Ailanthus Glandulosa

Το Δέντρο του Ουρανού

Στον παλιό μας κήπο στο Wyvenhoe, πριν από χρόνια, υπήρχαν δύο μεγαλοπρεπή δέντρα Ailanthus, των οποίων η μνήμη βοήθησε να καρφωθεί η προσοχή σε αυτό το λίγο γνωστό, αλλά ανεκτίμητο φάρμακο.

Η δραματική του ιστορία, ως φάρμακο, έχει καταγραφεί, όσο μπορέσαμε να ανακαλύψουμε, μόνο από τον Δρ Hughes, αλλά επειδή αυτή εξυπηρετεί να εμφυσήσει στον νου για τι είναι καλό το Ailanthus, και τις ιδιαιτερότητες της κακοήθειάς του, δηλαδή τη μεγαλοπρεπή θεραπευτική του δύναμη σε ορισμένες απελπισμένες περιπτώσεις οξείας νόσου, αξίζει να επαναληφθεί.

Ο Δρ Hughes μας λέει ότι ένας από τους πιο καταρτισμένους γιατρούς μας «προμηθεύει το πρώτο κεφάλαιο».

Το ίδιο του το παιδί προσβλήθηκε από όλα τα συμπτώματα πρώιμου κακοήθους οστρακιάς: έμετος, σοβαρή κεφαλαλγία, δυσανεξία στο φως, ζάλη, καυτό κόκκινο πρόσωπο, αδυναμία να καθίσει όρθιο, ταχύς μικρός σφυγμός· υπνηλία, αλλά και μεγάλη ανησυχία· πολλή αγωνία.

Δύο ώρες αργότερα η υπνηλία είχε γίνει αναίσθησία, με συνεχή, μουρμουριστό παραλήρημα, και το παιδί δεν αναγνώριζε τα μέλη της οικογένειάς της. Τώρα ήταν καλυμμένη, σε κηλίδες, με έκλυση милиарной εξανθηματικής λεπτής φλύκταινας, με ερυθήματα μεταξύ των σημείων της, όλα σκούρου, σχεδόν κυανοτικού χρώματος· η έκλυση πιο άφθονη στο μέτωπο και το πρόσωπο απ' όπου αλλού. Ο πατέρας έδωσε το παιδί του για χαμένο. Αλλά σε λίγες ώρες ήρθε μια αλλαγή που έδωσε νέα όψη στην περίπτωση.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι είχε ρουφήσει σε μεγάλη ποσότητα τον χυμό από τους μίσχους του Ailanthus. Ο γιατρός κλείνει την ιστορία του προτείνοντας ότι έχουμε εδώ μια πιθανή βοήθεια σε εκείνες τις τρομερές περιπτώσεις οστρακιάς που αποδεικνύονται θανατηφόρες στο πρώτο στάδιο, με συμπτώματα εγκεφαλικής τοξίκωσης.

Αυτό γράφτηκε το 1864: αλλά, δημοσιευμένο σε ένα περιοδικό λίγο γνωστό, φαίνεται ότι δεν έκανε καμία εντύπωση. Αργότερα, ο Δρ Pope μας, συνειδητοποιώντας τη σημασία και την αξία αυτών των γεγονότων, τράβηξε την προσοχή σε αυτά, και οι παρατηρήσεις του σύντομα έφεραν καρπό: — γιατί ο Δρ Chalmers, το 1868, βρέθηκε μέσα σε επιδημία κακοήθους οστρακιάς.

Νέος τότε στη χρήση ομοιοπαθητικών φαρμάκων, απογοητεύτηκε από τη δράση τους εδώ. Η προσοχή του στράφηκε στο Ailanthus, προμηθεύτηκε κάποια, και αμέσως διαπίστωσε ότι είχε τον παράγοντα που χρειαζόταν.

Ο πυρετός χαρακτηριζόταν από σκούρου χρώματος και μερική έκλυση, και οι σταθερές επιδράσεις του φαρμάκου φάνηκαν στην αλλαγή σε ένα πιο φωτεινό χρώματος και γενικευμένο εξάνθημα, με εμφανή μείωση στη συχνότητα του σφυγμού, με μεγαλύτερη κανονικότητα και σταθερότητα, και με επαναφορά της συνείδησης.

