Tuberculinum

Κοσμοπολίτης· ποτέ δεν ικανοποιείται να παραμείνει για πολύ σε ένα μέρος· θέλει να ταξιδεύει.

Περιπλανώμενοι πόνοι στα άκρα και στις αρθρώσεις· δυσκαμψία όταν αρχίζει να κινείται· < από το στάσιμο, > από τη συνεχή κίνηση.

Αναζητά τον καθαρό αέρα, θέλει πόρτες και παράθυρα ανοιχτά, ή να κάνει βόλτα σε δυνατό άνεμο.

Κρυολογεί με την παραμικρή έκθεση, δεν προλαβαίνει να ξεπεράσει το ένα κρυολόγημα πριν έρθει το άλλο.

Εξάντληση του σώματος, ακόμη και ενώ τρέφεται καλά, και τόσο πεινασμένος που πρέπει να σηκώνεται τα βράδια για να φάει.

Πόνος μέσα από τον αριστερό άνω πνεύμονα προς την πλάτη. Εκεί αρχίζει η φυματιώδης εναπόθεση.

Άτομα με ιστορικό φυματίωσης στην οικογένεια.

Συμπτώματα που αλλάζουν συνεχώς, αρχίζουν απότομα, σταματούν απότομα.

* * * * *

Μια περίπτωση καθυστερημένης εμμήνου ρύσης σε ένα νεαρό κορίτσι που είχε πολύ μεγαλυμένες αμυγδαλές και που άρχισε να κουράζεται και να αδυνατίζει, να ωχρίζει και να λαχανιάζει με οποιαδήποτε άσκηση. Η έμμηνος ρύση εμφανίστηκε δύο φορές υπό την επίδραση της Pulsatilla, αλλά σε διαστήματα αρκετών μηνών, και τελικά καθόλου. Μετά την αποτυχία αρκετών άλλων φαρμάκων να της προσφέρουν οποιοδήποτε όφελος, πήρε μία δόση Tuberculinum 1m. με άμεση, εύκολη και φυσική εμφάνιση της εμμήνου ρύσης και αντίστοιχη βελτίωση σε άλλους τομείς, και τώρα φοιτά στο σχολείο σε φαινομενικά καλή υγεία. Ξέχασα να αναφέρω ότι η μεγαλύτερη αδελφή της πέθανε από φθίση λίγα χρόνια νωρίτερα.

Επίσης, κατά μια επίσκεψη στην κόρη μου στο Athens της Πενσιλβάνια, επισκέφθηκα έναν από τους ομοιοπαθητικούς ιατρούς της περιοχής, τον οποίο δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν. Είχε διαβάσει το "Leaders" και, αφού μιλήσαμε για λίγο για βιβλία, με ρώτησε αν θα ήθελα να δω μια περίεργη περίπτωση, όπου δεν υπήρχε κανένα χρήμα να κερδηθεί, αλλά είχε περιέλθει στα χέρια του από ολους τους αλλοπαθητικούς που την είχαν εγκαταλείψει να πεθάνει. Φυσικά, αφού δεν υπήρχε χρήμα σε αυτό, δέχτηκα πρόθυμα να πάω.

Βρήκα ένα παιδί επτά μηνών με "κέφαλι" μεγαλύτερο από κεφάλι άνδρα, με τα μάτια να προβάλλουν και να είναι στραμμένα προς τα πάνω, κινούνταν μόνο λίγο από πλευρά σε πλευρά. Έδειχνε ηλιθιώδες. Οι πηγές δεν μπορούσαν να ψηλαφηθούν, λόγω της υδροκεφαλικής κατάστασης που γέμιζε ολόκληρο το τριχωτό, διατείνοντάς το όπως περιγράφηκε παραπάνω.

Δεν μπορούσα να διαπιστώσω ότι το παιδί αναγνώριζε κάτι, εκτός από το ότι το θλιμμένο, βαρύρρυθμο κλάμα του (σχεδόν συνεχές) φαινόταν να αυξάνεται αν του μιλούσαν ή το κινούσαν.

