Hypericum Perforatum

Το Hypericum — το Βαλσαμόχορτο — τρις ευλογημένο βότανο για την ανακούφιση του πόνου : ονομάστηκε μέσα στους αιώνες από τον αγαπημένο μαθητή· ενδεχομένως, κατ' αναλογία, επειδή το είχε χρησιμοποιήσει εκείνος για θεραπευτικούς σκοπούς ; (Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει πολλά βότανα που απέκτησαν έτσι τις κοινές ονομασίες τους.) Αν το όνομα ήταν απλώς εκκλησιαστικής απόδοσης, θα έπρεπε βέβαια να ήταν το «βότανο του Αγίου Λουκά», διότι ήταν ο Λουκάς που ήταν «ο αγαπημένος ιατρός».

Μεταξύ των βοτάνων-για-πληγές και των βοτάνων-για-μωλωπισμούς της χώρας μας, τίποτα δεν συναγωνίζεται το Hypericum για την θεραπευτική του επαφή σε τραυματισμένα νεύρα, και για τραυματισμούς — ιδίως σε μέρη πλούσια σε νεύρα. Εδώ το χρησιμοποιούμε τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.

Καθυστερεί κανείς τις ευτυχισμένες ώρες, περιπλανώμενος στα δάση και τις ακαλλιέργητες εκτάσεις του Surrey με μια κάποια βοτανοπώλητρα, της οποίας η μητέρα είχε υπηρετήσει ως υπηρέτρια μιας Λαίδης Shrewsbury, μεγάλης βοτανολόγου, από την οποία είχε κατέλθει η γνώση.

Από αυτή τη βοτανοπώλητρα έπιασε κανείς τη συνήθεια να συνθλίβει τα βότανα ανάμεσα στον αντίχειρα και στα δάχτυλα, για να αποσπάσει και να εισπνεύσει τα αρώματά τους — ευωδιαστά ή όχι. Σύμφωνα με εκείνη, η υγεία έρχεται σε όσους περιφέρονται έτσι στα δάση και γεύονται την γλυκύτητά τους. Η γυναίκα συνήθιζε να λέει: «Υπάρχουν δύο βότανα από κάθε είδος», δηλαδή το πραγματικό (ιαματικό) βότανο και το ψεύτικο αντίγραφό του, που, για τον αμύητο, μοιάζει παράξενα με αυτό, αλλά είναι χωρίς αξία.

Αλλά — συνθλίψτε τα και δείτε ! Συνθλίψτε το Hypericum — άνθη, μίσχο ή φύλλα, και δεν θα ξεχάσετε ποτέ την περίεργη, σχεδόν ρητινώδη οσμή, που επιμένει στα βάμματα. Συνθλίψτε τα μικρά κίτρινα άνθη του Βαλσαμόχορτου, και προς έκπληξή σας, σκούρες κόκκινες κηλίδες λερώνονται τα δάχτυλά σας. Αυτές προέρχονται από αδένες στη βάση των ανθέων· και εξαιτίας αυτών τα βάμματα («stinctures» — έτσι συνήθιζαν να τα αποκαλούν τα δικά μου !) έχουν ένα όμορφο κόκκινο χρώμα.

Αλλά θα ξέρετε με βεβαιότητα ότι βρήκατε το ιαματικό μας Hypericum perforatum αν σηκώσετε τα στενά του φύλλα προς το φως και παρατηρήσετε τα διαφανή στίγματα με τα οποία είναι διάσπαρτα. Αυτές οι «τρύπες», μαζί με τους «λεκέδες αίματος», υπέδειξαν στους αρχαίους ερευνητές των «σημαδιών» τις χρήσεις του φυτού — για πληγές, και για διατρητικές πληγές.

Αυτή η «Δοξασία των Σημαδιών» ! — υποτίθεται ότι δεν πρέπει να την αναφέρει κανείς σε αυτές τις υλιστικές εποχές, επειδή, βλέπετε, είναι σχεδόν τόσο παράλογη όσο η Ομοιοπαθητική. Αλλά ήταν πραγματικά υπεύθυνη για την ανακάλυψη πολλών κοινών φαρμάκων. Η ιδέα ήταν ότι ο Παντοδύναμος είχε θέσει τη σφραγίδα Του σε ουσίες και φυτά χρήσιμα για την ίαση, ώστε να αναγνωρίζονται από τα πάσχοντα παιδιά Του στην ανάγκη τους.

