Hepar Sulphuris

Το Hepar είναι ένα φάρμακο που έχει τη θέση του ακόμα και στα πιο μικρά περιστατικά ομοιοπαθητικής οικιακής ιατρικής: είναι ένα από τα φάρμακα του παιδικού δωματίου για κρυολογήματα — βήχες — λαρυγγίτιδα (croup) — αδένες κ.λπ.

Το Calcareum του Hahnemann Hepar Sulphuris παρασκευάζεται σύμφωνα με τις οδηγίες του: «μείγμα ισών μερών λεπτοαλεσμένων κοχυλιών στρειδιών και εντελώς καθαρών ανθών του sulphur, που διατηρούνται για δέκα λεπτά σε λευκή πύρωση». Από αυτό παρασκευάζονται οι δυναμοποιήσεις μας.

Το Hepar είναι ένα ισχυρό φάρμακο, που επηρεάζει νου και σώμα: ερεθιστικό πρώτης τάξεως της διάθεσης — των νεύρων και των ιστών: ώσπου ο δοκιμαστής (prover) να ταραχθεί από μία λέξη — ένα άγγιγμα — μια ανάσα αέρα — τόσο υπερευαίσθητος είναι απέναντι στο περιβάλλον, σωματικό και πνευματικό. Και, φυσικά, ακριβώς αυτή η ευερεθιστότητα και η υπερευαισθησία προσφέρουν πολύτιμο ίχνος για τη χρήση του Hepar σε πολλές ασθένειες.

Μέχρι να κατανοηθεί η εσωτερική φύση των δύο φαρμάκων, υπάρχει μεγάλη τάση να χρησιμοποιείται το Hepar αντί για τη Silica και η Silica αντί για το Hepar: έχουν τόσες πολλές ομοιότητες. Και τα δύο επηρεάζουν δέρμα, αδένες, πυώδεις φλεγμονές, ώσπου, στη θεραπεία ενός αποστήματος, κανείς τείνει να σκέφτεται: «Χμ; Silica; Hepar;» — σαν να ήταν απλό ζήτημα τύχης μεταξύ τους.

Και τα δύο έχουν ανθυγιεινό δέρμα, που πυοποιείται αντί να επουλώνεται. Κάτι που το βλέπει κανείς τόσο συχνά στα παιδιά που έρχονται στο Εξωτερικό Ιατρείο του Νοσοκομείου μας, όπου το ένα ή το άλλο, ανάλογα με τα συμπτώματα, θεραπεύει.

Και τα δύο έχουν σουβλιές — όπως η αίσθηση ψαροκόκαλου ή σπλήνα στον λαιμό, πιο ιδιαίτερα το Hepar. (Arg. nit., Kali carb., Nit.-ac. το έχουν επίσης.) Σε αμφότερα, με το ανθυγιεινό δέρμα, κάθε μικρός τραυματισμός πυοποιείται. Και τα δύο είναι ριγικά: αλλά εδώ χωρίζουν οι οδοί τους: επειδή το Hepar βελτιώνεται στον βρεγμένο καιρό — βελτιώνεται στον ζεστό βρεγμένο καιρό: ενώ η Silica υποφέρει στον βρεγμένο καιρό — από βρεγμένα πόδια, από κρύο βρεγμένο καιρό: και βελτιώνεται όταν κάνει ζέστη και ξηρασία. Και τα δύο ιδρώνουν αφθόνως: η Silica (με την Calcarea) έχει αφθόνους νυχτερινούς ιδρώτες του κεφαλιού, και οι ιδρώτες των ποδιών της τείνουν να είναι πολύ δυσώδεις: οι ανυπόφορες «βρωμερές πατούσες» που συναντά κανείς: επίσης δυσώδης ιδρώτας των μασχαλών, ενώ το Hepar έχει όξινους, αφθόνους γενικούς ιδρώτες νύχτα και μέρα που δεν ανακουφίζουν.