Η έρευνα του οικογενειακού ιστορικού αποκάλυψε ότι αρκετές από τις αδελφές της μητέρας είχαν πεθάνει από φυματίωση. Νομίζω ότι ήταν η μόνη που είχε απομείνει από την οικογένεια. Έδωσα, με τη συγκατάθεση του ιατρού, ένα σκόντο του Tuberculinum 1m. και συμβούλεψα να το αφήσουμε να δράσει. Αυτό ήταν τη Δευτέρα που ακολούθησε την Κυριακή του Πάσχα.

Στις 24 Μαΐου 1900 έλαβα το ακόλουθο γράμμα:

"Δρ. E. B. Nash,

"Cortland, N. Y.

"Αγαπητέ Δόκτορα: -Θα θυμάστε βέβαια την περίπτωση υδροκεφάλου που είδατε μαζί μου όσο ήσασταν στο Athens, και για την οποία συνταγογραφήσατε το Tuberculinum. Λοιπόν, από εκείνη τη μέρα, το κεφάλι σταμάτησε να αυξάνεται σε μέγεθος και (αν και δεν έχει πάρει καθόλου φάρμακο από τότε) έχει αρχίσει να μειώνεται σταδιακά. Το μετρούν στο ίδιο σημείο κάθε Κυριακή, και την τελευταία Κυριακή ήταν μισή ίντσα μικρότερο από την προηγούμενη εβδομάδα. Θα ήσασταν τόσο ευγενικός να μου στείλετε αμέσως ένα εμβόλιο του Tuberculinum σε υψηλή δυναμοποίηση, ώστε να συνεχίσω το φάρμακο σε διαστήματα, κ.λπ., κ.λπ."

Έλαβα ένα γράμμα έκτοτε, που ανέφερε περαιτέρω βελτίωση. Μπορώ μόλις να ελπίζω σε ίαση σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά τα αποτελέσματα του φαρμάκου, μέχρι τώρα, φαίνονται αρκετά αξιοσημείωτα. Μια περίπτωση πνευμονικού προβλήματος που μου έφεραν πριν από πάνω από ένα χρόνο από το Seneca Falls της Νέας Υόρκης, είχε υποβληθεί σε αλλοπαθητική θεραπεία για τέσσερα χρόνια και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στα Adirondacks, στο Saranac, σε ένα Σανατόριο που είχε ιδρύσει ο Δρ. Loomis της Νέας Υόρκης, πνευμονολόγος.

Συνέχισε να επιδεινώνεται μέχρι που ανέλαβα την περίπτωσή της. Υπό την επίδραση δύο δόσεων του Sulphur c. m. που ακολουθήθηκαν από Tuberc. c. m. έχει βελτιωθεί τόσο που νομίζω ότι θα ήταν δύσκολο να πείσει κανείς οποιονδήποτε ότι υπέφερε ποτέ από τέτοιες καταστάσεις.

Το πρόβλημα εντοπιζόταν στον άνω αριστερό πνεύμονα, όπου υπήρχε μια σαφής κοιλότητα, η οποία, όσο μπορώ να διαπιστώσω, έχει πλέον επουλωθεί, αν και απομένει λίγη θαμπότητα του αναπνευστικού μουρμουρητού.

Ένα αποτέλεσμα της δράσης αυτών των φαρμάκων ήταν να αποκαταστήσει μια κοκκώδη επιφάνεια στα βλέφαρα, η οποία είχε "θεραπευτεί" (?) με τοπικές εφαρμογές. Είμαι βέβαιος ότι πολλές ανίατες χρόνιες ασθένειες είχαν την αρχή τους σε ακριβώς τέτοια επέμβαση σε τοπικές εκδηλώσεις της Ψώρας.

Ακόμη μία περίπτωση. -L. D. G., ένας άνδρας εξήντα ετών, του οποίου οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν αρκετοί τους πεθάνει από φθίση, ταλαιπωρούνταν κατά διαστήματα από έναν σπασμωδικό βήχα με λόξιγκα για είκοσι πέντε χρόνια. Εχει χειρουργηθεί για στένωση της ουρήθρας, και λίγες εβδομάδες μετά προσβλήθηκε από ρίγη που έμοιαζαν με πυρετό και ελονοσία.

