Heloderma

Heloderma.

Του Gila monster. Heloderma suspectum. N. O. Helodermidae των Lacertilia. Τριττούραση γάλακτος με ζάχαρη κορεσμένου με το δηλητήριο. Διάλυμα του δηλητηρίου σε αλκοόλ.

Εγκέφαλος, βάση του, προσβεβλημένη. Εγκεφαλονωτιαία μηνιγγίτιδα. Ψύχρα. Κεφαλαλγία. Καρδιακή ανεπάρκεια. Ταξική αταξία. Νευραλγία. Μούδιασμα. Παράλυση. Παράλυση agitans.

Οι πληροφορίες που κατέχουμε για τη δράση του Heloderma περιέχονται στους τόμους ε΄ έως ια΄ του Hom. Recorder, περιλαμβανομένων ορισμένων αξιοσημείωτων και σημαντικών πειραματικών δοκιμών από τον Δρ R. Boocock. Η ονομασία που δόθηκε στο φάρμακο αυτό από το Recorder είναι Heloderma horridum, αλλά καθώς υπάρχει όχι λίγη σύγχυση μεταξύ δύο ειδών, προτιμώ να ονομάσω το φάρμακο απλώς Heloderma.

Η πρώτη αναφορά του φαρμάκου βρίσκεται στον τόμο ε΄, σελ. 163, σε επιστολές του Δρ Charles D. Belden, ο οποίος προμήθευσε τους κ.κ. Boericke και Tafel με ζωντανό δείγμα καθώς και με δηλητήριο που είχε συλλέξει ο ίδιος. Ο Δρ Belden αποκαλεί τα δείγματά του "H. horridum OR Suspectum".

Ο Δρ Belden γράφει από την Αριζόνα, και ο ποταμός Gila (προφέρεται "Χέκλα"), από τον οποίο η σαύρα παίρνει το όνομά της "Τέρας του Gila", είναι ποταμός της Αριζόνα, και η σαύρα της Αριζόνα είναι το Heloderma suspectum. Το Heloderma horridum, η "σαύρα Crust", που επίσης αποκαλείται "τέρας του Gila", είναι μεξικανική σαύρα και γενικά θεωρείται αβλαβής. Πάντως, είναι αποδεκτό ότι υπάρχει μία σαύρα που είναι δηλητηριώδης, και αυτή η σαύρα είναι ένα Heloderma, και το φάρμακό μας είναι το δηλητήριο που λαμβάνεται από αυτήν.

"Ένα άσχημο, δυσάρεστης όψης πλάσμα, με μακρύ και αμβλύ κεφάλι, μαύρα μάτια σαν χάντρες, ουρά στο μισό του μήκους του σώματος, χοντρή και ραβδωτή. Ολόκληρο το σώμα κλεισμένο σε ένα λεπτά επικαλυμμένο θώρακα, σημαδεμένο περίεργα με κίτρινο και μαύρο." Είναι νωθύ και αργό στις κινήσεις όταν κρατείται στο σκοτάδι, αλλά μπορεί να αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα όταν εκτεθεί στο ηλιακό φως. Είναι πολύ ανθεκτικό στη ζωή· το μόνο ευάλωτο σημείο φαίνεται να είναι η ένωση του κεφαλιού με τη σπονδυλική στήλη, ένα χτύπημα στο οποίο το σκοτώνει.

Για το δάγκωμα του ερπετού ο Belden λέει: "Το ζώο αυτό δεν δαγκώνει συχνά, αλλά όταν το κάνει, είναι γνωστό ότι το αποτέλεσμα είναι μια μουδιασμένη παράλυση, όπως εκείνη της παράλυσης των ταλαντευομένων ή της αταξίας της κίνησης. Δεν υπάρχει τετανικό phase.". Το δηλητήριο είναι αλκαλικής αντίδρασης. Πολλές περιπτώσεις δαγκωμάτων έχουν καταγραφεί.