Τόσο όμοια είναι αυτά τα δύο φάρμακα, η Silica και το Hepar, ώστε το ένα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντίδοτο του άλλου, όπως όταν έχει γίνει ένα λάθος στην συνταγογράφηση και έχει δοθεί η Silica μετά τον Υδράργυρο με ανησυχητική επανεμφάνιση των κακών συμπτωμάτων: τότε έρχεται το Hepar και «τα τακτοποιεί όλα». Το έχουμε δει αυτό!* [* «Είναι γνωστό στους ιατρούς ότι το Merc. δεν ακολουθείται καλά από τη Silica. Το Sil. δεν επιτελεί χρήσιμο έργο όταν το Merc. δρα ακόμα, ή έχει δράσει. Το Sil. ακολουθεί καλά μετά το Hepar, και το Hepar ακολουθεί καλά μετά το Merc. και έτσι το Hepar καθίσταται ενδιάμεσο φάρμακο (intercurrent) σε αυτή τη σειρά των φαρμάκων.» Kent.]

Και τα δύο έχουν πρήξεις, φλεγμονές και πυώδη φλεγμονή όλων των αδένων του σώματος: αλλά οι πυώδεις φλεγμονές των αδένων του Hepar είναι αιφνίδιες και ταχείες: ενώ εκείνες της Silica είναι αργές, και πολύ αργές στην επούλωση — ώσπου να χορηγηθεί η Silica.

Οι εκκρίσεις του Hepar είναι δυσώδεις: μυρίζουν (χαρακτηριστικά) σαν παλιό τυρί· έλκη πολύ δυσώδη, που μυρίζουν σαν παλιό τυρί, και πολύ ευαίσθητα. Το Hepar έχει φρικτά δυσώδη λευκόρροια: «η οσμή γίνεται αντιληπτή μόλις εκείνη μπαίνει στο δωμάτιο»: ενώ τα «βρωμερά» πόδια της Silica αφήνουν το άρωμά τους σε όλα τα δωμάτια και τους διαδρόμους από τους οποίους πέρασε η άτυχη ιδιοκτήτριά τους.

«Το Hepar προάγει και ρυθμίζει την πυώδη φλεγμονή με αξιοσημείωτο τρόπο (δεύτερο μόνο μετά τη Silica) αλλά γενικά απαιτείται σε προγενέστερο στάδιο από τη Silica.» (Farrington.)

Αλλά η ιδιοφυΐα των δύο φαρμάκων είναι διαφορετική, επειδή οι νοητικές τους καταστάσεις απέχουν όσο οι πόλοι.

Η Silica, με την έλλειψη αυτοπεποίθησης· την έλλειψη «σφρίγους»· τη δειλία· τα παθήματά της από την προσμονή — όπως όταν πρέπει να εμφανιστεί δημόσια. . . .

Το Hepar — ευαίσθητο πέρα από κάθε όριο λογικής: Ευερέθιστο — ορμητικό. Ευαίσθητο στα ρεύματα αέρα· στον αέρα· έλκη τόσο ευαίσθητα που δεν ανέχονται το ελαφρύτερο άγγιγμα (Lath.)· ευαίσθητο νοητά — ακόμα και σε αιφνίδιες φονικές παρορμήσεις.

Ο Nash λέει για το Hepar: «Το ισχυρότερο χαρακτηριστικό του είναι η Υπερευαισθησία στο άγγιγμα, στον πόνο και στον κρύο αέρα.

«Η ασθενής είναι τόσο ευαίσθητη στον πόνο, που λιποθυμά, ακόμα κι όταν είναι ελαφρύς.

«Αν υπάρχει φλεγμονή ή πρήξιμο σε οποιοδήποτε σημείο, ή ακόμα και εξανθήματα στο δέρμα, είναι τόσο ευαίσθητα που δεν ανέχεται να τα αγγίξουν, ή ακόμα και να φυσήξει πάνω τους κρύος αέρας. . . . Αυτή η υπερευαισθησία στον πόνο διαπερνά όλο το φάρμακο. Είναι νοητική όσο και σωματική, γιατί η ελαφρύτερη αιτία ερεθίζει, με βιαστική ομιλία και βιαιότητα.

«Δεύτερο μετά από αυτό είναι η δύναμη του Hepar sulph. πάνω στο πυώδες στάδιο των τοπικών φλεγμονών. Εμβαίνει μόνο όταν πρόκειται να σχηματιστεί πύον, ή όταν έχει ήδη σχηματιστεί. Αν χορηγηθεί πολύ υψηλά πριν σχηματιστεί πύον, και δεν επαναληφθεί πολύ σύντομα ή συχνά, μπορούμε να αποτρέψουμε την πυώδη φλεγμονή και να αναχαιδίσουμε όλη τη φλεγμονώδη διεργασία. Αλλά αν έχει ήδη σχηματιστεί πύον, θα επιταχύνει την ωρίμανση και την εκκένωση και θα βοηθήσει την επούλωση του έλκους κατόπιν. . . .

