Saccharum Officinale

Saccharum Officinale.

Ζάχαρη. (Περιλαμβανομένης της Saccharum album, Λευκή Ζάχαρη.) Σακχαρόζη. C12H22O1l. Τρίψη. Διάλυμα.

Ασκίτης. Καταρράκτης. Χλωρώση. Κερατοειδής, θολότητα του. Διαβήτης. Ύδρωπας. Δυσπεψία. Μαλλιά, ταχεία ανάπτυξη. Κεφαλαλγία, περιοδική. Βραχνάδα. Ήπαρ, παθήσεις του. Βλεννοκήλη υπογλώσσιος αδένες. Ρευματισμός. Ραχίτιδα. Σκορβούτο. Σπλήνας, παθήσεις του. Ταβής μεσεντερική.

Όπως τόσες άλλες τροφές, η Ζάχαρη μπορεί να είναι δηλητήριο και φάρμακο όσο και τροφή. Η ζάχαρη συντηρεί τις τροφές, όπως το αλάτι· και η ζάχαρη και το αλάτι έχουν προκαλέσει σκορβούτο. Περιπτώσεις σκορβούτο-ραχίτιδας σε παιδιά που τρέφονταν με μπιμπερό αποδόθηκαν σε περίσσεια ζάχαρης στην τροφή τους· και ο αποκλεισμός της ζάχαρης από τη δίαιτα των πασχόντων από ουρική αρθρίτιδα, ρευματισμούς και διαβήτη δείχνει την παθογενετική δύναμη που της αποδίδουν οι σημερινοί θεραπευτές.

Οξύτητα του στομαχιού και φαγούρα στον πρωκτό είναι συχνές συνέπειες της υπερβολικής κατανάλωσης Ζάχαρης. Ο Lippe δημοσίευσε «Αποσπασματικές επαληθεύσεις και κλινικές παρατηρήσεις που προέρχονται κυρίως από τους S. Boenninghausen και S. E.

Bute, οι οποίοι επαλήθευσαν την 30ή δυναμοποίηση στον εαυτό τους» (Allen). Στα συμπτώματα αυτά προστέθηκαν άλλα που παρατήρησε ο Swan σε έναν ασθενή που ανακάλυψε τυχαία, μετά από είκοσι πέντε χρόνια πάθησης, ότι η αιτία του προβλήματός του ήταν η Ζάχαρη. Όλα τα συμπτώματα εξαφανίστηκαν όταν απείχε από τη ζάχαρη σε φαγητό ή ποτό, και επανεμφανίστηκαν μόνο όταν την έλαβε ξανά πειραματικά. Τότε, δύο έως τέσσερις ημέρες μετά τη λήψη ζάχαρης, η ίδια σειρά συμπτωμάτων εμφανιζόταν αναπόφευκτα με αυτή τη σειρά: (1) Καύσο στο βάθος του στομαχιού.

(2) Λευκή επίστρωση στη γλώσσα, τόσο παχιά που προκαλούσε ακαμψία της. (3) Αιχμηροί καυστικοί πόνοι ανέβαιναν από τα νεφρά στους ώμους, περνώντας κάτω από τις ωμοπλάτες. (4) Πόνοι στα οστά από το κεφάλι ως τα πόδια, προκαλώντας τόση ακαμψία των μυών ώστε ήταν αδύνατο να σηκωθεί από το κρεβάτι μέχρι να τον τρίψουν. (5) Ρίγος που άρχιζε στην οσφύ και απλωνόταν προς τα πάνω και προς τα κάτω.

Σοβαρή κεφαλαλγία και περιστασιακός έμετος με το ρίγος. Ακολούθησε πυρετός με κεφαλαλγία, νοσογόνο πείνα και εμπύρετη έξαψη. (6) Αυξημένα ούρα, έντονη οσμή, λευκό ίζημα. (7) Μεγάλος πόνος στα νεφρά.

(8) Δυσκοιλιότητα. (9) Αϋπνία. (10) Οίδημα στα πόδια και τους αστραγάλους. (11) Αδυναμία των ποδιών, σαν παράλυτων, που προκαλούσε τρεμουλιαστό βάδισμα.

