Cistus Canadensis

("Φυτό του πάγου" : "Βότανο του παγετού")

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στο Cistus, το "φυτό του πάγου", είναι ότι δεν απέκτησε τις κοινές του ονομασίες τυχαία.

Ο Clarke λέει ότι "έχει την ιδιαίτερη ιδιότητα να ευνοεί τον σχηματισμό πάγου γύρω από τις ρίζες του στις αρχές του χειμώνα".

Ο Hering λέει: "Λέγεται ότι στους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο αυτά τα φυτά εκπέμπουν κοντά στις ρίζες πλατιούς, λεπτούς, καμπύλους κρυστάλλους πάγου, μήκους περίπου μιας ίντσας, που μαραίνονται την ημέρα και ανανεώνονται το πρωί."

Ο Hering παραπέμπει σε διάφορες δημοσιευμένες εργασίες για αυτό το φυτό, που δείχνουν τις χρήσεις του — σε πονόλαιμο : — σε κολικό μετά από όξινα φρούτα : — σε χρόνια δυσεντερία : — σε μαστίτιδα : — σε βήχα με όγκους στον αυχένα : — σε βρογχοκήλη και ερυσίπελας : — σε λευκή διόγκωση του γόνατος : — σε διαλείποντα πυρετό : — σε σκοφουλώση, κ.λπ.

Ένα πραγματικά εκπληκτικό φάρμακο για την καταρροή των ρινικών και μεσορρινικών χώρων, του λαιμού και του λάρυγγα.

Μια πρόσφατη γνωριμία — ή μάλλον φίλη : αλλά ταχείας και βαθιάς δράσης — όταν τα συμπτώματα συμφωνούν.

Η πρώτη εμπειρία έχει ήδη αφηγηθεί στο Homoeopathy, αλλά πρέπει να επαναληφθεί επειδή ανήκει εδώ.

Ένα μικρό κοριτσάκι ήρθε στα εξωτερικά ιατρεία το καλοκαίρι — Αύγουστο 1931 — επειδή έπιανε συνεχώς κρυολόγημα — και αυτά τα κρυολογήματα κρατούσαν τόσο πολύ : κακό τώρα, αλλά χειρότερο τον χειμώνα.

Ήταν χειρότερα στον κρύο καιρό, είχε αποστροφή στο λίπος, στο κρέας, στο αλάτι. Είχε μια μεγάλη λαχτάρα για τυρί.

Αυτό ήταν τόσο έντονο που κάποιος πήγε στο Ρεπερτόριο για φάρμακα που λαχταρούν τυρί, και βρήκε

(Arg. n.) (Ast. r.) Cist. (Ign.) (Mosch.) (Puls.)

το Cist. ήταν προφανώς αυτό που είχε την έντονη λαχτάρα.

Έτσι κάποιος αναζήτησε το Cistus στη Materia Medica, και ανακάλυψε ότι ταίριαζε πλήρως στην περίπτωση.

Έχει "Συχνό και βίαιο φτέρνισμα — χρόνια ρινική καταρροή.

Χειρότερα από το κρύο : από την εισπνοή κρύου αέρα, κ.λπ.", και έλαβε Cistus 6 t.d.s. για λίγες μέρες.

Έγινε ταχύτατα καλύτερα και μεγάλωνε γρήγορα. Τον χειμώνα η αναφορά ήταν: "Δεν πιάνει κρυολογήματα".

Επτά μήνες αργότερα ήρθε για "ένα κρυολόγημα ξανά", οπότε το φάρμακο επαναλήφθηκε.

Μαθαίνει κανείς, μεταξύ άλλων, ότι ακόμη και οι χαμηλές δυναμοποιήσεις κρατούν — όταν βρίσκετε το σωστό φάρμακο : ή μάλλον, η αντίδραση στις χαμηλές δυναμοποιήσεις μπορεί επίσης να είναι μακρά.

Αυτές οι περιπτώσεις χρόνιας καταρροής και των αδιάκοπων κρυολογημάτων είναι μερικές φορές δύσκολο να αντιμετωπιστούν.

Από τότε, υπήρξαν άλλες περιπτώσεις : ένα άλλο μικρό σχολικό κορίτσι, με αδιάκοπα κρυολογήματα, έλαβε Cistus — εκείνο επίσης είχε μεγάλη αγάπη για το τυρί ! — και η μητέρα του ανέφερε την απελευθέρωσή της από τα κρυολογήματα — την ικανότητά του να μένει στο σχολείο χωρίς να αποσπάται συνεχώς από κρυολογήματα : αργότερα, ότι "όλα τα άλλα παιδιά είχαν έντονα συνάμια, ενώ εκείνη έμενε ελεύθερη". Εδώ πάλι, πολλούς μήνες αργότερα, χρειάστηκε επανάληψη.

Στο περιοδικό μας Homoeopathy έχουμε δώσει άλλες εντυπωσιακές περιπτώσεις, αλλά ένα φάρμακο σαν αυτό αξίζει περαιτέρω εξέταση, και η χρόνια καταρροή της μύτης και του λαιμού δεν είναι το μέτρο της χρησιμότητάς του, όπως θα δούμε.

