Aconitum Napellus

"Η καρδιά μου ταράχθηκε μέσα μου : και ο φόβος του θανάτου έπεσε πάνω μου.

" Δέος και τρέμουλο με κατέλαβαν : και ένας φρικτός τρόμος με έχει καταβάλει."

Ο γλυκός Ψαλμωδός του Ισραήλ, ο Βασιλιάς-πολεμιστής, που πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια έπαιξε στις χορδές όλων των ανθρώπινων συναισθημάτων και εμπειριών : που ενέπνευσε εκατό γενιές με θάρρος, εμπιστοσύνη, πεποίθηση — μετάνοια : που έφτασε στα υψηλότερα ύψη και εξερεύνησε τα βάθη της οδύνης, του πένθους και της μεταμέλειας, ακόμη κι αυτός είχε τη στιγμή του Aconite (Ακόνιτο) της συμπαγούς, άλογης Τρομερής Φόβου.

Τα λόγια του, παραπάνω, είναι πρακτικά εκείνα των proving (δοκιμασιών φαρμάκου) του Aconite.

Ο Kent λέει : "Το Aconite είναι σαν μια μεγάλη καταιγίδα : έρχεται, σαρώνει και περνάει." . . . "Είναι ένα βραχείας δράσης φάρμακο : ένα βίαιο δηλητήριο σε μεγάλες δόσεις, που είτε καταστρέφει τη ζωή είτε οι επιδράσεις του περνούν αρκετά σύντομα, ώστε αν ο ασθενής αναρρώσει, η ανάρρωση δεν καθυστερεί. Δεν ακολουθούν χρονίες ασθένειες."

Το ίδιο το πρόσωπο του Aconite εκφράζει τον Φόβο, και το Aconite είναι θεραπευτικό σε παθήσεις από τρόμο, ψυχικό ή σωματικό, ακόμη και μέχρι ίκτερο : όπως το Chamomilla είναι θεραπευτικό για παθήσεις, ακόμη και μέχρι ίκτερο, που προκαλούνται από οργή και θυμό, ή το Staphisagria για παθήσεις που προκαλούνται από πραγματικές ή φανταστικές προσβολές και αδικίες.

Αλλά οι φόβοι του Aconite είναι περισσότερο ή λιγότερο άυλοι. Το γνωστό, το ορισμένο, δεν έχει τerrors για το Aconite. Δεν έχει τον φόβο της φτώχειας του Bryonia, τον φόβο της βροντής του Phosphorus, τον φόβο των σκύλων του Belladonna, τον φόβο της προσέγγισης του Arnica, τον φόβο όταν είναι μόνος του του Arsenicum, Argentum nit.

Αλλά το Aconite έχει τον Φόβο Του Θανάτου, τον φόβο του σκότους, τον φόβο του κρεβατιού, τον φόβο των φαντασμάτων.

Το Aconite όχι μόνο έχει τον φόβο του θανάτου, αλλά προβλέπει την ίδια την ώρα του θανάτου. Όπως λέει ο Kent : "Αν υπάρχει ρολόι στο δωμάτιο, θα πει ότι όταν οι δείκτες φτάσουν σε ένα ορισμένο σημείο, θα είναι πτώμα."

Είναι το Aconite που καλεί τους φίλους του γύρω του και τους αποχαιρετά. Το Aconite έχει σκέψεις θανάτου, το προαίσθημα του θανάτου, προβλέπει τον χρόνο του θανάτου. Και μια τέτοια ψυχική κατάσταση, που εμφανίζεται στην πορεία οποιασδήποτε ασθένειας, ή μετά από οποιαδήποτε καταπόνηση, τρόμο ή εγχείρηση, απαιτεί Aconite.

Το Aconite είναι ένα ταχύδραστο, επιφανειακό φάρμακο, για οξείες και πιο αγωνιώδεις καταστάσεις, όπου ο ασθενής, παίρνοντας Aconite, ξαπλώνει, χαλαρώνει και κοιμάται. Η καταιγίδα πέρασε.

Είναι η ομοιοπαθητική που μπορεί να περιθάλψει άυλη, αλλά βασανιστική οδύνη. Και να θυμάστε, το Aconite δεν είναι ναρκωτικό, είναι απλώς άμεσα θεραπευτικό για τις καταστάσεις που έχει πραγματικά προκαλέσει σε δηλητηριάσεις και σε proving (δοκιμασίες φαρμάκου).

