Argentum Nitricum

ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ προκαλούν σταράτα και χαρακτηριστικά συμπτώματα, ψυχικά και σωματικά, στους δοκιμαστές τους· και όταν αυτά αντιστοιχούν στα σταράτα και χαρακτηριστικά συμπτώματα, ψυχικά και σωματικά, των ασθενών, θεραπεύουν. Όσο πιο στενή είναι η αντιστοιχία, τόσο πιο βέβαιη η θεραπεία.

Η Argentum nitricum — νιτρικό άργυρος — είναι η «πέτρα του διαβόλου» ή «πέτρα της κολάσεως» της Παλαιάς Σχολής, η οποία δεν έχει μεγάλη χρήση γι' αυτήν, παρά μόνο ως Lunar Caustic· επειδή σε αλλοπαθητικές δόσεις, ή όταν καταπιείται κατά λάθος κατά τη διαδικασία του καυτηριασμού του λαιμού, έχει κάνει τους ανθρώπους μόνιμα κυανούς — μια κατάσταση γνωστή ως «αργυρία». Για εμάς είναι ένα πολύτιμο φάρμακο, και κανένα άλλο δεν μπορεί να πάρει τη θέση της.

Οι πρώτες provings (δοκιμασίες φαρμάκου) της Argentum nitricum, που δίνονται στην Εγκυκλοπαίδεια του Allen, αφορούν, όπως θα δούμε, κυρίως τα σωματικά της συμπτώματα, τα οποία είναι πολύ σαφή και ενδεικτικά, και έχουν οδηγήσει σε θαυμάσια θεραπευτική εργασία σε παθήσεις του στομαχιού κ.λπ.

Αλλά άλλες provings (δοκιμασίες φαρμάκου), που δίνονται στις Guiding Symptoms του Hering, φέρνουν στο φως τις ενδιαφέρουσες και μοναδικές ψυχικές ιδιαιτερότητές της· και αυτές είναι οι πολυτιμότερες ενδείξεις μας για τη χρήση της.

Τα φάρμακα, όπως εμείς οι ομοιοπαθητικοί μαθαίνουμε να τα αντιλαμβανόμαστε, προβάλλουν ως προσωπικότητες. Μας στοιχειώνουν στο λεωφορείο και το τραμ, και μας αντιμετωπίζουν στους ασθενείς μας. Γίνονται πλάσματα με ιδιοσυγκρασίες — ψυχικές και σωματικές. Έχουν αρέσκειες και δυσαρέσκειες, πόθους και αποστροφές, ευαισθησία στις μετεωρολογικές συνθήκες, καθώς και στην ανθρώπινη επαφή και το περιβάλλον.

Αντιλαμβανόμαστε τους τρόμους τους, πραγματικούς ή φανταστικούς — τις παράξενες εμμονές τους. Και στο μέτρο που αυτό ισχύει, είμαστε σε θέση να τα εφαρμόσουμε με επιτυχία για την ανακούφιση ατόμων με παρόμοιες ιδιοσυγκρασίες και δυστυχίες.

Ο νιτρικός άργυρος είναι ένα φάρμακο με πολύ ζωντανή προσωπικότητα, εντελώς διαφορετική από όλα τα άλλα. Έχει τέτοιες παράξενες αδυναμίες και αυτοβασανισμούς! — και γνωρίζοντάς την τόσο καλά, και έχοντας βιώσει τη θαυμάσια δύναμή της να βοηθά, μπορεί να φαίνεται παράξενο να το πει κανείς, αλλά την αντιμετωπίζει με κάτι σαν στοργή.

Η Παλαιά Σχολή δεν έχει καμία αντίληψη της θαυμάσιας δύναμης αυτού του φαρμάκου να ενισχύει και να παρηγορεί. Οι ψυχικές και πνευματικές του δυστυχίες είναι μεγάλες.