Ήταν χειμωνιάτικη εποχή, και τα ρίγη και ο πυρετός δεν είναι συνηθισμένα εδώ σε οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, εκτός αν εισαχθούν. Είχε αρκετά από αυτά τα ρίγη καθημερινά, μέχρι που αναπτύχθηκε μια έντονη κατάσταση Rhus toxicod., οπότε μία δόση εκείνου του φαρμάκου τα τερμάτισε. Αλλά ακολούθησαν συχνές κρίσεις έντονου πόνου από την πλάτη σε όλη την κοιλιά, ειδικά στην υπογάστρια περιοχή. Όταν κατάφερνα να ανακουφίσω αυτούς τους πόνους στα έντερα σε κάποιο βαθμό, εμφάνιζε αυτό που φαινόταν ως νευραλγικοί πόνοι σε διάφορα σημεία σε όλο του το σώμα, πρώτα σε ένα μέρος, μετά σε άλλο.

Όταν αυτοί φαινόταν να υποχωρούν, άρχιζε να βήχει περισσότερο, και έτσι το πράγμα μετακινούνταν από στύλο σε στύλο, για μήνες.

Ο Δρ. Sheldon, από το Syracuse, άνδρας μεγάλης εμπειρίας, κλήθηκε σε διαβούλευση. Μετά από προσεκτική εξέταση, αποφάσισε, δεδομένου του οικογενειακού ιστορικού και (όπως το εξέφρασε) μιας ιδιαίτερης ζυμαρικής αίσθησης στα κοιλιακά τοιχώματα, ότι η περίπτωση ήταν φυματιώδους χαρακτήρα, και συμβούλεψε το Verat. album προς το παρόν, επειδή ο ασθενής ήταν τόσο αδύναμος και εξαντλημένος και κρύος, ειδικά τα άκρα.

Χορηγήθηκε, αλλά με λίγο ή καθόλου αποτέλεσμα, και τα πράγματα συνεχίστηκαν ως συνήθως μέχρι που, σύμφωνα με τη θεωρία του για τη Φυματίωση, ένα βράδυ έριψα μία δόση του Tuberculinum στη γλώσσα του. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κοιμήθηκε εκείνη τη νύχτα ήρεμα σαν να βρισκόταν υπό την επίδραση ενός παυσίπονου, και κάθε σύμπτωμα ανακουφίστηκε, και βελτιώθηκε με κάθε τρόπο για εβδομάδες μέχρι που μπόρεσε να βγαίνει στον δρόμο κάθε μέρα. Έκανε πολύ κρύο και κρυολόγησε και ξανακατέληξε στο κρεβάτι. Μετά από λίγες δόσεις Aconite για τα συμπτώματα που ακολούθησαν την έκθεσή του, έλαβε άλλη μία δόση του Tuberculinum όπως πριν, με παρόμοιο αποτέλεσμα, και σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε βελτιωθεί τόσο ώστε να μπορέσει να πάει σε επίσκεψη στους φίλους του στο Troy της Νέας Υόρκης.

Πώς θα καταλήξει παραμένει ανοιχτό ερώτημα, αλλά τα επαναλαμβανόμενα αποτελέσματα του φαρμάκου ήταν τόσο εμφανή σε μια τόσο σοβαρή περίπτωση που τα θεώρησα άξια αφήγησης.

Αν ανοίξετε το "Key-Notes of Leading Remedies" του H. C. Allen, σελίδα 297, θα βρείτε καταγεγραμμένο: "Συμπτώματα που αλλάζουν συνεχώς, παθήσεις που προσβάλλουν ένα όργανο, μετά άλλο, τους πνεύμονες, τον εγκέφαλο, τα νεφρά, το ήπαρ, το στομάχι, το νευρικό σύστημα -αρχίζουν απότομα, σταματούν απότομα."

Αυτό φαινόταν να συμβαίνει με αυτόν τον ασθενή.