Ο Dr. Clarke είπε κάποτε : "Αν ποτέ βρείτε κάποιο βιβλίο του Henry N. Guernsey, αγοράστε το." Και ο Guernsey έχει ένα φωτιστικό άρθρο για το Aconite.

Λέει :

"Η ιδιοφυΐα αυτού του εξαιρετικά χρήσιμου φαρμάκου περνά μέσα από την ψυχική σφαίρα, και είναι πάντα σημαντικό να λαμβάνονται υπόψη τα ψυχικά συμπτώματα. Σχεδόν σίγουρα αυτό το φάρμακο δεν πρέπει ποτέ να χορηγείται σε περιπτώσεις όπου η ασθένεια βιώνεται με ηρεμία και υπομονή. Αν το Aconite είναι ακόμη και μόνο να σκεφτούμε, θα βρούμε ψυχική ανησυχία, μέριμνα ή φόβο, που συνοδεύουν μια τετριμμένη αδιαθεσία, όπως φλεγμονή των βλεφάρων . . . Μεγάλη και ανεξέλεγκτη αγωνία, ανησυχία και μεγάλος φόβος είναι χαρακτηριστικά της νόσου του Aconite. . . .

"Παθήσεις που προκαλούνται από τρόμο, και ο φόβος παραμένει. (Opium.) "Προβλέπει την αναμενόμενη ημέρα του θανάτου του, είναι πολύ χαρακτηριστικό. "Στο παραλήρημα υπάρχει δυστυχία, μέριμνα, απελπισία, παραφορά, με έκφραση φόβου στο πρόσωπο, αλλά σπάνια υπάρχει απώλεια συνείδησης. . . .

"Εύκολη αιμορραγία, φωτεινό, καθαρό, κόκκινο αίμα, συνοδευόμενη από μεγάλο φόβο θανάτου. . . .

"Ενεργητικές αιμορραγίες από οποιοδήποτε μέρος του σώματος, μήτρας ή άλλο, συνοδευόμενες από φόβο θανάτου και νευρική διεγερσιμότητα."

Ο φόβος του θανάτου μπορεί να είναι τόσο μεγάλος, που άνθρωποι έχουν πραγματικά αυτοκτονήσει από φόβο μήπως πεθάνουν ! (Ο ίδιος γνώριζα μια τέτοια περίπτωση.)

Ο Shakespeare λέει ότι "Δεν υπάρχει τίποτε ούτε καλό ούτε κακό, αλλά η σκέψη το κάνει τέτοιο." Και με το Aconite, είναι σε μεγάλο βαθμό η σκέψη που το κάνει τέτοιο.

Είναι το μη πραγματικό, το άυλο, που εμφυσεί τρόμο στο Aconite, και αν αποτύχει το Aconite, μπορεί σχεδόν να χρειαστεί να παραποιήσετε το ρολόι, για να σώσετε τη ζωή.

Ο Kent λέει : "Οι ασθενείς που έχουν περισσότερο ανάγκη από Aconite είναι οι δυνατοί, ρωμαλέοι άνθρωποι.

"Ο ασθενής φαίνεται να απειλείται από ξαφνικό, βίαιο θάνατο, αλλά η ανάρρωση είναι γρήγορη. Μια μεγάλη καταιγίδα, και σύντομα τελειώνει."

Το Aconite είναι το φάρμακο του κρύου, ξηρού καιρού, όπως το Hepar, το Nux και λίγα άλλα : ενώ ο κρύος, υγρός καιρός επηρεάζει τους ανθρώπους που χρειάζονται Dulcamara, Rhus κ.λπ.

Ο Nash δίνει το Aconite ως ένα από τα μεγαλύτερα φάρμακα για τον πόνο : η τριάδα του εδώ είναι Aconite, Chamomilla και Coffea.

Αλλά οι πόνοι του Chamomilla συνοδεύονται από έντορη ευερεθιστότητα, εκείνοι του Coffea από διέγερση, από "μια ευαισθησία του δέρματος πέρα από κάθε κατανόηση", και επιδεινώνονται περίεργα από τον θόρυβο, ενώ εκείνοι του Aconite, όπως είπαμε, είναι αφόρητοι και συνοδεύονται από αγωνία και φόβο.