Όσον αφορά το Cistus, κανείς παρατηρεί τις εξέχουσες αισθήσεις του, την ψυχρότητα.

Μέτωπο κρύο, με αίσθηση ψυχρότητας μέσα στο μέτωπο.

Κρύα αίσθηση (ή κάψιμο) στη μύτη.

Αίσθηση ψυχρότητας της γλώσσας, του λάρυγγα και της τραχείας : το σάλιο είναι δροσερό : η ανάσα αισθάνεται κρύα. Ο εισπνεόμενος αέρας αισθάνεται κρύος (Phos., Rumex) στον λάρυγγα και την τραχεία.

Πονόλαιμος από την εισπνοή του ελάχιστου κρύου αέρα : όχι από ζεστό αέρα.

Δροσερή αίσθηση στο στομάχι : στην κοιλιά.

Ευαισθησία στον κρύο αέρα στον θώρακα.

Οι άκρες των δαχτύλων ευαίσθητες στον κρύο αέρα.

Κρύα πόδια.

Πολύ ευαίσθητο σε ρεύμα αέρα.

Αλλά το Cistus έχει επίσης καύσους.

Τα περισσότερα φάρμακα έχουν αντίθετες καταστάσεις.

Στη συνέχεια τα καταρροϊκά συμπτώματα :

Πίεση πάνω από τα μάτια στο μέτωπο.

Συχνό και βίαιο φτέρνισμα, κυρίως βράδυ και πρωί.

Χρόνια ρινική καταρροή.

Αριστερή ρινική κοιλότητα πιο επηρεασμένη : αίσθηση καύσου στην αριστερή ρινική κοιλότητα.

Αίσθημα μαλακότητας στον λαιμό : ή σαν να υπάρχει άμμος στον λαιμό.

Συνεχής ξηρότητα και θερμότητα στον λαιμό : < μετά τον ύπνο, το φαγητό και το ποτό.

Μια μικρή ξηρή κηλίδα στον φάρυγγα : < μετά τον ύπνο : > με το φαγητό.

Ο λαιμός φαίνεται γυάλινος με λωρίδες σκληρής βλέννας.

Κνησμός στον λαιμό και στον φάρυγγα. <arg_value>Τραχύτητα από τον θώρακα προς τον λαιμό.

Σουβλιές στον λαιμό προκαλούν βήχα.

Σχιζώμενος πόνος στον λαιμό όταν βήχει.

Γαργάλισμα και πόνος στον λαιμό : πονόλαιμος από κρύο αέρα.

Ή, φάρυγγας φλεγμονής και ξηρός, χωρίς αίσθημα ξηρότητας.

Εξαγωγή βλέννας με βήξισμο, σκληρής, κολλώδους σαν τσίχλα, άγευστη ή πικρή.

Ανακούφιση από την απόχρεμψη.

Με μαύρους χαρακτήρες, σκοφουλώδης διόγκωση και εξύμωση των αδένων του λαιμού.

Αίσθημα σαν η τραχεία να μην έχει αρκετό χώρο.

Χρόνιος κνησμός στον λάρυγγα και την τραχεία.

Ασθματική αναπνοή το βράδυ μετά το ξάπλωμα και τη νύχτα.

Δυνατό συριγμό. Αίσθηση σαν η τραχεία να μην έχει αρκετό χώρο.

Μια περίεργη αίσθηση : Σαν μυρμήγκια να τρέχουν μέσα από όλο το σώμα (μετά το ξάπλωμα), μετά ανήσυχη, δύσκολη αναπνοή.

Αναγκάζεται να σηκωθεί και να ανοίξει παράθυρο : ο φρέσκος αέρας ανακουφίζει.

Αμέσως μετά το ξάπλωμα αυτές οι αισθήσεις επανέρχονται.

Πίεση στον θώρακα.

Ο θώρακας πονάει όταν αγγίζεται.

Βήχας — με τα συμπτώματα που αναλύθηκαν προηγουμένως.

Εκτός από τη λαχτάρα για τυρί, το Cistus επιθυμεί όξινες τροφές και φρούτα, που προκαλούν πόνο και διάρροια.

Διάρροια επίσης από τον καφέ και σε βρεγμένο καιρό.

Οι αδένες επηρεάζονται : βρογχοκήλη : έχει ακόμη και φήμη στον καρκίνο.

Η πνευματική διέγερση και ανησυχία αυξάνουν όλα τα δεινά, συμπεριλαμβανομένου του βήχα.

Ο Kent στη μικρή του διάλεξη για το Cistus προσθέτει μερικά ενδιαφέροντα σημεία : . . . Λέει ότι είναι βαθιά δρών φάρμακο : πλησιάζει το Calcarea, αλλά είναι πιο ήπιο στη δράση.

Έχει την εξάντληση του Calcarea από την προσπάθεια — δύσπνοια — εφίδρωση — και ψυχρότητα.

Αφηγείται την πρώτη του εμπειρία με το Cistus, επειδή "συχνά αυτό που θα τραβήξει βίαια την προσοχή σας σε ένα φάρμακο θα είναι η θεραπεία μιας κακής και τυπικής περίπτωσης.