Ας μας περιγράψει ο KENT, με τον ζωντανό του τρόπο, κάποια από την ψυχική ενδοχώρα της Arg. nit., την οποία πρέπει να συμπυκνώσουμε. Περιγράφει «διαταραχές στη μνήμη — διαταραχές στη λογική».

Λέει: «Η Arg. nit. είναι παράλογη· κάνει παράξενα πράγματα και καταλήγει σε παράξενα συμπεράσματα· κάνει ανόητα πράγματα.

«Βασανίζεται από την εισροή ενοχλητικών σκέψεων, οι οποίες τον βασανίζουν μέχρι να βιαστεί και να ανησυχήσει, και βγαίνει και περπατά και περπατά, και όσο πιο γρήγορα περπατά τόσο πιο γρήγορα νομίζει ότι πρέπει να περπατά, και περπατά μέχρι να εξαντληθεί. Έχει μια παρόρμηση ότι πρόκειται να πάθει κρίση — ή ότι πρόκειται να αρρωστήσει. Μια παράξενη σκέψη έρχεται στο μυαλό του ότι αν περάσει από μια συγκεκριμένη γωνία του δρόμου θα προκαλέσει αίσθηση — ίσως πέσει σε κρίση· και για να το αποφύγει αυτό θα κάνει τον γύρο του τετραγώνου. Αποφεύγει να περάσει από εκείνη τη γωνία, από φόβο μήπως κάνει κάτι παράξενο.

«Υπάρχει μια εισροή παράξενων σκέψεων στο μυαλό του. Στη διάβαση μιας γέφυρας ή ψηλού μέρους — η σκέψη ότι θα μπορούσε να αυτοκτονήσει — ή να πηδήξει, ή τι θα γινόταν αν πηδούσε· και μερικές φορές έρχεται η πραγματική παρόρμηση να πηδήξει από εκείνη τη γέφυρα στο νερό. Όταν κοιτάζει από ένα ψηλό παράθυρο, έρχεται στο μυαλό του τι φρικτό πράγμα θα ήταν να πηδήξει από εκείνο το παράθυρο· και μερικές φορές έρχεται η παρόρμηση να πηδήξει πραγματικά.

«Υπάρχει φόβος θανάτου — η υπερβολικά ανήσυχη κατάσταση ότι ο θάνατος πλησιάζει (Acon.). Όταν προσβλέπει σε κάτι που πρέπει να κάνει, ή έχει υποσχεθεί να κάνει, ή σε προσδοκία πραγμάτων, είναι ανήσυχος. Όταν πρόκειται να εκπληρώσει μια υποχρέωση, είναι ανήσυχος. Ιδρώνει από την ανησυχία... όταν πηγαίνει σε γάμο — στην όπερα — στην εκκλησία, η ανησυχία συνοδεύεται από φόβο — ακόμη και μέχρι διάρροια (Gels.).

«Έχουμε λοιπόν ένα θαυμάσια παράξενο φάρμακο.

«Πνευματική εξάντληση, κεφαλαλγίες, νευρική διέγερση και τρέμουλο, και οργανικά προβλήματα καρδιάς και ήπατος· σε επιχειρηματίες, φοιτητές, πνευματικούς εργάτες, σε όσους υπόκεινται σε παρατεταμένη διέγερση, σε ηθοποιούς που διατήρησαν επί μακρόν τη διέγερση της καλής εμφάνισης σε κοινό....

«Όπως η Pulsatilla, έτσι και η Arg. nit. θέλει κρύο αέρα, κρύα ποτά, κρύα πράγματα. Πνίγεται σε ζεστό δωμάτιο. Δεν μπορεί να πάει στην εκκλησία ή στην όπερα, πρέπει να μείνει σπίτι. Τρέμει το πλήθος, τρέμει ορισμένα μέρη.