Όπως λέει ο Kent, το Aconite "κλαίει με πόνο. Πόνοι σαν μαχαίρια. . . . Κάτι φρικτό πρέπει να τον έχει κυριεύσει, αλλιώς δεν θα είχε τέτοια φρικτή οδύνη. Προβλέπει την ημέρα του θανάτου του, ως αποτέλεσμα της φρικτότητας που φαίνεται να τον κατακλύζει. Και αυτή η ψυχική εικόνα είναι πάντα παρούσα, στην πνευμονία : στις φλεγμονές των νεφρών, του ήπατος, των εντέρων, σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος όπου το Aconite είναι χρήσιμο."

Ο Nash λέει : "Το Aconite έχει μεγάλη οδύνη στην καρδιά και στο θώρακα, ενώ με το Belladonna όλα φαίνεται να επικεντρώνονται στο κεφάλι."

Και παραθέτει τον Hering για τον πυρετό του Aconite. "Θερμότητα, με δίψα : σκληρός, πλήρης και συχνός σφυγμός, αγωνιώδης ανυπομονησία, ανικανοποίητη, εκτός εαυτού, ρίπτεται δεξιά αριστερά με αγωνία."

Το Aconite έχει ίσως παραμεληθεί κάπως στις μέρες μας. Οι παλιοί ομοιοπαθητικοί ήξεραν πώς να το χρησιμοποιούν. Αλλά κάποιος εξέφρασε την ατυχή κοινοτοπία, που μεταβιβάστηκε : "Μέχρι να δεις την περίπτωση, είναι ήδη πολύ αργά για το Aconite." Ανοησίες !

Η κατάσταση Aconite μπορεί να επέλθει ανά πάσα στιγμή, σε οποιαδήποτε ασθένεια, μετά από χειρουργική επέμβαση, οπότε το Aconite θα αποκαταστήσει ταχύτατη γαλήνη και δεν θα αφήσει μεταγενέστερες επιδράσεις.

Το Aconite έχει ονομαστεί ο Ομοιοπαθητικός Λέγχητης (Lancet) : γιατί ήταν το Aconite που τελείωσε την "αφαίμαξη", με την εντυπωσιακή ανακούφιση που έδινε στην έναρξη των περισσότερων φλεγμονωδών καταστάσεων (πλευρίτιδα, πνευμονία κ.λπ.), όπου το να μην αφαιμάξεις θεωρούνταν πράγματι ισοδύναμο με φόνο.

Το Aconite είναι ένα παράδειγμα της αχρηστίας του να αντλείς τη γνώση σου για τα φάρμακα από τις επιδράσεις τους στα ζώα. Ο Clarke καταγράφει μια απόπειρα να καταστραφεί ένας ελέφαντας, όπου ένα καρότο αραίωνε και τοποθετήθηκε μέσα αρκετή ακονιτίνη για να δηλητηριάσει 2.000 ανθρώπους. Ο ελέφαντας το έφαγε πρόθυμα, αλλά δεν συνέβη τίποτα, και τρεις ώρες αργότερα έπρεπε να χορηγηθεί μεγάλη δόση πρωσσικού οξέος, η οποία σύντομα αποδείχθηκε θανατηφόρα.

Όπως λέει ο Clarke : "Το Aconite είναι ένα από τα πιο θανατηφόρα και ταχύτερα δρώντα δηλητήρια, όμως, μέσω των ανακαλύψεων του Hahnemann, έχει μεταμορφωθεί στον καλύτερο φίλο του παιδικού δωματίου."

"Το Aconite είναι το φάρμακο του ροδαλού, παχουλού, πληθωρικού βρέφους," λέει ο Kent. Και κάποιος οραματίζεται μια σκηνή — ένα μικρό, υγιές κοριτσάκι-βρέφος, με υψηλό πυρετό, που κλαίει και ρίχνεται δεξιά αριστερά στην αγκαλιά της μητέρας του : αγωνιώδες και ανίκανο να εκφράσει το πρόβλημά του παρά με εκρήξεις κλάματος : η μητέρα του σχεδόν έξαλλη : — "Δεν θέλω να την χάσω ! "

Και τότε, μόνο μια μικροσκοπική δόση γλυκού ζάχαρης εμποτισμένης με Aconite, με αδιάφορη δυναμοποίηση, και η καταιγίδα σύντομα τελειώνει.