Ένας σκύλος που δαγκώθηκε στη μύτη "εξέδωσε τρομερά ουρλιαχτά, και όταν, μετά από μεγάλη δυσκολία, απελευθερώθηκε, είχε συμπτώματα όπως "τυφλούς ίλιγγους", άρχισε να γυρίζει σε κύκλο, και πέθανε σε είκοσι λεπτά". Ένας νεαρός μεταλλωρύχος που δαγκώθηκε στο πόδι, αν και ήταν σε ρωμαλέα υγεία εκείνη τη στιγμή, άρχισε αμέσως να χάνει σάρκα, έγινε μελαγχολικός, και πέθανε σε λίγους μήνες σαν κάποιος σε ταχεία φθίση. Το Helod. έχει τη φήμη ότι είναι θανατηφόρο για τους πότες, και ότι επηρεάζει τους εγκρατείς λιγότερο σοβαρά.

Αυτό, λέει ο Belden, επιβεβαιώνεται κάπως από την ανάρρωση του κ. Vail, από το Tucson, άνδρα εγκρατών συνηθειών, μετά από δάγκωμα, και τον θάνατο, μετά από παραμονή αρκετών μηνών, ενός άνδρα που δαγκώθηκε ενώ ήταν μεθυσμένος. Αυτή η παρατεταμένη φύση της δράσης του δηλητηρίου διαφέρει σημαντικά από τα δηλητήρια των φιδιών, τα οποία γενικά σκοτώνουν γρήγορα ή καθόλου. Μια Ινδιανή που δαγκώθηκε στο πόδι επέζησε, αλλά το πόδι μαράθηκε, και εκείνη έγινε ημι-ηλίθια, αν και έζησε πάνω από τριάντα χρόνια μετά.

Ο συγγραφέας ενός άρθρου που παραθέτει το Recorder από την New York Sun, σχετικά με την περίπτωσή της, περιγράφει έτσι την επίδραση: Όταν το άτομο επιζεί μία ή δύο ώρες μετά το δάγκωμα, η αγωνία περιγράφεται ως φρικτή στην παρακολούθηση. Το δηλητήριο διαπερνά το ανθρώπινο σώμα με ταχύτητα αστραπής, και προκαλεί ανείπωτο πόνο και βασανιστική αγωνία από το κεφάλι έως τα πόδια. Αν και παράλυτος, κάθε μυς, οστό, τένοντας και νεύρο είναι έντονα ζωντανά στον έντονο πόνο. Το κεφάλι του πάσχοντος μοιάζει σαν να θα σκιζόταν στα δύο.

Πολύ λίγα άτομα που δαγκώνονται μπορούν να μιλήσουν μετά τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, αλλά η απώλεια των αισθήσεων σπάνια έρχεται παρά λίγα λεπτά πριν από τον θάνατο. Ο κ. Vail λέει ότι ο πόνος του ήταν έντονος, με τον πόνο να προχωρά από το τραυματισμένο μέρος προς το κεφάλι και την πλάτη. Αμέσως μετά τη λήψη της πληγής, που ήταν στο δείκτη του χεριού του, και ο καρπός και το δάχτυλο δέθηκαν σφιχτά με επίδεσμο.

Δύο ώρες αργότερα η πληγή καθαρίστηκε και επιδέθηκε και οι επίδεσμοι εφαρμόστηκαν ξανά. Για τρεις ημέρες εκείνοι οι έντονοι πόνοι εκτοξεύονταν προς το κεφάλι και τη σπονδυλική στήλη με το παραμικρό χαλάρωμα των επιδέσμων. Μετά από τρεις μήνες το μόνο αισθητό αποτέλεσμα ήταν μια πρησμένη γλώσσα που φαινόταν τότε απρόθυμη να επανέλθει στο κανονικό της μέγεθος. Η θεραπεία που έλαβε ήταν έντονη εφίδρωση με χορήγηση Jaborandi.

Πειράματα σε ζώα φάνηκαν να δείχνουν ότι ο θάνατος προερχόταν μάλλον από καρδιακή ανεπάρκεια παρά από αναπνευστική ανεπάρκεια. Τοσα ήταν γνωστά όταν ο Δρ Robert Boocock, από το Flatbush, έκανε την πειραματική δοκιμή του που έδωσε στο φάρμακο μια οριστική θέση στην ομοιοπαθητική ιατρική ύλη. Η πρώτη εμπειρία ήταν με ένα διάλυμα της 6x τριβής, μία δραχμή σε τέσσερις ουγγιές αλκοόλ. Από αυτό πήρε τρεις ή τέσσερις σταγόνες.