«Και μετά η σωματική πλευρά... Γεμάτο έλκωση — ειδικά στα εσωτερικά μέρη και στους βλεννογόνους. Ο Kent λέει ότι αυτή η τάση προς έλκωση φαίνεται μάλλον παράξενη· ιδιόμορφο που θα έπρεπε να έχει στην παθογένεσή της τέτοια τάση, όταν η Παλαιά Σχολή τη χρησιμοποιούσε για να καυτηριάζει έλκη, και όμως εκείνη τα επουλώνει... Έχει θεραπεύσει παρατεταμένη και σχεδόν ανίατη

έλκωση του στομαχιού, όταν υπήρχε εμετός αίματος.

«Μην ξεχνάτε ότι αυτό το φάρμακο είναι ένα από τα πιο μετεωριστικά φάρμακα στα βιβλία. Είναι φουσκωμένος μέχρι σπάσιμο· παίρνει μόλις λίγη ανακούφιση από την αποβολή αερίων ή τον ρέψιμο.

«Επιθυμεί ζάχαρη· νιώθει ότι πρέπει να την έχει και αυτή τον αρρωσταίνει. Δεν μπορεί να την χωνέψει· δρα σαν φυσικό και προκαλεί διάρροια. Τόσο έντονη είναι η επιδείνωση από τη ζάχαρη, που το θηλάζον βρέφος θα πάθει πράσινη διάρροια αν η μητέρα τρώει γλυκά.»

Ο Kent δίνει μια περίπτωση όπου τίποτα δεν βοήθησε το μωρό «μέχρι να ανακαλύψει ότι η μητέρα έτρωγε γλυκά — ο σύζυγός της της έφερνε σπίτι μια λίτρα ζαχαρωτών κάθε μέρα. Το μωρό δεν έγινε καλά μέχρι που πήρε Arg. nit., και η μητέρα σταμάτησε να τρώει γλυκά».

«Η Arg. nit. έχει τα πιο έντονα οφθαλμικά συμπτώματα· καταρροϊκά, ελκωτικά· μέχρι θολερότητες του κερατοειδούς. Αλλά όλα, επιδ. από τη ζέστη και βελτ. από το κρύο. Επαρκές πυώδες έκκριμα από τα βλέφαρα.»

Ο NASH παραθέτει τους Allen και Norton, σχετικά με τα μάτια.

«Η μεγαλύτερη υπηρεσία που προσφέρει η Argentum nitricum είναι στην πυώδη οφθαλμία. Με μεγάλη εμπειρία τόσο σε νοσοκομειακή όσο και σε ιδιωτική πρακτική, δεν έχουμε χάσει ούτε ένα μάτι από αυτή την ασθένεια, και κάθε ένα έχει αντιμετωπιστεί με εσωτερικά φάρμακα, τα περισσότερα με Argentum nitricum σε υψηλή δυναμοποίηση, 30ή ή 100ή.

Έχουμε παρατηρήσει την πιο έντονη χημωσία, με στραγγιζόμενα αγγεία, άφθονοτατο πυώδες έκκριμα, ακόμη και τον κερατοειδή να αρχίζει να θολώνει και να δείχνει σαν να επρόκειτο να νεκρωθεί, να υποχωρεί ταχύτατα με Argentum nitricum εσωτερικά. Τα υποκειμενικά συμπτώματα είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Η ίδια τους η απουσία, μαζί με το άφθονο πυώδες έκκριμα και τα πρησμένα βλέφαρα από συλλογή πύου στο μάτι, ή το οίδημα του υποσυζευκτικού ιστού των ίδιων των βλεφάρων, υποδεικνύει το φάρμακο.»

(Μπορεί κανείς να πει ότι μια τέτοια περίπτωση, σε παιδί, κατά τον Πόλεμο του 1914-18, με Arg. nit. 200 και πλύση του ματιού με φυσιολογικό αλατούχο, ήταν εκπληκτικά καλύτερη την επόμενη μέρα, και σύντομα καλά. Αυτό χαράχτηκε στη μνήμη, αφού οφθαλμικές περιπτώσεις σπάνια ήρθαν στον δρόμο μου.)