Η ταχύτερη ωρίμανση, άνοιγμα και τέλεια επούλωση που έχω δει ποτέ ήταν σε περίπτωση μεγάλης πρήξης αδένα στον αυχένα παιδιού, υπό την δράση της δυναμοποίησης CM. Το Hepar έχει γενική τάση προς πυώδη φλεγμονή, γιατί ακόμα και τα εξανθήματα του δέρματος τείνουν να δημιουργούν πύον, και οι ελαφριοί τραυματισμοί πυοποιούνται (Sil., Graph., Merc., Petrol).»

Όσον αφορά τα «δέρματα», ο H. C. Allen (Keynotes) δίνει μια πολύτιμη υπόδειξη. «Τα δερματικά εξανθήματα του Sulphur είναι ξηρά, κνησμώδη, και όχι ευαίσθητα στο άγγιγμα· ενώ στο Hepar το δέρμα είναι ανθυγιεινό, πυοποιούμενο, υγρό, και εντόνως ευαίσθητο στο άγγιγμα.»

Αλλά το Hepar έχει επίσης τη σφαίρα του στο αναπνευστικό σύστημα, και στα νεύρα που συνδέονται με το αναπνευστικό σύστημα.

Είναι ένα από τα περίφημα «Κωδικά Bönninghausen για τον λαρυγγίτιδα (croup)», που πωλούνταν επί χρόνια στα φαρμακεία μας με αυτό το όνομα — ένα πακέτο πέντε κωδικών, όλα στη 200ή δυναμοποίηση: ήταν αριθμημένα, Aconite, Spongia, Hepar, Spongia, Hepar (αν τόσα απαιτούνταν για να κοπεί σύντομα η κρίση). Όποιος γνωρίζει αυτές τις τρομακτικές κρίσεις, ένα κεραυνός εξ αιφνιδίου στη μέση της νύχτας, θα δει την καταλληλότητα των φαρμάκων. .

Aconite, αιφνίδια δυσκολία αναπνοής στη νύχτα, με τον φόβο και τον τρόμο του Aconitum, μετά από κρύωμα από κρύο, ξηρό άνεμο.

Spongia. Βραχνάδα: δυσκολία στην εισπνοή, σαν να ήταν καρφωμένος φελλός στον λάρυγγα, και να μην μπορούσε η ανάσα να διέλθει μέσα από το στενωπό άνοιγμα του λάρυγγα. Hepar, ασφυκτικός βήχας, προκαλούμενος όχι από γαργάλημα, αλλά από σφιξίμο της αναπνοής· ξηρός, βαθύς βήχας, από ασφυξία κατά την αναπνοή. Επίσης «Πηδώντας από το κρεβάτι, φωνάζοντας για βοήθεια, ένιωθε ότι δεν μπορούσε να πάρει ανάσα.»

Ο Hahnemann λέει ότι «η Ομοιοπαθητική βρήκε την πιο αξιοσημείωτη θεραπευτική χρήση του Ψητού σφουγγαριού» (Spongia tosta — Spongia), «σε εκείνη τη φρικτά οξεία νόσο, τη μεμβανώδη λαρυγγίτιδα (croup). . . Η τοπική φλεγμονή, ωστόσο, πρέπει πρώτα να μειωθεί ή να αφαιρεθεί με τη χορήγηση μιας εξαιρετικά μικρής δόσης Aconite. Η συμπληρωματική χορήγηση μικρής δόσης Hepar sulphuris σπάνια θα φανεί αναγκαία.» Και σε υποσημείωση προσθέτει: «Όσο μικρότερες είναι οι δόσεις του φαρμάκου στις οξείες και στις οξύτατες ασθένειες, τόσο πιο γρήγορα επιτελούν τη δράση τους.» (Mat.

Med. Pura — «Spongia».)

Το Hepar ιδρώνει με τον βήχα. Κλαίει με, ή πριν από τον βήχα. Βήχας από την ελάχιστη έκθεση οποιουδήποτε μέρους του σώματος στο κρύο — στον αέρα — στο ρεύμα. Η αναπνοή είναι συριγμένη, αγχώδης, λαβωμένη (σε βρογχίτιδα) μέχρι απειλούμενη ασφυξία — σχεδόν ασθματική.