Καταλήφθηκε από μια εσωτερική ψύχρα από την καρδιά, σαν να παγωνόταν εσωτερικά μέχρι θανάτου, χωρίς τρόπο να ζεσταθεί. "Ψύχρα από μέσα προς τα έξω." Η ψύχρα αυτού του φαρμάκου είναι πιο έντονη από εκείνη οποιουδήποτε άλλου. "Αρκτική ψύχρα", την ονόμασε ο δοκιμαστής. Η ψύχρα ακολουθούνταν ενίοτε από αισθήσεις θερμότητας και καύσου.

Η παρατήρηση του Δρ Boocock για τις αισθήσεις ψύχρας του Helod. επιβεβαιώθηκε από έναν νεαρό υπάλληλο στην υπηρεσία των κ.κ. Boericke και Tafel, ο οποίος πήρε έξι δόσεις Helod. 6 από ματαιοδοξία. Το δεύτερο βράδυ ξύπνησε, και η εντύπωση ότι βρισκόταν υπό την επίδραση του Helod. φλούρισε στο μυαλό του. Ένιωσε μια αίσθηση ψύχρας να ανεβαίνει κάτω από το σώμα και τα πόδια του, και ήταν σε πολύ κρύο, κολλώδες ιδρώτα.

Αυτό κράτησε όλη την υπόλοιπη νύχτα και δεν μπόρεσε να κοιμηθεί άλλο. Άρχισε να περνά μέχρι το πρωί, και δεν το ένιωσε ξανά. Οι σφιγκτικές αισθήσεις των δηλητηρίων των φιδιών προκλήθηκαν από το Helod., επίσης το μούδιασμα και οι διαπελώντες πόνοι και η ευαισθησία στην εξωτερική πίεση Πολλά από τα συμπτώματα εμφανίζονταν τη νύχτα, ξυπνώντας τον δοκιμαστή από τον ύπνο (όπως το "< από τον ύπνο" του Laches.).

Οι τρόμοι, η σπογγώδης αίσθηση των ποδιών στο περπάτημα, οι πόνοι στην πλάτη και στα άκρα, επιβεβαιώνουν τη σύσταση του Belden για το Helod. στην αταξία της κίνησης και την παράλυση των ταλαντευομένων. Ο Δρ Boocock έδωσε μεγάλη ανακούφιση με το φάρμακο σε μια περίπτωση της δεύτερης· και ο E. E. Case πέτυχε μεγάλη βελτίωση σε μια περίπτωση αταξίας της κίνησης σε μια κυρία με κοκκινωπά μαλλιά, 55 ετών.

Είχε τα κλασικά συμπτώματα της πάθησης και "μυρμήγκιασμα, αισθήσεις αναρρίχησης στα πόδια σαν από έντομα, ήταν < ξαπλωμένη στο κρεβάτι τη νύχτα; < από έκθεση· από άγγιγμα. Χέρια μουδιασμένα. Πόδια αναίσθητα σε μπαταρία.

Γλώσσα ξηρή και ραγισμένη. Κατάποση δύσκολη." Με Helod. 900, και αργότερα, 45m, μετά την εμφάνιση μιας εξανθήματος, ανέκτησε έναν δίκαιο βαθμό υγείας και χρησιμότητας. Ο C. E.

Johnson ανέφερε στον Δρ Boocock (H. R., ix. 141) την ανακούφιση μιας γυναίκας που είχε πολλά από τα συμπτώματα της πειραματικής δοκιμής (και είχε κριθεί ανίατη), παραπονούμενης ιδιαίτερα για την έντονη ψύχρα. Έλαβε Helod. 200, και η ψύχρα εξαφανίστηκε σχεδόν πλήρως. Ο Boocock θεράπευσε μια περίπτωση "μπλε χεριών", που παρέμειναν πολύ μετά από διφθεριτική παράλυση· και αποκατέστησε δύο ασθενείς που φαίνονταν ετοιμοθάνατοι.

