκείνη ήταν με όλους αυτούς και δεν κόλλησε ποτέ τη νόσο.» (Δρ Brown).

«Δύο παιδιά που δεν είχαν εμβολιαστεί ποτέ, τα προστάτευσα με το Variolinum. Ένας θείος έπαθε ευλογιά περίπου δύο ή τρεις μήνες μετά, και εκείνα εκτέθηκαν, αλλά δεν έπαθαν τη νόσο.» (Δρ Brown).

Από τους δεκατέσσερις που έπαθαν ευλογιά μετά τη χρήση του Variolinum, η μία ήταν μια ήπια περίπτωση ευλογιάς που συνέβη δύο χρόνια μετά· τρεις δεν ήταν αυστηρά μέσα στα όρια της δοκιμής, καθώς «είχαν επίσης εμβολιαστεί με εγχάραξη λίγο πριν τις προσβολές της ευλογιάς». Επιπλέον των δεκατεσσάρων αναφερθεισών περιπτώσεων, υπήρχαν τρεις άλλες, αλλά «σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις τα συμπτώματα εμφανίστηκαν μέσα σε 72 ώρες από την πρώτη δόση, αποδεικνύοντας έτσι ότι η μόλυνση είχε συμβεί πριν από τη χορήγηση του φαρμάκου».

Η εμφανής συμπέρασμα που πρέπει να συναχθεί από αυτές τις λίγες περιπτώσεις είναι ότι η προστασία που παρέχεται δεν είναι απόλυτη και χωρίς ένα και μόνο κενό· αλλά ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις, η ευλογιά θα συμβεί παρά το γεγονός ότι το Variolinum έχει χρησιμοποιηθεί.

Αλλά το ίδιο ισχύει για τη μέθοδο της εγχάραξης· και η εμπειρία δείχνει ότι η ευλογιά συμβαίνει μετά την εγχάραξη με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα από ό,τι συμβαίνει μετά τη χρήση του Variolinum. Ότι ο παλιός εμβολιασμός συχνά αποτυγχάνει να προστατεύσει, έχει είναι η προσωπική παρατήρηση όλων εκείνων που είχαν να κάνουν με επιδημίες ευλογιάς· ενώ οι πολυάριθμοι θάνατοι στον στρατό των Φιλιππίνων, παρά τον επίπονο εμβολιασμό και επανεμβολιασμό των στρατευμάτων από την Κυβέρνηση, είναι φρέσκοι στο μυαλό όλων. Το ίδιο γεγονός υποδεικνύεται στις αναφορές του Γενικού Καταχωρητή για την Αγγλία και την Ουαλία, οι οποίες δείχνουν για τα έτη 1879 έως 1884, έναν συνολικό αριθμό θανάτων από ευλογιά μεταξύ εκείνων που είχαν εμβολιαστεί 1648 άτομα.

Με αυτές τις λίγες λέξεις σχολίου έχω την τιμή να θέσω ενώπιον του Ινστιτούτου τους παραπάνω αριθμούς της πραγματικής εμπειρίας με την εσωτερική μέθοδο εμβολιασμού με τη χορήγηση του Variolinum. Οι 2806 περιπτώσεις, οι 547 γνωστές εκθέσεις, και οι δεκατέσσερις περιπτώσεις ευλογιάς, πρέπει να αποτελέσουν μια επαρκώς εκτεταμένη δοκιμή ώστε να ικανοποιήσει κάθε επιστημονική απαίτηση. Πέρα από αυτό, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι υποβληθέντες αριθμοί αντιπροσωπεύουν την εμπειρία μόνο λίγων από τους ιατρούς της Αϊόβα που χρησιμοποιούν το Variolinum, και αποτελούν μόνο ένα κλάσμα της συνολικής εμπειρίας της Αϊόβα. Και με εντυπωσιακή ομοφωνία οι ιατροί που το χρησιμοποιούν έχουν καταστεί ισχυροί υποστηρικτές της μεθόδου του Variolinum αν και πολλοί άρχισαν τη χρήση του με αποφασιστικό σκεπτικισμό.

Η δική μου προσωπική εμπειρία δεν περιλαμβάνεται στις παραπάνω αναφορές. Μου φαίνεται τόσο σημαντικό αυτό το ερώτημα να είναι σχολαστικά δικαστικό στο πνεύμα του, ώστε παραλείπω τους προσωπικούς μου αριθμούς, έτσι ώστε αυτή η παρουσίαση του ζητήματος να μην έχει μέσα της τίποτα από τη μεροληψία του υποστηρικτή.