Στο άσθμα, ο Nash αντιπαραθέτει το Hepar με το Natrum sulph. με αυτή τη διαγνωστική διαφορά, που είναι πολύ πολύτιμη: το Hepar επιδεινώνεται στον ξηρό κρύο καιρό και βελτιώνεται στην υγρασία: το Natrum sulph. ακριβώς το αντίθετο: — εξαιρετικά ευαίσθητο στην υγρασία. Ο Nash λέει: «Δεν υπάρχει άλλο φάρμακο που να γνωρίζω που να έχει τη βελτίωση τόσο έντονα στον βρεγμένο καιρό.»

Το Hepar είναι μεγάλο φάρμακο για τα αυτιά και για απειλούμενα μαστοειδικά προβλήματα. Κάποιος θυμάται την πρώτη του γνωριμία με το Hepar σε αυτό το πλαίσιο.

Ένα παιδί με δυσώδη ρινική έκκριση από το αυτί . . μια διστακτικότητα — ; Merc. — ; Puls.;

Αλλά μια γυναίκα γιατρός που είχε μάθει την Ομοιοπαθητική της στην Ινδία υπό τον Δρ. Younan, έναν μεγάλο συνταγογράφο, πρότεινε το Hepar — το οποίο προσωπικά δεν θα σκεφτόταν κανείς τότε, και μια δόση Hepar 200 είχε εκπληκτικό αποτέλεσμα στην περίπτωση. Έτσι μαθαίνει κανείς τη Materia Medica! Και κάποιος θυμάται μια άλλη, μεταγενέστερη, περίπτωση αυτιού, κατά τον πόλεμο, όταν οι χειρουργοί δεν ήταν «τόσο συνηθισμένοι όπως οι σαρδέλες στο Loo», όπως θα έλεγε ο Kipling.

Ήταν ένα κορίτσι με πολύ υψηλό πυρετό που ήρθε ένα πρωί στο Τμήμα Επειγόντων, με πρόβλημα αυτιού, και ένα ευαίσθητο — πολύ ευαίσθητο, μαστοειδές. Πήρε Hepar CM και όταν ανέφερε μια (ή δύο) μέρες αργότερα, δεν υπήρχε περίπτωση παράδοσής της για χειρουργείο, επειδή όλο το πράγμα είχε απολύτως υποχωρήσει με τον πιο εκπληκτικό τρόπο.

Πάλι, κανείς δεν σκέφτεται συνήθως το Hepar για γαστρικό έλκος. Αλλά μια περίπτωση, με πρόσφατο ιστορικό αιματέμεσης, και μια λαχτάρα (σίγουρα ασυνήθιστη σε αυτή τη νόσο) για ξύδι και τουρσιά, θεραπεύτηκε ταχύτατα με το Hepar, που έχει αυτή τη λαχτάρα. (Το φάρμακο έπρεπε να επαναληφθεί μία φορά αργότερα, μετά από μια κρίση γρίπης.)

Θα προστρέξουμε στον Kent για λίγες ακόμα υποδείξεις σχετικά με το Hepar.

«Το Hepar μερικές φορές είναι κακό για τον οφθαλμίατρο. Όταν είναι ενδεδειγμένο, θεραπεύει τα μάτια πολύ γρήγορα, ώστε ο οφθαλμίατρος δεν έχει πολύ μακρά υπόθεση, και καταργεί την ανάγκη για πλύσεις από τον ειδικό. . . . Δυσώδης, πυώδης έκκριση» (Arg. nit.). «Φλεγμονή με μικρά έλκη» (Tub., κ.λπ.) . . .

«Μια πολύ σημαντική σφαίρα για το Hepar είναι μετά από υπερδοσολογία υδραργύρου. Συφιλιδική νόσος: έλκη μαλακής υπερώας και οστών τμημάτων της ουρανικής σκηνής . . . (Nit. a.). Αλλά παντού η «αίσθηση του σπλήνα», η δυσωδία, και η ακραία ευαισθησία.

«Η νυχτερινή εφίδρωση χωρίς ανακούφιση ανήκει σε πλήθος παθήσεων του Hepar.