Άλλοι γιατροί, αργότερα, που είχαν μεγάλη εμπειρία με το φάρμακο στην οστρακιά, επιβεβαίωσαν τις ευνοϊκές αναφορές της χρήσης του. Αλλά ένας Αυστραλός γιατρός είπε ότι διαπίστωσε ότι ήταν αναγκαίο να το διακόψει όταν το εξάνθημα άρχιζε να ξεθωριάζει, αλλιώς μπορεί να προκαλέσει πεμφιγοειδές εξάνθημα κατά τη διάρκεια και μετά την απολέπιση.

Έχει επίσης προταθεί σε περιπτώσεις εγκεφαλικής και νωτιαίας συμφόρησης. Η επίδρασή του στο κεφάλι και στις πνευματικές λειτουργίες είναι πολύ όμοια με το θαμπό βαρύ κεφάλι με σύγχυση και ανικανότητα για εργασία, από εγκεφαλική κόπωση ή υπερβολική ανησυχία· ενώ οι πόνοι στην πλάτη, σε όλη τη σπονδυλική στήλη, και η συσπαστική αίσθηση στο θώρακα και την κοιλιά, με μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στα άνω και κάτω άκρα είναι τα συμπτώματα της νωτιαίας συμφόρησης.

Το Ailanthus προτείνεται επίσης, λέει ο Hughes, σε βαριές περιπτώσεις ιλαράς όπου το εξάνθημα αποτυγχάνει να βγει, ή υποχωρεί απότομα, ή είναι κυανοτικό· σε διφθεριτικές και άλλες χαμηλές μορφές πονόλαιμου· και σε επιδημική εγκεφαλονωτιαία μηνιγγίτιδα.

Έχουμε παραθέσει αρκετά εκτενώς, αν και προσπαθώντας να συμπυκνώσουμε λόγω της σημασίας του φαρμάκου, και του λίγου που μπορεί κανείς να μάθει σχετικά με τη συναρπαστική του ιστορία αλλού.

Η Εγκυκλοπαίδεια του Allen δίνει μερικές δοκιμασίες φαρμάκου (proving), πέρα από εκείνες των δραματικών συμπτωμάτων της περίπτωσης δηλητηρίασης που τονίζουν τη θέση του σε οξείες, κακοήθεις, θανατηφόρες και ταχείες περιπτώσεις νόσου.

Η κυανότητα του φτωχού εξανθήματος, που αποτυγχάνει να εμφανιστεί όπως πρέπει, η υπνηλία και, σύντομα, το μουρμουριστό παραλήρημα, με έμετο, κεφαλαλγία, δυσανεξία στο φως, καυτό κόκκινο πρόσωπο, ταχύ, μικρό σφυγμό· μεγάλη ανησυχία και αγωνία . . . ας δούμε πώς οι δοκιμασίες φαρμάκου επιβεβαιώνουν όσα σε μικρότερο βαθμό μαθαίνουμε από τη δηλητηρίαση.

Ψυχικά.

Μεγάλη αγωνία. Ανικανότητα συγκέντρωσης: δεν μπορεί να αθροίσει σωστά μια στήλη αριθμών.

Απώλεια μνήμης: πνευματική αποξένωση.

Σtupor, παραλήρημα, αναίσθησία, μετά από κατασταλμένη οστρακιά.

Σαλεύον βάδισμα· ζάλη· ίλιγγος με ναυτία, εμετικές προσπάθειες και λίγο εμετό.

Οι αριθμοί στο καθολικό άρχισαν να χορεύουν πάνω κάτω στη στήλη.

Αποπληκτική πληρότητα κεφαλιού. Ηλεκτρική συγκίνηση ξεκινά από τον εγκέφαλο και πηγαίνει στα άκρα.

Μυρμήγκιασμα αριστερού βραχίονα και χεριού με θαμπό κεφαλαλγία.

Κόρες广泛 διασταλμένες. Φωτοφοβία.

Πρόσωπο και μέτωπο σκούρα μαόνι, σε κατασταλμένη οστρακιά.