Γιατί το Aconite είναι πιο απαραίτητο στα σπίτια και στο παιδικό δωμάτιο, για ξαφνικές, σοβαρές επιδράσεις, που ακολουθούν ρίγη και τρόμους, με ανησυχία, αγωνία, φόβο και εξηρημένη ευαισθησία.

Και αυτό λέει ο Hahnemann. "Το Aconite είναι το πρώτο και κύριο φάρμακο, σε ελάχιστες δόσεις, στις φλεγμονές της τραχείας (κρούπ, μεμβανώδης λαρυγγίτιδα), σε διάφορα είδη φλεγμονών του λαιμού και του φάρυγγα, καθώς και στις τοπικές οξείες φλεγμονές όλων των άλλων μερών, ιδίως όπου, εκτός από δίψα και γρήγορο σφυγμό, υπάρχουν αγωνιώδης ανυπομονησία, μια ανικανοποίητη διανοητική ταραχή και βασανιστικό ρίξιμο δεξιά αριστερά. . . . Στην επιλογή του Aconite ως ομοιοπαθητικού φαρμάκου πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στα συμπτώματα της διάθεσης, ώστε να είναι πολύ όμοια." Υπογραμμίζει ότι είναι επίσης "ένα απαραίτητο βοηθητικό φάρμακο ακόμη και στις πιο ισχυρές χρόνιες παθήσεις, όταν το σύστημα απαιτεί μείωση της λεγόμενης τάσης των αιμοφόρων αγγείων".

Αλλού, στο άρθρο του Sir John Weir, "Homeopathy, an Explanation of its Principles", θα βρεθεί μια περίπτωση, που αξίζει να επαναληφθεί εδώ. "Στις 10.30 μ.μ. ένα βράδυ, κλήθηκα να δω έναν άνδρα που έπασχε από κνίδωση--αναφυλακτική--μετά από αντιτετανικό ορό. Ήταν σχεδόν εκτός εαυτού από φόβο και αγωνία : πολύ ανήσυχος, δεν μπορούσε να μείνει ακίνητος : βέβαιος ότι θα πέθαινε. Διψασμένος, ένιωθε ζέστη, μεγάλος φόβος της μοναξιάς.

Πολύ δυσπιστικός. Όλα έπρεπε να γίνουν αμέσως. Ρευματικοί πόνοι αφόρητοι : έλεγε ότι τον έκαναν να τρελαθεί.

"Εδώ το Aconite, στην 30ή δυναμοποίηση, έδωσε σχεδόν άμεση ανακούφιση, και σε δεκαπέντε λεπτά ο ασθενής ήταν πάλι εντελώς ο εαυτός του. Αυτό ήταν ένα από τα πιο δραματικά πράγματα που έχω δει ποτέ."

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίζει επ' αόριστον με το Aconite, την θαυμάσια κατευναστική του επίδραση στην καρδιοπάθεια, όπου έχει επέλθει οξεία κατάσταση, με αίσθημα παλμών, αγωνία και μεγάλη οδύνη. Όπως με έναν Βέλγο πρόσφυγα κατά τις πρώτες μέρες του Πολέμου : μια σοβαρή καρδιακή περίπτωση, με κατάσταση επικίνδυνα, σχεδόν θανατηφόρα επιδεινωμένη, ενώ περίμενε μέρες για επιβίβαση, εκτεθειμένος στην αποβάθρα στο κρύο, την εξάντληση και τον φόβο : σε νεφροπάθεια, όπως με ένα αγόρι στο νοσοκομείο, με γενικό ύδρωπα, καλύτερα κάθε φορά με Aconite, και μετά μόνιμα ωφελημένο από το Sulphur — που είναι το "χρόνιο" του Aconite.

Είναι καλό να θυμάστε ότι, εκεί όπου το Aconite είναι πολύ επιφανειακό για κάτι που έχει ήδη γίνει χρόνιο, το Sulphur, το "χρόνιο" του, είναι γενικά το φάρμακο, με τον ίδιο τρόπο που το Calcarea είναι το χρόνιο του Belladonna.

