Camphora

Η καμφορά είναι ένα ακόμη φάρμακο που πρέπει να υπάρχει σε κάθε σπίτι για επείγουσες περιπτώσεις : — αλλά — κρατήστε την στο μπάνιο ! Μην αφήνετε την καμφορά να πλησιάσει οποιοδήποτε από τα φάρμακά σας, γιατί αποτελεί αντίδοτο στα περισσότερα από αυτά.

Ειδικά, είναι μάταιο να επιχειρήσει κανείς να θεραπεύσει τον κοκίτη με Drosera σε ένα παιδί βουτηγμένο σε καμφορωμένο λάδι. Το έχει δοκιμάσει κανείς ! Η καμφορά αποτελεί αντίδοτο στη Drosera, και το παιδί θα επιστρέψει «καθόλου καλύτερα»

Στα νιάτα μας υπήρχε πάντα ένα μικρό φλασκί ουίσκι με ένα κομμάτι καμφορά στον πυθμένα, έτοιμο για αιφνίδιους έντονους ρίγους και για διάρροια. Το ουίσκι διαλύει όση καμφορά μπορεί να διαλύσει, και το κομμάτι στον πυθμένα εξασφαλίζει ένα «κορεσμένο διάλυμα». Από αυτό, μια σταγόνα πάνω σε ένα κομμάτι ζάχαρη, επαναλαμβανόμενη γρήγορα αν χρειαστεί, αποκαθιστά τη ζεστασιά σε ανθρώπους που έχουν κρυώσει πέρα από την εύκολη ανάρρωση, και μπορεί να αποτρέψει ασθένεια. Κάποιος έχει δει αυτή τη γρήγορη μεταμόρφωση πολλές φορές.

Ένα παιδί δέκα ετών, μετά από πολλές ώρες χαρούμενης συγκομιδής βατοκέρατων — και λαίμαργης — ξερνούσε δυστυχισμένο επί μέρες, ώσπου τελικά μια σταγόνα καμφοράς σε ζάχαρη το θεράπευσε.

Δίνετε την καμφορά πάντα σε ζάχαρη. Στο νερό προκαλεί ναυτία. Σε ζάχαρη είναι ευχάριστη να τη λάβει κανείς. Και η ζάχαρη, επίσης, τονώνει και ζεσταίνει.

Οι δηλητηριάσεις από καμφορά προκαλούν αιφνίδια έντονη ψύχρα — όπως έχουμε δει στο άρθρο μας για τη Χολέρα. Ως εκ τούτου είναι ομοιοπαθητική στους ρίγους.

Και, όπως μας λέει ο Hahnemann, η εντύπωσή της πάνω στο ανθρώπινο σώμα, «αν και ισχυρή, είναι πιο παροδική από εκείνη οποιουδήποτε άλλου φαρμάκου : επομένως χρειάζεται πολύ συχνή επανάληψη μέχρι την αντίδραση. Στη χολέρα κάθε πέντε λεπτά, μέχρι να αποκατασταθεί η ζεστασιά.» Στη γρίπη, επαναλαμβανόμενες δόσεις, ή συνεχείς εισπνοές, λέει.

Έχουμε επίσης μιλήσει αλλού για την ακραία ταχύτητα δράσης της καμφοράς : για τις τρομερές καταθλιπτικές της δυνάμεις, ψυχικές και σωματικές· για την παγωμένη της ψύχρα και το μπλε χρώμα· για τους τρομερούς της πόνους.

Η αποκαταστατική της δράση είναι εξίσου ταχεία, όταν δίνεται σε μικρές δόσεις, επαναλαμβανόμενες μέχρι να αποκατασταθεί η ζεστασιά.

Η καμφορά, φυσικά, τονώνει και ζεσταίνει, σε μικρές δόσεις, ΕΠΕΙΔΗ είναι τόσο ψυχρή και καταθλιπτική σε δηλητηριώδεις δόσεις.

Δεν μπορεί κανείς να ξετυλίξει αναμνήσεις από τις θεραπευτικές επιδράσεις της καμφοράς, επειδή είναι τόσο άμεσες ώστε λησμονώνται εξίσου άμεσα.