Γλώσσα ξηρή, ταλαιπωρημένη, ραγισμένη.

Καλυμμένη με υπόλευκη επίστρωση, καφέ στο κέντρο· ή υγρή και καλυμμένη με λευκή γούνα· άκρη και χείλη κυανοτικά.

Παχιά, οedηματική, και ξηρή αίσθηση πνιγμού στον λαιμό: μπορεί να γίνει χρόνια.

Σταθερές προσπάθειες να ανασηκώσει σβώλους βλέννας.

Λαιμός ευαίσθητος και επώδυνος κατά την κατάποση, και με την είσοδο αέρα.

Παρωτίδες και θυρεοειδείς αδένες ευαίσθητοι και διευρυμένοι.

Λαιμός κυανοτικός και πρησμένος με βαθιές, θυμωμένης όψης ελκώσεις.

Αμυγδαλές διάστικτες με ελκωμένα σημεία.

Ναυτία παρόμοια με εκείνη της εγκυμοσύνης.

Ευαισθησία πάνω από το ήπαρ: τυμπανία.

Καύση στο στομάχι και τα έντερα.

Αίσθηση ανασφάλειας, σαν να θα δεχτεί επίθεση διάρροιας οποιαδήποτε στιγμή.

Συχνές υδαρείς κενώσεις, εκτοξευόμενες με μεγάλη δύναμη.

Δυσεντερία· συχνά επώδυνα κόπρανα· λίγα κόπρανα: πολύ αιματηρή βλέννα.

Βαθύς εξαντλητικός βήχας, με ασθματική διαστολή πνευμόνων· υπερβολική ευαισθησία και πόνος των πνευμόνων.

Το εξάνθημα περιγράφεται παραπάνω: σκούρο, σχεδόν κυανοτικό· πιο άφθονο στο μέτωπο και το πρόσωπο. .

Ανυπόφορος πόνος στο πίσω μέρος του αυχένα, στο άνω μέρος της πλάτης, και στο δεξιό ισχίο.

Αν η οσμή δίνει κάποια ένδειξη, το Ailanthus θα πρέπει να αποδειχθεί καλό φάρμακο σε κακοήθη λοχείακό πυρετό.

Ο Boger έχει μερικά συμπτώματα με μαύρους χαρακτήρες που τονίζουν σημεία:

Ταχεία εξάντληση.

Εξελισσόμενη κακοήθεια και σtupor.

Δυσοσμία και σtupor.

Πρόσωπο και λαιμός σκούρα και πρησμένα.

Βαθιά έλκη διαστίζουν τις αμυγδαλές.

Εξάνθημα σε σκούρες αραιές κηλίδες.

Κατασταλμένη οστρακιά.

Επηρεάζει ιδιαίτερα το Αίμα, τον Λαιμό, το Δέρμα, τον Νου.

Ο Kent λέει:

Αυτό το φάρμακο είναι ιδιαίτερα κατάλληλο σε χαμηλές, ζυμωτικές μορφές πυρετού — διφθερίτιδα, οστρακιά, δηλητηρίαση αίματος· τυφοειδή, ειδικά όπου χαρακτηρίζονται από τριχοειδείς συμφόρησεις σε κηλίδες — κόκκινες, ποικιλόχρωμες κηλίδες.

Κακοήθης οστρακιά· όπου το κανονικό εξάνθημα δεν βγαίνει, αλλά εμφανίζονται κόκκινες κηλίδες· αιμορραγία από τα ούλα και τη μύτη, και τρομερή διόγκωση του λαιμού.

Το πρόσωπο είναι πορφυρό, βαρύ· τα μάτια συμφόρηση — ακόμη και αιμορραγία από τα μάτια.

Νάρκη: ηλίθιος και μπερδεμένος.

Λαιμός οedηματικός με πορφυρές κηλίδες.

Το αίμα αποσυντίθεται ταχύτατα. Φουσκάλες μπορεί να σχηματιστούν στις άκρες των δαχτύλων και σε άλλα μέρη του σώματος.