Και πάλι, σε φλεγμονή της κύστης, σε κατασταλμένα ούρα ή έμμηνο ρύση : και αμέτρητες άλλες καταστάσεις που προκύπτουν από, ή συνοδεύονται από, ρίγος, καταπόνηση, τρόμο, φόβο.

Το Aconite, να θυμάστε, είναι ένα πολύ μεγάλο φάρμακο για τον πυρετό : αλλά είναι μόνο το φάρμακο του πυρετού των πυρετών Aconite.

Ο Kent λέει : "Μη δίνετε ποτέ Aconite σε σηψαιμία, όπως βρίσκουμε στην οστρακιά, στον τυφοειδή πυρετό κ.λπ. Δεν βρίσκουμε τίποτα από τα βίαια συμπτώματα του Aconite σε τέτοιες καταστάσεις. Η νευρική ευερεθιστότητα του Aconite δεν είναι ποτέ παρούσα, αλλά το αντίθετο : το θολώδες, η νωθρότητα, το πορφυρό δέρμα : ενώ το Aconite είναι φωτεινό κόκκινο.

Το Aconite δεν έχει συμπτώματα όπως οι αργοί τύποι συνεχών πυρετών.

Ο πυρετός του Aconite είναι γενικά μια σύντομη, οξεία προσβολή. Μερικά φάρμακα έχουν περιοδικότητες ή κύματα : το Aconite δεν έχει τέτοιο πράγμα.

Η πιο βίαιη προσβολή πυρετού θα υποχωρήσει σε μια νύχτα αν το Aconite είναι το φάρμακο."

Οι αισθήσεις των διαφόρων φαρμάκων είναι υποβλητικές και χρήσιμες, όπως για παράδειγμα το Aconite μυρμηγκιάζει, το Lachesis σφυροκοπά, το Arsenicum μπορεί να σουβλιάζει με καυτές βελόνες, το Bryonia, το Kali carb., το Spigelia σουβλιάζουν και μαχαιρώνουν, το πρώτο και το τελευταίο ιδίως με την κίνηση : το Kali carb. επίσης ανεξάρτητα από την κίνηση, και ούτω καθεξής.

Θα ολοκληρώσουμε με αποσπάσματα από τα πραγματικά proving (δοκιμασίες φαρμάκου) του Aconite, δοσμένα με μαύρους χαρακτήρες από τον Hahnemann, στην Encyclopedia του Allen και στις Guiding Symptoms του Hering : δηλαδή συμπτώματα που ξανά και ξανά εμφανίστηκαν σε υγιείς δοκιμαστές, και ξανά και ξανά βρέθηκαν θεραπευτικά στους ασθενείς με όμοια νόσο.

Συμπτώματα Μαύρων Χαρακτήρων (Hahnemann και Allen)

Νυχτερινό φρενητιώδες παραλήρημα.

Μεταβλητή διάθεση, εύθυμος, ύστερα κατεστραμμένος.

Έκανε όλα τα πράγματα βιαστικά.

Μεγάλη εκνευρισμός για τετριμμένα.

Μεγάλη αγωνία : μεγάλη εσωτερική αγωνία.

Αναπόφευκτη αγωνία.

Εξαιρετικά επιρρεπής σε γκρίνια.

Φόβος του πλησιάζοντος θανάτου.

Οδυνηροί φόβοι του πλησιάζοντος θανάτου.

Δέος : θλίψη .. μέριμνα.

Φόβος ότι κάποια ατυχία θα του συμβεί.

Αναπόφευκτη αγωνία και αξιοθρήνητο ουρλιαχτό, με παράπονα και κατηγορίες για (συχνά τετριμμένα) κακά.

Υπερβολική ανησυχία και ρίξιμο δεξιά αριστερά για ώρες.

Πολύ ανήσυχες νύχτες.

Ανήσυχα ριξίματα στο κρεβάτι.

Αίσθημα παλμών της καρδιάς και μεγάλη αγωνία, αυξημένη θερμότητα του σώματος, ιδίως στο πρόσωπο.

Είναι σαν να είναι ζαλισμένη από την πεταχτή ερυθρότητα στο πρόσωπο.

Αστάθεια των ιδεών : αν θέλει να ακολουθήσει μια σειρά σκέψης, μια δεύτερη την διώχνει, και μια τρίτη πάλι εκτοπίζει αυτήν, μέχρι να μπερδευτεί τελείως.