(12) Επώδυνη ανακάτευση των ποδιών και των κάτω άκρων κατά τη διάρκεια του καύσου στο Στομάχι. (13) Βάρος στο στήθος, ελαφρύς βήχας, άφθονη απόχρεμψη σαν κρέμα, πολύ δυσοσμία, κρύα. Το Sac. a. 10m και 5m τον θεράπευσε από κάποια υπολειπόμενα συμπτώματα, και το 41m του επέτρεψε να τρώει ζάχαρη χωρίς συνέπειες. Ο Swan αναφέρει επίσης (Org. iii. 342) αυτή την περίπτωση: Η δεσποινίς L. έτρωγε συνεχώς γλυκά, στα οποία ήταν πολύ δεμένη, μέχρι που τα πεπτικά της όργανα επηρεάστηκαν.

Λίγες δόσεις από Sac. a. 30m άλλαξαν τη γεύση της ώστε να μην τρώει πια, και να μην αντέχει ούτε καν την θέα τους. Αυτή η περίπτωση θεραπεύτηκε επίσης με Sac. off.: «Έμετος χολής, < τη νύχτα και στις 1 π.μ.· παλιά δυσπεψία, με το γάλα, τα αυγά και το ψωμί να είναι οι μόνη ανεκτές τροφές· μεγάλη λαχτάρα για ζάχαρη, που > τα συμπτώματα.» Ο Farrington εντοπίζει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ του Sac. off. και του Calc. Το Sac. off. ενδείκνυται, λέει, σε παιδιά με μεγάλα άκρα, παχιά και φουσκωμένα, με τάση προς ύδρωπα.

Έχει προκαλέσει θολότητα του κερατοειδούς, και θα έπρεπε να τη θεραπεύει. Τα παιδιά είναι καπρίτσια και ευμετάβλητα· δεν νοιάζονται για ουσιαστική τροφή, αλλά θέλουν μικρο-«κεράσματα»· πάντα γκρινιάρικα και κλαψιάρικα, και, αν είναι αρκετά μεγάλα, αγενή, και δεν θέλουν να απασχολούνται με τίποτα. Όλα είναι υπερβολικό κόπο. Ο H.

C. Allen αναφέρει (H. P., x. 478) μια περίπτωση θολότητας του κερατοειδούς που θεραπεύτηκε με Sac. a.· και με το ίδιο φάρμακο σε 2m δυναμοποίηση θεράπευσε πρήξιμο γύρω από τους αστραγάλους μετά από ρευματισμό. Σύμφωνα με τον Lippe, τα μαύρα-με-ταν τεριέ που τρώνε ζάχαρη τυφλώνονται.

Ο καταρράκτης και η αμβλυωπία των διαβητικών είναι γνωστά. Εδώ, πάλι, συναντιούνται το Αλάτι και η Ζάχαρη: ο Burnett έδειξε στο Supersalinity of the Blood του ότι η περίσσεια αλατιού στην τροφή υπήρξε σημαντικός παράγοντας στην παραγωγή καταρράκτη. Τα συμπτώματα είναι < νωρίς το πρωί. < Από θυμό.

> Σε όρθια θέση (δύσπνοια).

Σύγκριση: Sacch. l. Σε ραχίτιδα, οξύτητα, παχιά παιδιά, Calc. Λαιμαργία για γλυκά, Arg. n., Sul. Ραχίτιδα, Sil. Διαβήτης· πρησμένοι αστράγαλοι, Arg. n. Πόνος στα νεφρά, Santal.

Θυμός.

Εκροή πύου από τα αυτιά.

Φτέρνισμα· ξηρή ρινίτιδα.

Έλκη στον λαιμό.

Ρευματικός πόνος στην περιοχή της καρδιάς.—Σφυγμός αδύναμος και άρρυθμος.

Μυρμήγκιασμα στα άκρα.—Απίσχναση των χεριών και των μηρών.

Οίδημα των χεριών.

Απίσχναση με μεγάλη όρεξη.—Χλωρωση: με ύδρωπα· μετά από θυμό.—Πληθωρικότητα.—Λιποθυμικές κρίσεις.—Σκορβούτο-ραχίτιδα σε παιδιά.—Πόνοι στα οστά από το κεφάλι ως τα πόδια.

Αϋπνία.—Αφυπνίζεται στον ύπνο.