Οι θρίαμβοι της καμφοράς στη χολέρα παρατίθενται στο άρθρο για τη ΧΟΛΕΡΑ, ένα καλό μέρος του οποίου θα έπρεπε σωστά να περιλαμβάνεται σε αυτή την εικόνα του φαρμάκου.

Τα ψυχικά συμπτώματα της Camphor είναι εξαιρετικά. Καταλαμβάνουν αρκετές σελίδες της Εγκυκλοπαίδειας του Allen : αν και άλλες Materia Medica δίνουν πολύ μικρή ιδέα για τους ακραίους ψυχικούς πόνους που μπορεί να προκαλέσει το Camphor.

Ήταν μια δυσδιάγνωστη περίπτωση, πολλά χρόνια πριν, που τράβηξε την προσοχή κάποιου σε αυτά τα συμπτώματα, και, μόλις συνειδητοποιηθούν, δεν λησμονούνται εύκολα.

Γυναίκα σαράντα εννέα ετών : άρρωστη επί πέντε μήνες. Αιμορραγίες : μετά «ξεκίνησε η καρδιά», όπως το εξέφρασε. Μετά γρίπη — τρεις φορές σε πέντε μήνες. Νεύρα τρομερά !

Καρδιά σαν να θα σκάσει. Νιώθει ότι θα πεθάνει κάθε λεπτό. Πολύ ρίγηση. Καμία ενέργεια.

Τίποτα για το οποίο να αξίζει να ζει. Κάθε προσπάθεια την εξαντλεί. Επιδείνωση από μπάνιο· πρέπει να «πλένεται κομμάτι-κομμάτι». Βρέθηκε λιπόθυμη στο τελευταίο της μπάνιο.

Αγωνία τη νύχτα : αίσθηση ότι πεθαίνει. Η ανακούφισή της όταν συνειδητοποίησε, «Μα, είμαι ακόμη ζωντανή !»

Η καρδιακή δράση ήταν κακή, αλλά δεν υπήρχε νόσος, παρά τις αρκετές κρίσεις ρευματικού πυρετού, την πρώτη στα δεκαοκτώ.

Ευτυχώς ρωτήθηκε, «Τι παίρνετε για αυτές τις κρίσεις ;»

Έπαιρνε Camphor — οκτώ σταγόνες από το οινόπνευμα της καμφοράς σε νερό, έως επτά έως οκτώ φορές την ημέρα. Το έκανε επί πέντε ή έξι χρόνια. Το έπαιρνε κάθε φορά που είχε κρίση καρδιάς. Ο γιατρός της το ήξερε αυτό, και είπε ότι δεν θα της έκανε κακό.

Το σύνολο των συμπτωμάτων της κατέληγε σε Lycopodium ή Phosphorus. Και παρά το γεγονός ότι το Phosphorus αποτελεί αντίδοτο της Camphor, της δόθηκε Lyc. 30, τρεις δόσεις. (Αυτό ήταν στα πολύ πρώιμα χρόνια συνταγογράφησης κάποιου.) Και φυσικά δεν έπρεπε να παίρνει πια camphor.

Σε δεκαπέντε ημέρες ο σύζυγός της ήρθε σε μεγάλη αγωνία. Εκείνη φαινόταν πιο ευδιάθετη επί λίγες μέρες μετά το Lyc. αλλά οι νύχτες της ήταν ακόμη πολύ bad. «Θα πεθάνω !» Κλαίει πολύ. Τι έπρεπε να κάνει ; Αν πέθαινε ; — είχαν εγκαταλείψει τον τοπικό τους γιατρό ! Εκείνος δεν νόμιζε ότι θα πέθαινε· αλλά είχαν τρομερές σκηνές κάθε νύχτα. Την ημέρα ήταν αρκετά καλά, αλλά οι νύχτες ήταν τρομερές.

Μεταξύ των συμπτωμάτων της καμφοράς στην Εγκυκλοπαίδεια του Allen είναι και αυτά : «Προκάρδια αγωνία. Μεγάλη αγωνία και ανησυχία. Ασφυκτική δύσπνοια.» «Είμαι νεκρή ! — Όχι, δεν είμαι νεκρή ! — Ναι, πρέπει να είμαι νεκρή !» «Την ημέρα, ήσυχη : η νύχτα και η μοναξιά είναι οι τρόμοι μου.» «Κρίσεις τρόμου τη νύχτα. Φοβάται να κοιμηθεί τη νύχτα.» «Υπέφερα τέτοια τρομερή αγωνία που καμία φαντασία δεν μπορεί να κατανοήσει.»