Στη μία περίπτωση η αναπνοή ήταν αργή, "γλώσσα κρύα και χρωματισμένη σαν σχιστόλιθου, ανάσα κρύα." Η άλλη περίπτωση ήταν εκείνη μιας γυναίκας, 65 ετών. Στη πράξη του ντυσίματος, η δύναμη την εγκατέλειψε ξαφνικά, το στόμα έμεινε ανοιχτό, γλώσσα και ανάσα κρύες, και φαινόταν ετοιμοθάνατη και έτσι ένιωθε. Υπήρχε έντονος πόνος στο πίσω μέρος του κεφαλιού." Δόθηκε Helod. 200, όπως και στην άλλη περίπτωση, και έκανε καλή ανάρρωση. Την αδυναμία που βίωσε ο Δρ Boocock στην πειραματική δοκιμή την παρέβαλε με εκείνη του Gels., μόνο που το Gels. δεν ξήρανε το στόμα και τις εκκρίσεις όπως έκανε το Helod.

Οι τροπικότητες που σημειώθηκαν ήταν < από το κρύο με επιθυμία για ζεστασιά. < Μετά τον ύπνο· τη νύχτα. > Από το τέντωμα.

Σύγκριση: Lach., Crotal, κ.λπ.; Camph. (ψύχος); Arg. n., Alumina (λοκιμοτική αταξία); Ant. t. και Merc. (παραλυσία αγitatians); Gels., Con., Hdrphb.

Όξιμο κάψιμο στο στομάχι.—Απρόσμενη δίψα.

Απότομη σουβλιά μέσα από το δ. θηλό προς το εσωτερικό του δ. βραχίονα.—Αίσθηση κρύου στο δ. πνεύμονα.

Εύκολα εκφοβίζεται Τρέμουλο, αίσθηση κούρασης· πολύ αδύναμος και νευρικός Λιποθυμία.—Έντονος πόνος στα οστά και σε όλα τα μέρη του σώματος Τρέμουλο της α. πλευράς· τρεμάμενα χέρια

Το τρέμουλο μπορεί να ελεγχθεί με προσπάθεια της θέλησης Τρέμουλο κατά μήκος των νεύρων, στα άκρα (κυρίως μηρούς και βραχίονες), όταν είναι στο κρεβάτι, συχνά αρκετά έντονο ώστε να τον ξυπνήσει Μερικές φορές όταν διαβάζει ήρεμα το τρέμουλο τον καταλαμβάνει αναταράσσοντας το σώμα ώστε να εμποδίζει την ανάγνωση (ή τη γραφή)· για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά Το δηλητήριο διαπερνά σαν κεραυνός τον οργανισμό, προκαλώντας αγωνία από το κεφάλι ως τα πόδια

Αν και παραλυμένος, κάθε μυς και οστό είναι έδρα πόνου Οι πόνοι προχωρούν από το σημείο του δήγματος προς το κεφάλι και την πλάτη Μεγάλη εξάντληση και αργός θάνατος Κατάσταση που μοιάζει με ταχύτατη φθίση

Το προσβεβλημένο άκρο μαραίνεται.—Όλες οι εκκρίσεις στερεύουν Το τέντωμα ανακουφίζει τους πόνους στους μύες και τα άκρα Σουβλιές που πηγαίνουν από α. προς δ Αισθήσεις μουνταζαρίσματος

Αδύναμος, ζαλισμένος, που δυσκολεύεται να σταθεί.—«Τυφλή ζάλη»· το ζώο που δαγκώθηκε γυρίζει σε κύκλο και πεθαίνει σε είκοσι λεπτά Αδυνατώ να ισορροπήσω Η κίνηση δεν αυξάνει τον πόνο Σφύζοντας σε όλο το σώμα

Κατάσταση εκφοβισμού και τρεμουλίσματος από τον παραμικρό θόρυβο Πόνοι στα οστά Μεγάλο πρήξιμο του δαγκωμένου άκρου· έντονος πόνος· γάγγραινα.

Κνησμός του δέρματος σαν από έντομα.—Το δέρμα των χεριών πολύ τραχύ, ραγισμένο.