Έλλειψη μνήμης, σαν ό,τι μόλις είχε κάνει να ήταν όνειρο, και μόλις που μπορεί να ανακαλέσει τι ήταν.

Αδυναμία μνήμης.

Κεφάλι μπροστά σαν καρφωμένο.

Ο πόνος είναι αφόρητος, τον τρελαίνει.

Πληρότητα και βαρύτητα στο μέτωπο, σαν ένα πιεστικό βάρος να βρίσκεται εκεί, και σαν όλα να πιέζονται να βγουν από το μέτωπο.

Θερμότητα στο κεφάλι.

Καυτή κεφαλαλγία σαν ο εγκέφαλος να αναταράζεται από βραστό νερό.

Πληρότητα στο κεφάλι.

Μονοπλευρό τράβηγμα στο κεφάλι.

Σφύζουσα αίσθηση αριστερή πλευρά μέτωπου : ενώ ισχυροί χτύποι εμφανίζονται στη δεξιά πλευρά κατά προσβολές.

Ίλιγγος : παραπατάει ιδίως προς τα δεξιά.

Ίλιγγος με ναυτία, ιδίως σηκώνοντας από την καθιστή θέση.

Ίλιγγος επιδεινούμενος από κούνημα του κεφαλιού, whereby έρχεται πλήρες σκοτάδι μπροστά στα μάτια.

Διασταλμένες κόρες.

Φωτοφοβία.

Φλεγμονή ματιών με δακρύρροια, που προκαλεί τόσο πόνο και τρόμο που επιθυμεί τον θάνατο.

Φλεγμονή των ματιών, εξαιρετικά επώδυνη.

Μεγάλη ευαισθησία στον θόρυβο.

Επισταξία.

Μεγάλη ευαισθησία του οσφρητικού νεύρου. <arg_value>Μυρμηκτικός πόνος στα μάγουλα.

Αίσθηση ότι το πρόσωπο μεγαλώνει.

Διαπεραστικές λεπτές σουβλιές στην άκρη της γλώσσας.

Γλώσσα πρησμένη.

Ξηρότητα του στόματος.

Καύση στον λαιμό.

Μεγάλη δίψα.

Κενές ερυγές.

Ναυτία.

Εμετός λουμπρίκων (σκωληκών).

Τάση για έμετο, σαν να είχε φάει κάτι αηδιαστικά γλυκό ή λιπαρό.

Βίαιος έμετος.

Πιεστικός πόνος, στομάχι, σαν βάρος.

Τεντωτικός πιεστικός πόνος σαν βάρος στο στομάχι και στις υποχόνδριες περιοχές.

Πρησμένη, διατεταμένη κοιλιά, σαν ασκίτη.

Φουσκωμένη κολική στο υπογάστριο σαν να είχε πάρει καθαρτικό που προκαλεί αέρια.

Καύση στην ομφαλική περιοχή.

Ευαισθησία της κοιλιάς στην αφή, σαν από ήπια περιτονίτιδα.

Καύση στην κοιλιά.

Κοπής στα έντερα.

Μεγάλο πρήξιμο της κοιλιάς που είναι επώδυνο στην αφή.

Λευκά κόπρανα.

Πόνος στο ορθό. <arg_value>Σουβλιές και άλγος στον πρωκτό.

Αγωνιώδης επιθυμία για ούρηση.

Ούρα καυτά, σκούρα. <arg_value>Βρωμερή αναπνοή.

Ευαισθησία του λάρυγγα στην αφή.

Βραχνάδα.

Βραχνός, ξηρός, δυνατός βήχας.

Απόχρεμψη φωτεινού κόκκινου αίματος. Αιμόπτυση.

Δύσπνοια.

Σφιγκτικός πόνος στο θώρακα.

Μυρμηκτικός πόνος στο θώρακα.

Σουβλιές στο θώρακα με βήχα.

Αγωνία για την καρδιά.

Αίσθημα παλμών και αγωνία.

Σφυγμός συσπασμένος, πλήρης, ισχυρός, πυρετικός, υπερβαίνων τους 100 χτύπους ανά λεπτό.

Ρευματικός πόνος στον αυχένα : μόνο με την κίνηση.