Μερικοί από τους λόγους του Camphor διαβάστηκαν δυνατά στον σύζυγο, ο οποίος είπε ότι θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί για τη γυναίκα του. Αυτή τη φορά πήρε Phos. 12, τρεις δόσεις.

Μια εβδομάδα αργότερα ήρθε, τόσο καλύτερα ώστε στην αρχή δεν αναγνωρίστηκε. Τις τελευταίες τέσσερις μέρες, καλύτερες νύχτες. Τα νευρικά συναισθήματα φεύγουν όλα. (Λέει ότι μετά τον θάνατο του πρώτου της συζύγου είχε «νεύρα» : έβλεπε ποντίκια σε όλο το κρεβάτι. Τότε ήταν που της δόθηκε για πρώτη φορά Camphor και, διαπιστώνοντας ότι τη βοηθούσε, τη χρησιμοποιούσε έκτοτε.) Αποφασιστικά καλύτερα. Φαίνεται φυσιολογική !

Άλλη μια εβδομάδα, και ήρθε ξανά. «Τόσο καλά ! Κοιμάται καλά. Νιώθει εντελώς καλά.» Φαίνεται μια δραστήρια και υγιής γυναίκα — απολύτως αλλαγμένη. Φέρνει άλλον ασθενή.

Συνέχισε να είναι καλά.

Υπάρχουν ορισμένα συμπτώματα, ιδιαίτερα μόνο ενός φαρμάκου, τα οποία πρέπει να οδηγούν στην εξέταση αυτού του φαρμάκου όταν εμφανίζονται σε έναν ασθενή.

Η καμφορά προκαλεί αυτή την περίεργη κατάσταση :

Μεγάλη ψύχρα της επιφάνειας, με επιθυμία να αποκαλύπτεται. Μεγάλη ζέστη ή ιδρώτας, με αποστροφή προς την αποκάλυψη

Ή, όπως το θέτει ο Kent, «Στην καμφορά, κατά τη ζέστη και όταν οι πόνοι είναι σε έξαρση, θέλει να είναι σκεπασμένος. Η ψύχρα ανακουφίζεται από το κρύο, θέλει περισσότερο κρύο.»

«Ο ασθενής της καμφοράς,» λέει, «είναι ένας από τους πιο δύσκολους ασθενείς στη νοσηλεία. Ψύχρα, παραλήρημα και ζέστη πολύ συχνά αναμειγνύονται. . . . Από το σοκ του πόνου, ο νους σχεδόν έχει φύγει, ή βρίσκεται σε κατάσταση παραληρήματος. Τότε έρχεται η ψύχρα και ο ασθενής θέλει να αποκαλυφθεί, θέλει κρύο αέρα, θέλει τα παράθυρα ανοιχτά· αλλά πριν προλάβουν όλα αυτά να γίνουν, έρχεται μια λάμψη ζέστης και τότε θέλει τα σκεπάσματα, το καλοριφέρ αναμμένο, και θέλει ζεστά μπουκάλια· αλλά αυτό το στάδιο περνά, και ενώ η νοσοκόμα φέρνει τα ζεστά μπουκάλια, θέλει να τα πετάξει, να ανοίξει τα παράθυρα και να είναι όλα δροσερά. . .

«Όσο πιο βίαια υποφέρει ο ασθενής, τόσο πιο γρήγορα κρυώνει, και όταν κρυώνει πρέπει να αποκαλύπτεται, ακόμη και σε κρύο δωμάτιο.»

Σε περιπτώσεις οποιασδήποτε νόσου, με τέτοια παράξενα εναλλασσόμενα και αντιφατικά συμπτώματα, η καμφορά σε μικρές δόσεις, ή σε δυναμοποίηση, θα είναι θεραπευτική.