Η Arg. nit. έχει μερικά ιδιόμορφα σωματικά συμπτώματα: αίσθηση σαν κλαδί καρφωμένο στο λαιμό (Hepar κ.λπ.), ταυτόχρονος εμετός και καθαρτική κένωση — «να τρέχει και από τις δύο κατευθύνσεις» σαν την Arsenicum..

Όλα αυτά η Argentum nitricum τα έχει προκαλέσει, και μπορεί (και έχει) να τα θεραπεύσει.

Τώρα για περισσότερα από τα σωματικά συμπτώματα, εξαχθέντα από την Εγκυκλοπαίδεια του Allen.

«Ανησυχία που τον κάνει να περπατά γρήγορα.

Ίλιγγος, γενική αδυναμία των άκρων και τρέμουλο.

Κεφαλαλγία ανακουφισμένη με το σφιχτό δέσιμο κάτι γύρω από το κεφάλι.

Οφθαλμία: βελτίωση σε δροσερό ανοιχτό αέρα, αφόρητη σε ζεστό δωμάτιο.

Οφθαλμία με έντονους πόνους.

Γκρίζα στίγματα και σώματα με σχήμα φιδιών κινούνται μπροστά στην όραση.

Οι γωνίες των ματιών είναι κόκκινες σαν αίμα: η δακρυσική καρκίνωμα (caruncula lachrimalis) είναι πρησμένη.

Εξέχει από τη γωνία του ματιού σαν ένα κομμάτι κόκκινη σάρκα: συστάδες έντονα κόκκινων αγγείων εκτείνονται από την έσω γωνία έως τον κερατοειδή.

Ο επιπεφυκότας είναι ζαρωμένος και διαμεσικά διατεταμένος.

Εξαφάνιση της όρασης. Πρέπει συνεχώς να σκουπίζει το βλέννο που εμποδίζει την όραση.

Αρρωστιάρη εμφάνιση.

Εμφάνιση γηρατειών.

Πόνος στα δόντια: επιδείνωση όταν μασάει — τρώει ξινά πράγματα — κρύα πράγματα.

Πονηρή κόκκινη άκρη στη γλώσσα.

Τραχύτητα λαιμού. Τραχύτητα και πόνος.

Παχύρρευστη επίμονη βλέννα στον λαιμό.

Αίσθηση σαν σκαρφάλι να είναι καρφωμένο στον λαιμό όταν καταπίνει.

Στηλός και φάρυγγας σκούρο κόκκινοι.

Ανυπέρβλητη επιθυμία για ζάχαρη.

Βίαια ρεψίματα.

Ναυτία μετά το φαγητό.

Συνεχής ναυτία και συχνές προσπάθειες για έμετο.

Έμετος και διάρροια με βίαιο κωλικό πόνο.

Επιθυμία για έμετο, με αίσθηση σαν το κεφάλι να ήταν σε μέγγενη.

Βίαιος καρδιαλγικός πόνος.

Μετά το χασμουρητό, αίσθηση σαν το στομάχι να θα σκάσει.

Τα αέρια πιέζουν προς τα πάνω.

Πονηρό πρήξιμο στο βάθος του στομαχιού με μεγάλη ανησυχία.

Κοιλιά πρησμένη και φουσκωμένη, με πολλά αέρια.

Ένας ελαφρύς κωλικός πόνος τον ξυπνά από ανήσυχο ύπνο, και έχει δεκαέξι κενώσεις πρασινωπής, πολύ δύσοσμης βλέννας, με πολλά θορυβώδη αέρια.

Τέσσερις κενώσεις πράσινης βλέννας, με λόξιγκας, έμετο βλέννας.

(Αφού έφαγε λαίμαργα ζάχαρη το βράδυ, προσβλήθηκε από) ολιγοστερή, υδαρή διάρροια περί τα μεσάνυχτα, συνοδευόμενη από μετεωρισμό κωλικό πόνο, και πολλούς θορυβώδεις μετεωρισμούς κατά την κένωση.

Βίαιη διάρροια, σαν νιφάδες σπανακιού.