«Η εισπνοή κρύου αέρα θα επιτείνει τον βήχα και το βγάλμα του χεριού από το κρεβάτι θα επιτείνει τον πόνο στον λάρυγγα ή τον βήχα. Το βγάλμα του χεριού ή του ποδιού από το κρεβάτι είναι γενική επιδείνωση όλων των παθήσεων του Hepar.»

«Ο νους μετέχει σε αυτή την υπερευαισθησία, και εκδηλώνεται με κατάσταση ακραίας ευερεθιστότητας. Κάθε μικρό πράγμα που ενοχλεί τον ασθενή τον κάνει εντόνως θυμωμένο, υβριστικό και παρορμητικό. Οι παρορμήσεις τον κατακλύζουν και τον κάνουν να θέλει να σκοτώσει τον καλύτερό του φίλο σε μια στιγμή. Παρορμήσεις επίσης χωρίς αιτία αναδύονται καμιά φορά στο Hepar» — παρορμήσεις για βία . . . να κάψει, να καταστρέψει . . . «

Συμπτώματα με μαύρα γράμματα.

Συνεχής πιεστικός πόνος στο μισό εγκέφαλο, σαν από πώμα ή καρφί (Thuja).

Επισταξία (Vipera, κ.λπ.).

Μεγάλη πρήξιμο του άνω χείλους.

Σουβλιά στον λαιμό σαν από σπλήνα κατά την κατάποση, που εκτείνεται προς το αυτί στο χασμουρητό.

Μεγάλη επιθυμία για ξύδι.

Ναυτία.

Κοιλιά φουσκωμένη, τεταμένη.

Βουβώνες, αποστήματα βουβωνικών αδένων.

Κόπρανα μαλακά, όμως αποβάλλονται με μεγάλη προσπάθεια.

Πηλοειδή κόπρανα.

Αναγκαστική ώθηση για κόπρανα, αλλά τα μεγάλα έντερα στερούνται περισταλτικής δράσης, και δεν μπορούν να αποβάλουν τα κόπρανα που δεν είναι σκληρά· μόνο ένα τμήμα τους μπορεί να αποβληθεί με τη βοήθεια των κοιλιακών μυών.

Πολύ δύσκολη αποβολή ολιγόχρεων, όχι σκληρών, κοπράνων, με πολλή ώθηση.

Ούρηση παρεμποδισμένη: αναγκάζεται να περιμένει πριν περάσουν τα ούρα, και τότε ρέουν αργά.

Δεν καταφέρνει ποτέ να ολοκληρώσει την ούρηση· του φαίνεται ότι πάντα μένει λίγο ούρο στην κύστη.

Αδυναμία της κύστης· τα ούρα στάζουν κάθετα κάτω, και αναγκάζεται να περιμένει λίγο πριν περάσει οτιδήποτε.

Παροξυσμοί βήχα, σαν από κρύωμα, με υπερβολική ευαισθησία του νευρικού συστήματος, μόλις το ελαφρύτερο μέρος του σώματος κρυώσει.

Δύσπνοια.

Απόστημα μασχαλιαίων αδένων.

Μωλωπισμένος πόνος στους πρόσθιους μύες του μηρού. Πρήξιμο του γόνατος.

Ελκτικός πόνος στα άκρα. <arg_value>Ραγάδες και ξεφλούδισμα στα χέρια και τα πόδια.

Το έλκος αιμορραγεί με το απλό, απαλό σκούπισμα.

Διαβρωτικός πόνος στο έλκος.

Ευαισθησία στον ανοιχτό αέρα.

Τη νύχτα οι πόνοι είναι χειρότεροι.

Όνειρα με φωτιά.

Νυχτερινός ιδρώτας.

Ανθυγιεινό, πυοποιούμενο δέρμα· ακόμα και ελαφριοί τραυματισμοί ωριμάζουν και πυοποιούνται.

Ερεθισμός και υγρασία στις πτυχές μεταξύ οσχέου και μηρού.

Ιδρώνει εύκολα με κάθε, ακόμα και ελαφριά, κίνηση.

Καταρροϊκός πυρετός με μεγάλη ευαισθησία του δέρματος στο άγγιγμα, και στο ελαφρύτερο κρύο.

Συνεχείς δυσώδεις αναθυμιάσεις από το σώμα.