Κανένα άλλο φάρμακο δεν έχει ακριβώς αυτά τα συμπτώματα. Το πλησιέστερο είναι το Secale. Εδώ ο ασθενής, αν και κρύος στην αφή, δεν ανέχεται να είναι σκεπασμένος, εξαιτίας των αισθήσεων έντονης καύσου, σαν να πέφτουν σπίθες πάνω του. Αυτό μπορεί να φανεί στη Γάγγραινα. Οι καύσοι του Arsenic, αντιθέτως, ανακουφίζονται από τη ζέστη.

Ένα ακόμη από αυτά τα παράξενα και ανεξήγητα συμπτώματα που έχει οδηγήσει σε θαυμάσια θεραπευτικά αποτελέσματα, είναι η άφθονη εφίδρωση μόνο στα αποκαλυμμένα μέρη, του Thuja.

Η καμφορά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντίδοτο σε πολλά δηλητήρια. Ο Hahnemann λέει, «Η ταχεία εξάντληση της δράσης της και η γρήγορη αλλαγή των συμπτωμάτων της την καθιστούν ανίκανη να θεραπεύσει τις περισσότερες χρόνιες νόσους.»

Αλλά, με μεταγενέστερη και πληρέστερη γνώση, ο Kent λέει, «Η καμφορά σε δυναμοποιημένη μορφή θα θεραπεύσει πλήθος παθήσεων.» Και άλλοι επίσης μιλούν για τις αρετές του δυναμοποιημένου Camphor.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΕ ΑΝΩΘΕΝ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Βελτίωση όταν σκέφτεται την υπάρχουσα πάθηση.

Σφύζοντας αίσθηση, σαν χτυπήματα με σφυρί, στο παρεγκεφαλίδιο, σύγχρονη με τον σφυγμό, κεφάλι καυτό, πρόσωπο κόκκινο, άκρα δροσερά, > όρθιος· κυρίως σε όσους στερήθηκαν τη σεξουαλική επαφή.

Σύσφιξη σαν να δένεται με κορδόνι στο παρεγκεφαλίδιο και στη γλάμπα, με ψύχρα σε όλο το σώμα.

Πολύ ευαίσθητος στον κρύο αέρα.

Μύτη κρύα και μυτερή (σε διάρροια και χολέρα).

Κρύος ιδρώτας, με εμετό.

Γλώσσα, κρύα, χαλαρή, τρεμουλιαστή.

Αγωνία και ανησυχία, απουσία εκκρίσεων, συχνά ρίγος ή αίσθηση σαν να φυσά κρύος αέρα στα σκεπασμένα μέρη· μεγάλη κατάπτωση και κατάρρευση. (Χολέρα.)

Καύσος κατά την ούρηση.

Νεογέννητα παιδιά· ασφυξία· σκληρά σημεία στο δέρμα της κοιλιάς και των μηρών, που αυξάνονται γρήγορα και σκληραίνουν, μερικές φορές με ένα βαθύ κόκκινο που απλώνεται σχεδόν σε όλη την κοιλιά και τους μηρούς· βίαιος πυρετός, με εκπλήξεις και τετανικούς σπασμούς, με κάμψη προς τα πίσω· δεν ουρούν.

Γρίπη.

Δροσερή ανάσα, σαν από τον τάφο, που φυσά στο χέρι μπροστά από το στόμα. (Carbo veg.)

Ψύχρα των άκρων.

Συμφόρηση στον ΘΩΡΑΚΑ.

Όλες οι συνέπειες της ιλαράς.

Κρύος, υγρός, εξαντλητικός ιδρώτας.

ΣΦΥΓΜΟΣ : αδύναμος· μη αντιληπτός· συχνός και μόλις αντιληπτός· επιταχυνόμενος χωρίς πυρετό· πολύ επιταχυνόμενος, αλλά κυματιστός, και χωρίς δύναμη· πολύ ταχύς· πλήρης και ταχύς, πλήρης και ευερέθιστος· ευερέθιστος το βράδυ· σκληρός ή μαλακός· εξαιρετικά. . . μικρός και αργός· μικρός και σκληρός, που γίνεται όλο και πιο αργός· μικρός, αδύναμος και αρκετά συχνός· δεν μπορούσε να μετρηθεί.

Παγωμένη ψύχρα σε όλο το σώμα, με νεκρική ωχρότητα του προσώπου· μειωμένη κυκλοφορία στα μέρη πιο μακριά από την καρδιά.