Αιμωδία και ακανόνιστη δράση της καρδιάς.

Σαλεύοντας και παραλυτική βαρύτητα των κάτω άκρων.

Δυσκαμψία στις γάμπες: μεγάλη αδυναμία και κούραση στις γάμπες, μόλις που μπορεί να περπατήσει.

Τρεμουλιαστή αδυναμία.

Τρέμουλο και τρεμουλιαστή αίσθηση.

Σπασμοί.

Ιδιαίτερος αποχρωματισμός του δέρματος, από γκρι-μπλε, βιολετί ή μπρονζέ αποχρώσεις έως το πραγματικό μαύρο.

Δέρμα καφέ, τεντωμένο, σκληρό."

ARG. NIT., Ars., Carbo veg., GELS., Lyc., Med., Plb., Phos. a., SIL.

Το Arg. nit. έχει επίσης κλειστοφοβία. Θέλει την τελευταία θέση σε πάγκο εκκλησίας: να είναι κοντά στην πόρτα σε εκκλησία ή θέατρο: χρειάζεται εύκολη διαφυγή. «Ακόμη και στον δρόμο η θέα των ψηλών σπιτιών πάντα τον έκανε ζάλη και τον έκανε να σαλεύει· έμοιαζε σαν τα σπίτια και από τις δύο πλευρές να θα πλησίαζαν και να τον συνέθλιβαν.» Το Arg. nit. δεν μπορεί να κοιτάξει κάτω — και δεν μπορεί να κοιτάξει πάνω.

Ιδού μερικά θεραπευμένα συμπτώματα. . . . «Όταν περπατάει λιποθυμάει από ανησυχία, που τον κάνει να περπατάει πιο γρήγορα.»

. . «Συχνά ξυπνά τη γυναίκα του ή το παιδί του, για να έχει κάποιον να μιλήσει.» . . . «Φοβάται να μείνει μόνος, επειδή νομίζει ότι θα πεθάνει.» . . . «Όταν περπατάει λιποθυμάει από ανησυχία, που τον κάνει να περπατάει ακόμα πιο γρήγορα.» . . . «Όταν περπατάει, φοβάται ότι θα πάθει κρίση ή θα πεθάνει, που τον κάνει να περπατάει πιο γρήγορα.» . . . «Ενοχλητική ιδέα ότι όλες οι επιχειρήσεις του πρέπει και θα αποτύχουν.» . . . «Δεν δουλεύει, νομίζοντας ότι θα του κάνει κακό, ή ότι δεν είναι ικανός να το αντέξει.» . . . «Φοβάται, αν περάσει από μια συγκεκριμένη γωνία ή κτίριο, ότι θα πέσει κάτω και θα προκαλέσει αίσθηση· ανακουφίζεται πηγαίνοντας σε άλλη κατεύθυνση. . . .»

Ένα φτωχό μικρό κοριτσάκι σχολείου έξι ετών, σε τέτοιους τρόμους προσδοκίας, ώστε όταν χτυπούσε η καμπάνα του σχολείου, έβαζε το κεφάλι της στα χέρια της και έκανε έμετο. Το Argentum nit. τελείωσε αυτό το πρόβλημα γρήγορα και εντελώς, και την έστειλε ευτυχισμένη στο σχολείο, να τα πάει καλά εκεί.

Ένα μικρούλη αγόρι 4 ετών ήταν περίεργα άρρωστο — ψυχικά. Το ιστορικό ήταν: Ιλαρά πριν τα δύο του χρόνια: μετά διπλή πνευμονία και (?) μηνιγγίτιδα: «Κουλούριζε το κεφάλι του» και είχε εμφανώς έντονο οπισθότονο («ήταν λυγισμένο σαν τόξο, προς τα πίσω, ανάμεσα σε κεφάλι και πτέρνες»). «Όταν άρχισε να περπατάει, περπατούσε προς τα πίσω.»