Μεταξύ των συμπτωμάτων του Hahnemann είναι και αυτά τα άλλα ιδιαίτερα που μπορεί να αποδειχθούν διαγνωστικά:

Το ελαφρύτερο πράγμα τον έβαζε σε βίαιη οργή, και θα μπορούσε να σκοτώσει οποιονδήποτε χωρίς δισταγμό.

Οξύθυμος: και είχε τέτοια αδυναμία μνήμης που χρειαζόταν τρία ή τέσσερα λεπτά για να θυμηθεί οτιδήποτε, και όταν δούλευε οι σκέψεις τον εγκατέλειπαν συχνά εντελώς ξαφνικά.

Το βράδυ φρικτή αγωνία· νόμιζε ότι θα χρεοκοπούσε, και ήταν τόσο λυπημένος που θα μπορούσε να αυτοκτονήσει.

Το πρωί μετά το ξύπνημα, είχε οπτασία νεκρού προσώπου, που τον τρόμαξε· επίσης φαντάστηκε ότι έβλεπε ένα γειτονικό σπίτι σε φλόγες, που τον τρομοκράτησε.

Όταν το μικρότερο μέλος του σώματος κρυώνει, επέρχεται αμέσως βήχας, σαν από ρίγος και υπερευαισθησία του νευρικού συστήματος.

Ασφυκτικός βήχας, προκαλούμενος από σφιξίμο της αναπνοής.

Τη νύχτα, από τις 11 έως τις 12, βίαιος βήχας.

Πριν τα μεσάνυχτα πεταγόταν από τον ύπνο, γεμάτος αγωνία, φώναζε για βοήθεια, ένιωθε ότι δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. (Το Hepar είναι ένα από τα μεγάλα φάρμακα για τον λαρυγγίτιδα (croup).)

Ακόμα και μικρά τραύματα και ελαφριοί τραυματισμοί πυοποιούνται, δεν επουλώνονται, και γίνονται έλκη.

Ο Hahnemann λέει: «Το Belladonna αφαιρεί πολλά από τα παθήματα που προκαλεί το Hepar, όταν τα συμπτώματα αντιστοιχούν.»

Ο Hering (Guiding Symptoms) έχει θέσει με μαύρα γράμματα μερικά ακόμα συμπτώματα του Hepar ως ιδιαίτερα διαγνωστικά.

Πυώδης επιπεφυκίτιδα, με αφθόνια έκκριση και υπερβολική ευαισθησία στον αέρα και το άγγιγμα.

Ούλα και στόμα πολύ επώδυνα στο άγγιγμα, αιμορραγούν εύκολα.

Υδραργυρικές-συφιλιδικές νόσοι των ούλων.

Βιαστική ομιλία και βιαστική πόση.

Χρόνια αμυγδαλίτιδα, ιδίως όταν συνοδεύεται από βαρηκοΐα.

Δεν καταφέρνει ποτέ να ολοκληρώσει την ούρηση, του φαίνεται ότι πάντα μένει λίγο ούρο στην κύστη.

Λάρυγγας ευαίσθητος στον κρύο αέρα.

Λαρυγγίτιδα (croup), μετά από έκθεση σε κρύους ξηρούς ανέμους.

Βήχας λαρυγγίτιδας (croup), με συριγμό στο στήθος αλλά χωρίς απόχρεμψη.

Παροξυσμοί βήχα, με υπερβολική ευαισθησία του νευρικού συστήματος, μόλις το ελαφρύτερο μέρος του σώματος κρυώσει.

Βήχει όταν οποιοδήποτε μέρος του σώματος είναι ακάλυπτο.

Επίμονη βλέννα.

Επαναλαμβανόμενοι βρογχικοί κατάρροι, με δυνατό συριγμό βλέννας.

Πνευμονικό απόστημα, εμπύημα, πυοθώρακα.

Μεγάλο ρίγος στον ανοιχτό αέρα.

Παθήματα από κρύο, ξηρό άνεμο.

Δεν ανέχεται να είναι ακάλυπτος.

Επιθυμεί να είναι σκεπασμένος ακόμα και σε ζεστό δωμάτιο.

Ευαισθησία στον ανοιχτό αέρα, με ρίγος και συχνή ναυτία.

Ιδρώνει εύκολα με κάθε, ακόμα και ελαφριά, κίνηση.

Κρύος, υγρός, συχνά όξινος, δυσώδης ιδρώτας.