Συνέπειες σοκ από τραυματισμό· επιφάνεια του σώματος κρύα· πρόσωπο ωχρό και γαλαζωπό, χείλη κυανωτικά· διάρροια· σφυγμός ασθενικός, νευρική αγωνία και θάμβωση· αναστεναγμένη αναπνοή· μεγάλη εξάντληση.

Στην επιδημία χολέρας του 1831 ο Hahnemann αντιμετώπισε το πρόβλημα, Πώς έπρεπε να αντιμετωπιστεί· και έγραψε άρθρα, ευρέως διανεμημένα, για τη θεραπεία της. Είχε οπαδούς, ακόμη και τότε, σε όλο τον κόσμο. Όταν ένας ηλίθιος λογοκρίτης απαγόρευσε τις διδασκαλίες του, έγραψε, Φαίνεται ότι προτιμούν να παραδώσουν όλη την ανθρωπότητα στον νεκροθάφτη, αντί να ακούσουν την καλή συμβουλή της νέας καθαρισμένης ιατρικής τέχνης.»

Η δηλητηρίαση από καμφορά εμφανίζει όλα τα συμπτώματα της πρώιμης χολέρας, και ο Hahnemann λέει, Είναι μόνο όταν δίνεται μόνη της στην πρώτη εισβολή της νόσου, που είναι τόσο θαυμαστά χρήσιμη. Οι φίλοι του ασθενούς πρέπει να τη χρησιμοποιήσουν, καθώς αυτό το στάδιο σύντομα καταλήγει σε θάνατο ή στο δεύτερο στάδιο, πιο δύσκολο να θεραπευτεί, και όχι με Camphor.»

Έδινε «μία σταγόνα από το δυνατό οινόπνευμα της Camphor σε ζάχαρη (ή σε νερό) κάθε πέντε λεπτά. Όταν οι γνάθοι είναι κλειδωμένες και τίποτα δεν μπορεί να καταποθεί, μπορεί να τριφτεί στο δέρμα, να δοθεί ως κλύσμα, ή οι ατμοί της να εισπνευστούν, όταν εξατμίζεται σε καυτό σίδερο. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό, τόσο πιο ταχεία και βέβαιη η ανάρρωση του ασθενούς. Σε δύο ώρες επιστρέφουν η ζεστασιά, η δύναμη, η συνείδηση, η ανάπαυση και ο ύπνος, και σώζεται.

Ακόμη και σε περιπτώσεις προσώπων που είχαν ετοιμαστεί για ταφή, όπου μόνο ένα δάχτυλο φαινόταν να κινείται, οινόπνευμα Camphor αναμεμιγμένο με λάδι, εισαγόμενο στο στόμα, είχε επαναφέρει στη ζωή τους φαινομενικά νεκρούς.»

Αποτελέσματα — συνοπτικά. Ο Ρώσος πρόξενος ανέφερε ότι από 70 περιπτώσεις σε δύο τόπους, όλες θεραπεύτηκαν· αλλού, από 1.270 περιπτώσεις μόνο οι 108 πέθαναν. Στα νοσοκομεία της Βιέννης, τα δύο τρίτα που θεραπεύτηκαν ομοιοπαθητικά ανάρρωσαν, ενώ τα δύο τρίτα στα άλλα νοσοκομεία πέθαναν. Στον Νότο της Γαλλίας, όπου η αλλοπαθητική θνησιμότητα ήταν 90 τοις εκατό, η ομοιοπαθητική θνησιμότητα ήταν 5 έως 7 τοις εκατό.

Ένας ιεραπόστολος (Νότια Αμερική) φυλακίστηκε επειδή θεράπευσε δωρεάν έναν αριθμό ασθενών με χολέρα, ενώ η θεραπεία του νοσοκομείου δεν θεράπευσε ούτε έναν. Ακόμη και σε αυτή τη χώρα, τα αποτελέσματά μας καταπιέστηκαν μέχρι να ζητηθούν στη Βουλή, «καθώς θα έδιναν αδικαιολόγητη έγκριση σε μια εμπειρική πρακτική, εξίσου αντίθετη στη διατήρηση της αλήθειας, και στην πρόοδο της επιστήμης.»