Ένα κορίτσι δεκαεννέα ετών, με τους αδένες του αυχένα μεγάλους και σκληρούς, οι παρωτίδες ιδιαίτερα.

Είχε δύσοσμη ωτορροία : φλεγμονής και εξυμώμενα μάτια, με ραγάδες στις γωνίες : χείλη ραγισμένα και αιμορραγούν, και "σκορβουτικό έκζεμα" στις άκρες των δαχτύλων.

Δεν μπορούσε να κάνει το Calc. να ταιριάξει, και τελικά αυτό το μικρό φάρμακο φάνηκε ακριβώς ό,τι χρειαζόταν, και θεράπευσε — αν και είχε λάβει τεράστια ποσότητα ομοιοπαθητικής.

Ο Kent λέει ότι το μελέτησε έκτοτε, και μία ή δύο φορές προσπάθησε να το αποδείξει με proving — χωρίς επιτυχία. "Θα έπρεπε να γίνει proving."

Λέει, οι αδένες φλεγμονεύουν, διογκώνονται, εξυμώνονται.

Προκαλεί νεκρώσεις και θεραπεύει παλιά έλκη. . . . Επηρεάζει όλες τους βλεννογόνους, που εκκρίνουν παχύ, κίτρινο, δύσοσμο βλέννα : κατάλληλο για παλιά και ενοχλητική καταρροή.

Ο θώρακας γεμίζει με μεγάλες ποσότητες βλέννας, καλύτερα με την απόχρεμψη, αλλά αφού αδειάσει ο θώρακας αισθάνεται τραχύς.

Κρύα αίσθηση ή κάψιμο στη μύτη : σε οξεία ρινίτιδα η μύτη γεμίζει με παχύ, κίτρινο βλέννα, και όταν αυτό φυσάει έξω, αφήνει τη ρινική κοιλότητα κενή και σε κατάσταση ερεθισμού : τραχιά — κρύα ή καύσος.

Υπάρχει ανακούφιση όταν η μύτη ξαναγεμίζει.

Σε αυτό το φάρμακο, όταν η μύτη είναι κενή υπάρχει κάψιμο ή τραχύτητα, που προκαλείται από την εισπνοή αέρα.

Διαπεραστικός πόνος, κνησμός, παχές κρούστες : με κάψιμο στο δεξιό ζυγωματικό.

Έχει θεραπεύσει λύκο στο πρόσωπο : νεκρώσεις της κάτω γνάθου : ανοιχτό, αιμορραγούντα καρκίνο στο κάτω χείλος.

Θεραπεύει παλιά, βαθιά, διαβρωτικά έλκη γύρω από τον αστράγαλο και την κνήμη, με άφθονη καυστική έκκριση : χειρότερα από το λούσιμο, ευαίσθητα στον ανοιχτό αέρα : άνετο μόνο όταν κάνει πολύ ζέστη.

Κάθε κρυολόγημα εγκλωβίζεται στον λαιμό : ο ζεστός αέρας αισθάνεται καλός παντού. "

Πηγαίνει στο μητρώο, και ανάβει τη θέρμανση, θέλει να νιώσει τη ζέστη στη μύτη, τον λαιμό και τους πνεύμονες."

Χρόνια σκλήρυνση και φλεγμονή των μαστών.

Αυξήσεις με διόγκωση των αδένων γύρω γύρω.

Οι αδένες του αυχένα είναι διογκωμένοι σε γραμμές σαν κόμπος σχοινί, όπως στη νόσο του Hodgkin.

"Μόνο περιορισμένος αριθμός φαρμάκων έχει αυτό το κόμπισμα" : και ούτω καθεξής.

Το Cistus χρειάζεται περαιτέρω proving.

Έχουμε τονίσει ό,τι είναι γνωστό και πιο έντονο, επειδή, στη σφαίρα του, είναι προφανώς ένα ηρωικό φάρμακο.

Παρεμπιπτόντως, το Cistus είναι επίσης ένα ρευματικό φάρμακο.

Ένας ασθενής, γιατρός, που "έτρωγε τυρί με κάθε γεύμα", και είχε θεραπευτεί από το Cistus από χρόνια καταρροή και αιφνίδια ανεξέλεγκτα κρίσεις φτερνίσματος που κρατούσαν δέκα έως είκοσι λεπτά εκτός αν σταματούσαν με την εισρόφηση κοκαΐνης ή χλωροφόρμης, εμφάνισε πόνο στον δεξιό ώμο, "ανεπηρέαστο από εβδομάδες θεραπείας, ηλεκτρικής, κ.λπ., αλλά χειροτέρευε και γινόταν πιο ενοχλητικός".

Βρέθηκε ότι το Cistus είχε προκαλέσει ακριβώς τέτοιον πόνο, και μετά από μια δόση Cistus "εξαφανίστηκε σε μία ώρα".

Ο Clarke λέει: "Το Cistus είναι ένα πολύ αρχαίο φάρμακο για τις σκοφουλώδεις παθήσεις, και επίσης σε σκορβουτικές καταστάσεις με γαγγραινώδη έλκη."