Βίαιος, σουβλιάζων, σκαφτικός πόνος αριστερά της σπονδυλικής στήλης.

Μωλωπισμένος πόνος στην άρθρωση της χαμηλότερης οσφυϊκής σπονδύλου με το ιερό οστό : το ιερό οστό αισθάνεται κομμένο.

Δροσερός ιδρώτας στις παλάμες.

Μυρμηκτικός πόνος στα δάχτυλα.

Ψυχρότητα των ποδιών.

Αδυναμία και χαλαρότητα των συνδέσμων όλων των αρθρώσεων.

Χασμουριέται συχνά χωρίς να είναι νυσταγμένος.

Ελαφρύς ύπνος.

Πολύ ανήσυχες νύχτες : ρίξιμο στο κρεβάτι.

Υπερβολική ανησυχία.

Αγωνιώδη όνειρα : ξυπνά με έναρξη.

Ρίγος όλου του σώματος, με καυτό μέτωπο : καυτό λοβό αυτιού, και εσωτερική ξηρή ζέστη.

Ελαφριά εφίδρωση σε όλο το σώμα.

Πολύ λεπτά τσιμπητά, ή τσιμπητά καύκα πόνοι σε πολλά μέρη, δέρμα.

Ερυθρότητα και θερμότητα του ενός, ψυχρότητα και ωχρότητα του άλλου μάγουλου.

Προς το βράδυ, καυτή ζέστη στο κεφάλι και το πρόσωπο, ερυθρότητα των μαγούλων και πιεστική προς τα έξω κεφαλαλγία.

Προς το βράδυ, ξηρή ζέστη στο πρόσωπο με αγωνία.

Εξαιρετικά, Ή Περίεργα Συμπτώματα Και Ενδείξεις.

Σύσφιξη στον λαιμό. <arg_value>Γδάρσιμο και σύσφιξη.

Ξηρότητα, σαν κάτι να είχε κολλήσει στον λαιμό.

Έσυρε συχνά τον λαιμό του.

Η κοιλιά φαινόταν σαν γεμάτη νερό.

Καυτική αίσθηση από το στομάχι προς τα πάνω μέσω του οισοφάγου στο στόμα.

Λευκά πρόσωπα και κόκκινα ούρα.

Ελαφριά αίσθηση πιτσιλίσματος στην κύστη κατά την ούρηση.

Αίσθηση μουδιασμού, από τη μέση της πλάτης στα πόδια.

Όλο το σώμα ευαίσθητο στην αφή : το παιδί δεν επιτρέπει να το μετακινήσουν : κλαψουρίζει.

Τα περισσότερα από τα συμπτώματα συνοδεύονται από ρίγος και αγωνία.

Λεπτά τσιμπήματα, σαν από βελόνες εδώ κι εκεί στο σώμα.

Σπασμοί παιδιών που βγάζουν δόντια : ζέστη, εκκινήσεις, μυϊκά τικ μεμονωμένων μυών.

Το παιδί μασά τις γροθιές του : γκρινιάζει : κλαίει.

Βίαια ρίγη, ξηρή ζέστη.

Μετά από βίαιο ρίγος, ξηρή ζέστη με δύσκολη αναπνοή, διαπεραστικός πόνος μέσα από τον θώρακα.

Φλεγμονώδεις πυρετοί και φλεγμονές, με ζέστη, ξηρό δέρμα, βίαιη δίψα, κόκκινο πρόσωπο, ή εναλλάξ κόκκινο και ωχρό πρόσωπο : βογκητό και ρίξιμο δεξιά αριστερά : δυσκολία αναπνοής : συμφόρηση στο κεφάλι.

Κακές επιδράσεις από κατασταλμένους ιδρώτες κ.λπ.

Πόνοι αφόρητοι.

Μουδιασμός : μυρμηγκιάσματα : μυρμηκτήσεις.

Ιλαρά : ξηρός γαβγίζων βήχας : επώδυνη βραχνάδα : δεν ανέχεται το φως.

Γλώσσα κόκκινη.

Τοπικές συμφόρησης και φλεγμονές.

Νευρίτιδα με μυρμηγκίαση.

Γαστρική καταρροή από ψύξη του στομαχιού με παγωμένο νερό όταν είναι ζεστός. (Ars.)