Τώρα είχε «τρομερές νύχτες, με πολύ ουρλιαχτό,» και «τρελές» κρίσεις — την ημέρα. Ήταν σε τρόμο από τον πατέρα του, τη νύχτα — «Ο μπαμπάς μπορεί να με κοιτάξει!» Έλεγε για τους ανθρώπους, «Με κάνουν να ματώνω, και εγώ θα τους κάνω να ματώνουν.» Έλεγε ότι το διπλανό σπίτι «θα έπεφτε πάνω του»· ότι «τα σύννεφα κατέβαιναν πάνω του.» Μεγάλος φόβος για τον θόρυβο.

Η ομοιοπαθητική μπορεί να κάνει θαυμάσια πράγματα κάνοντας τα παιδιά ευτυχισμένα και φυσιολογικά.

Ένας νεαρός δυσπεπτικός, με σχεδόν καθημερινό έντονο μετεωρισμό και αισθήσεις σκάσιμου, επιδείνωση από το απογευματινό τσάι και βαθιά μέσα στη νύχτα, ανακουφισμένος προσωρινά (pro tem) είτε από Pulsatilla είτε από Carbo veg., αλλά πάντα υποτροπιάζων, πήρε Arg. nit. σε δυναμοποίηση. Αποτέλεσμα, τα γαστρικά συμπτώματα έπαψαν να τον ενοχλούν, στην πραγματικότητα, δεν ξανά ενόχλησαν ποτέ στον ίδιο βαθμό. Το Puls. και το Carbo v. ήταν μόνο παρηγορητικά — το Arg. nit. αποδείχθηκε θεραπευτικό.

Αλλά, το Arg. nit., αφού αποδείχθηκε τόσο ευεργέτημα, συνεχίστηκε για κάποιο διάστημα, μέχρι να εμφανιστεί ένα νέο, πολύ ενοχλητικό σύμπτωμα — μούδιασμα στους πήχεις τη νύχτα. Οι παλμοί του νυχτικού έπρεπε να κοπούν, όλα να τραβηχτούν μακριά από τα χέρια· τίποτα δεν πρέπει να τα αγγίζει ή να τα πιέζει. Αυτό ήταν μόνο ένα proving (δοκιμασία φαρμάκου) του Argentum nitricum, και, όταν αυτό διακόπηκε, σύντομα ξεχάστηκε, για να μην επανέλθει ποτέ. Από τότε, όταν ασθενείς έχουν, κατά καιρούς, παραπονεθεί για τέτοιο μούδιασμα στα χέρια τη νύχτα, το Arg. nit. τους έχει θεραπεύσει.

Το σύμπτωμα βρίσκεται στο Λεξικό του Clarke.

Λέει, «Σε ένα proving (δοκιμασία φαρμάκου) από τον εαυτό μου, ένα από τα πιο έντονα συμπτώματα ήταν ένα είδος μουδιασμένης ευαισθησίας του δέρματος των χεριών — μια υπεραισθητική — αναισθητική κατάσταση· αυξημένη ευαισθησία στην αφή, αλλά μειωμένη ικανότητα διάκρισης των αισθήσεων.»

Κάποιος μπορεί να σημειώσει εδώ, ότι το φάρμακο του δρος Clarke για την κρίση πανικού των εξετάσεων ήταν το Aethusa cynapium, το «μαϊντανό των χαζών» — καλά ονομασμένο. Ένα από τα χαρακτηριστικά του συμπτώματα (keynote) είναι «Αδυναμία σκέψης ή συγκέντρωσης της προσοχής.

Με το Argentum nit. η κατάσταση είναι δέος με ανησυχία σχετικά με αυτό που έχει μπροστά του: — φόβος της αποτυχίας.

Με το Aethusa, είναι απλώς αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής, ή σκέψης.

Η ομοιοπαθητική είναι πολύ συγκεκριμένη: και ένα φάρμακο, ακόμη κι αν τα ονομάσετε και τα δύο «χάπια του πανικού», δεν θα κάνει για το άλλο!