Στο conclusion, έχω δει φαινομενικό όφελος να ακολουθεί τη χορήγηση αυτού του φαρμάκου τόσο σε αρχόμενες όσο και σε προχωρημένες περιπτώσεις Φθίσης, δίνοντας πάντα τις υψηλές παρασκευές στις δεύτερες και αφήνοντάς το να δράσει πολύ καιρό χωρίς επανάληψη. Λαμβάνοντας υπόψη όσα έχει γράψει ο Δρ. Burnett, και τη δική μου περιορισμένη πρόσφατη εμπειρία, είμαι βέβαιος ότι το Tuberculinum είναι προορισμένο να καταταγεί μαζί με το Psorinum στη θεραπεία των χρόνιων ασθενειών.

Θα προσθέσω τώρα, 17 Δεκεμβρίου 1900, ότι η περίπτωση του L. D. G. έχει συνεχίσει να βελτιώνεται μέχρι που φαίνεται τόσο καλά όσο ήταν κατά τα τελευταία δέκα χρόνια και ζυγίζει περισσότερο.

Άλλη μια περίπτωση. -Maude Porter, 27 ετών, άγαμη· αισθηματική, νευρική ιδιοσυγκρασία· κοντή και γεματή όταν ήταν υγιής· μπλε μάτια, καστανά μαλλιά.

Έχει επιληπτικές κρίσεις κατά διαστήματα για έντεκα χρόνια. Έχουν γίνει λιγότερο συχνές τα τελευταία δύο χρόνια υπό την επίδραση ενός φαρμάκου ειδικού που προμηθευόταν με γράμμα από τη Νέα Υόρκη. Η μητέρα της είχε μόλις πεθάνει από φυματιώδη φθίση. Η Maude την φρόντιζε και ήταν συνεχώς σκυμμένη πάνω της τον τελευταίο μήνα της ασθένειάς της.

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, στις 28 Μαΐου 1900, ήρθε σε εμένα φέρνοντας συμπτώματα ως εξής:

Δεν μπορεί να φάει τίποτα.

Το στόμα έχει πολύ κακή γεύση· το πρωί <.

Η μυρωδιά του μαγειρεμένου φαγητού προκαλεί ναυτία.

Βήχει έντονα, ειδικά τις νύχτες.

Ευαισθησία στο μέσο του θώρακα, πίσω από το στέρνο, επιδείνωση όταν βήχει ή όταν ανεβαίνει λόφο ή σκάλες.

Έχει χάσει 22 λίβρες σάρκας από την 1η Μαΐου.

Πόνος στην πλάτη όταν κουράζεται.

Αισθάνεται κρύο και ρίγη, < πρωί και βράδυ.

Αισθάνεται πολύ αδύναμη, δεν μπορεί να περπατήσει χωρίς κόπωση.

Πέρασε την τελευταία της περίοδο χωρίς έμμηνο ρύση.

Βαριά καταθλιπμένη και κλαίει εύκολα.

Έχει βήχα από τη γρίπη τον περασμένο Δεκέμβριο.

Έχει διάρροια για τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες.

Σφυγμός από 100 έως 120 συνεχώς.

Ιδρωμένα βράδια.

Σε εκείνη την ημερομηνία συνταγογράφησα Pulsatilla 200th και αργότερα 10m. χωρίς αισθητή βελτίωση.

Αφού απέτυχε η Pulsatilla, της συνταγογράφησα Tuberculinum 1m., και για τους επόμενους τέσσερις μήνες έπαιρνε περίπου μία φορά κάθε δύο εβδομάδες το ίδιο, μία ή δύο φορές αλλάζοντας σε Bacillinum 200, υπό την οποία θεραπεία έκανε πλήρη ανάρρωση, και κάνει τις συνήθεις οικιακές της εργασίες, φαινόμενη τόσο καλά όσο ποτέ σε αυτή την ημερομηνία, 17 Δεκεμβρίου 1900.

Πιστεύω ότι θα είχε πάει με ταχύτατη φθίση αν όχι για αυτό το φάρμακο. Τι πιστεύετε εσείς, αναγνώστη μου;