Δυσοσμίες από το στόμα και τη μύτη. . . . Όταν μια περίπτωση αποκτά απότομα αυτή την εξάντληση, με ταχύ καρδιά, δυσοσμικές, πορφυρές ή μπλε κηλίδες, λαμβάνει χώρα δηλητηρίαση αίματος. Ένας υποτροπιάζων πυρετός ή μια διφθερίτιδα μπορεί απότομα να πάρει αυτό το form. . . .

Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί· δεν μπορεί να απαντήσει σωστά· ημισυνειδητός με μεγάλη αγωνία· τελικά, πλήρης απώλεια συνείδησης.

Σε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις στο Brooklyn, πολλοί ασθενείς σώθηκαν από αυτό.

Φάνηκε ικανό να αλλάξει τον χαρακτήρα της κακοήθους μορφής οστρακιάς σε ήπια μορφή.

Έχει παρατηρηθεί επιπλέον ότι τα μαλλιά πέφτουν· φλας φωτός παίζουν μπροστά στα μάτια με κλειστά βλέφαρα τη νύχτα . . . η όψη δείχνει μεγάλη δυσφορία.

Πρόσωπο σκούρο σαν μαόνι· πορφυρό, πρησμένο, βαρύ. . . . Αυτό το φάρμακο αντιστοιχεί στους πιο κακοήθείς τύπους. . . . Με αυτές τις ζυμωτικές καταστάσεις υπάρχει πόνος στο πίσω μέρος του αυχένα και του κεφαλιού, ανεξάρτητα από το ποιο είναι το όνομα της νόσου.

Η αίσθηση ενός ποντικιού που ανεβαίνει στο πόδι εμφανίστηκε σε έναν από τους δοκιμαστές μου.

Ο Kent λέει ξανά:

«Όταν πηγαίνετε στο κρεβάτι της οστρακιάς, δεν πρέπει να καλείτε στον νου τα ονόματα των φαρμάκων που έχετε ακούσει ότι συνιστώνται για την οστρακιά.

Ας φέρει η όψη του ασθενούς στον νου τέτοια φάρμακα που μοιάζουν με αυτόν τον ασθενή, ανεξάρτητα από το αν έχουν συσχετιστεί με την οστρακιά ή όχι.

«Μπορεί να δείτε κάτι που μοιάζει με εξάνθημα Aconite, αλλά υπάρχει τόση φτωχή ζύμωση στη φύση του Aconite, που δεν το σκεφτόμαστε πλέον. Το Belladonna δεν είναι κατάλληλο, γιατί το εξάνθημα του Bell. είναι λαμπερό και λείο. . . .

Η Pulsatilla έχει ιλαρώδες εξάνθημα με συχνά χαμηλή μορφή πυρετού, αλλά όχι τόσο χαμηλή όσο η τυφοειδής κατάσταση. Στην εξάντληση, επιδείνωση μετά τον ύπνο, γενική νάρκη και παραλήρημα, σχεδόν με μια ματιά βλέπετε το Lachesis· τον τύπο τέτοιων μορφών νόσου.

Ή στην οστρακιά όπου το παιδί συνεχώς μαζεύει το δέρμα από τα χείλη και τη μύτη, ξαπλώνει χλωμό και εξαντλημένο, χωρίς αξιόλογο εξάνθημα, και τα ούρα σχεδόν κατασταλμένα, — και σε μια στιγμή σκέφτεστε το Arum triph.

Ή, πορφυρή όψη, τρομερή δυσοσμία, πονόλαιμος, και το παιδί δεν μπορεί να πάρει αρκετό νερό, θέλει ένα ρεύμα να τρέχει συνεχώς στον λαιμό του, και μπορείτε με ασφάλεια να εμπιστευτείτε το Phosphorus. . . .

Υπάρχει πάντα κάτι να πει την ιστορία, αν μόνο θα ακούσετε, θα μελετήσετε και θα περιμένετε αρκετά.»

(Δεν ζητούμε συγγνώμη για τις επαναλήψεις. Εξυπηρετούν να εμφυσήσουν ασυνήθιστα γεγονότα και συμπτώματα στον νου, και κάνουν τη συνταγογράφηση ευκολότερη.)