Προχωρώντας λοιπόν στη δοκιμή της πραγματικής εμπειρίας, έχουμε περάσει σε ανασκόπηση μια σειρά 2806 εμβολιασμών με το Variolinum, που περιλαμβάνουν 547 εκθέσεις και 14 περιπτώσεις ευλογιάς. Έτσι, αφού δείχθηκε με κλινική δοκιμή ότι είναι αξιοσημείωτα αποτελεσματικό στην πραγματική πράξη, καθώς και επιστημονικά ορθό στην αρχή, η απόδειξη στέκεται πλήρης. Η χρήση του Variolinum είναι ορθή στη θεωρία και εμφανώς επιτυχημένη στην πράξη. Επομένως, δεν ζητά την αποδοχή μας, την απαιτεί.

Ως επιστημονικοί άνθρωποι, είμαστε ελεύθεροι να επιδοθούμε στη διάθεσή μας για το ζήτημα. Δεν είναι κάτι που ζητά την υποστήριξή μας. Η απόδειξη τίθεται καθαρά μπροστά μας, και μια απόδειξη ποτέ δεν ζητά, απαιτεί. Δεν πρέπει να κάνουμε στην Ομοιοπαθητική την αδικία να δώσουμε σε αυτό, ένα από τα πιο επιτυχημένα και χρήσιμα παρακλάδια της, μια μερική και αμφίσημη αναγνώριση, απλώς επειδή τυχαίνει να μας είναι ξένο.

Αυτό το θαυμάσιο κομμάτι πρακτικής δεν είναι νέο, έχει τις ρίζες του στο παρελθόν, αν και μπορεί να μην το γνωρίζαμε. Και δεν πρέπει να βλάψουμε τον σκοπό αρνούμενοι να αναγνωρίσουμε την αξία του απλώς επειδή τυχαίνει να μην το γνωρίζαμε. Δεν μπορούμε να αντέξουμε να παίζουμε με το ερώτημα και να το κερδοσκοπούμε, και να το αποκηρύξουμε μισοδρόμως, μέχρι με τον χρόνο κάποιος από τους αντιπάλους μας να κάνει μια θαυμαστή ανακάλυψη, και καλλιεργώντας τον ιό της ευλογιάς μέσα από γέρικα άλογα ή παραγωγικά ινδικά χοιρίδια, να παραγάγει ένα αβέβαιο και κατώτερο προϊόν συνδυασμένο με κάποιο μυστικό αντισηπτικό για τη διατήρησή του, το οποίο όμως θα διατηρεί επαρκή δραστηριότητα ώστε να καταστήσει δυνατή την ανακοίνωση μιας άλλης μεγάλης προόδου, να χρησιμοποιηθεί για το καλό της ανθρωπότητας—και την αμηχανία της Ομοιοπαθητικής.

Το Variolinum είναι ξεκάθαρα δικό μας, τόσο ξεκάθαρα όσο είναι η Aconite ή το Lachesis ή το Lycopodium, και η τεράστια αξία του πρέπει να αναγνωριστεί με χαρά και να διεκδικηθεί με σθένος. Είναι μια υψηλή τιμή για την Ομοιοπαθητική, και δεν μπορούμε, και δεν πρέπει να αφήσουμε την ατομική μας έλλειψη οικειότητας με αυτό να το κλείσει έξω από τη θέση του. Μια μη-οικειότητα που στοιχίζει στην Ομοιοπαθητική τόσο πολύ είναι μια βαριά ευθύνη. Όταν τόσος πολύς είναι σε κίνδυνο, δεν είναι προαιρετικό για εμάς το αν θα γνωρίζουμε ή θα παραμείνουμε αμερόληπτοι.

Σε τέτοιες περιστάσεις είμαστε υπό τις υψηλότερες υποχρεώσεις να γνωρίζουμε· και η αποτυχία να ενημερώσουμε τους εαυτούς μας είναι, με τα λόγια του Organon, «έγκλημα».

Ας πάρουμε στον εαυτό μας την ένθερμη νουθεσία που μια πανούργα γριά γυναίκα των Σιουξ ενέπνευσε στον εγγονό της—«όταν δεις ένα νέο μονοπάτι, ή ένα αποτύπωμα που δεν γνωρίζεις, ακολούθησέ το μέχρι το σημείο της γνώσης».

Αρίθμηση, επαλήθευση, εικονογράφηση, αναδόμηση και σελιδοποίηση από τον Δρ R. S.