Θυμάται κανείς έναν φτωχό γέροντα που συνήθιζε να έρχεται και να ζητάει λίγους βλαστούς του Βερβέρου (Barbery), για να γιατρέψει τα «κιτρινάδικά» του (jaunders). Πώς τους χρησιμοποιούσε ; Μα, ήταν έτσι. Έξυνε την κίτρινη ουσία από κάτω ακριβώς από τον φλοιό, την έβαζε να μουλιάσει σε μπίρα, και την έβρισκε σίγουρη θεραπεία για το πάθος του.

Και πράγματι, τα περισσότερα φάρμακα του ήπατος είναι κίτρινα — Berberis — Chelidonium κ.λπ., ενώ τα φάρμακα που επηρεάζουν ιδίως το αίμα είναι κόκκινα — τα άλατα του σιδήρου, Hamamelis — Hypericum κ.λπ.

Ωστόσο, επειδή ο συγγραφέας των ανωτέρω είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στην ειρωνεία, ας θεωρηθεί αγραμμένο !

Μεταξύ των αυτόχθονων βοτάνων-για-πληγές είναι η Μαργαρίτα των αγρών, Bellis perennis : για την οποία λέει ο Culpepper: «Αυτό είναι ένα ακόμη βότανο που η φύση το έκανε κοινό, επειδή μπορεί να είναι χρήσιμο». Η Μαργαρίτα είναι η αγγλική μας Arnica, και της μοιάζει, ακόμη και ως προς την πρόκληση και την ίαση των φλυκταινών. Το Αχίλλειο πάλι, πιο δύσκολο να ξεφορτωθείς ! — Μα, είχε την αναίδειά του, ένα χρόνο, να καταστρέψει το γρασίδι έξω από την Εθνική Πινακοθήκη, στην καρδιά του Λονδίνου. Αλλά έχει δικαιολογίες για την πανταχού παρουσία του.

Έχει είναι Achillea Millefolium από τις ημέρες που το χρησιμοποιούσε ο Αχιλλέας (όπως αναφέρεται στην Ιλιάδα) για να γιατρεύει τις πληγές των στρατιωτών του. Το Millefolium είναι μεγάλο φάρμακο για αιμορραγούσες πληγές και για αιμορραγίες.

Βέβαια η ίαση στους καλούς παλιούς καιρούς βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια σοφών γυναικών, που είχαν μάθει από σοφές γυναίκες πριν από αυτές τη χρήση των βοτάνων του αγρού και του δάσους. Αλλά αυτό ήταν πριν από τους κακούς νέους καιρούς, όταν ένας τυπικός γιατρός φυτρώνει σε κάθε θάμνος, με τις τσέπες του φουσκωμένες από ασπιρίνη — μορφίνη — carbolic acid — iodine, για να εκδιώξουν τα απλούστερα, και πιο λογικά, και πιο ευεργετικά βότανα. Διότι η ασπιρίνη και η μορφίνη μόνο αμβλύνουν την αίσθηση· δεν γιατρεύουν ποτέ τον πόνο — το οποίο κάνει το Hypericum, όπως θα δούμε.

Ο Culpepper περιγράφει έτσι το Hypericum, του οποίου τις χρήσεις γνώριζε τόσο καλά πριν από περίπου 300 χρόνια. «Το φυτό παραμένει στο έδαφος, βλαστάνοντας εκ νέου κάθε άνοιξη . . . Τα δύο μικρά φύλλα τοποθετημένα το ένα απέναντι στο άλλο σε κάθε θέση» (κατά μήκος των στελεχών) «είναι βαθιού πράσινου χρώματος, στενά, και γεμάτα μικρές τρύπες σε κάθε φύλλο, που δεν μπορούν να γίνουν τόσο καλά αντιληπτές όσο όταν τα κρατάς προς το φως. Στην κορυφή των στελεχών και των κλαδιών στέκονται κίτρινα άνθη με πέντε πέταλα, με πολλά κίτρινα κεφαλάκια στο μέσο, τα οποία όταν συνθλίβονται δίνουν ένα κοκκινωπό χυμό σαν αίμα . .

«Είναι ένα εξαιρετικό επουλωτικό φυτό . . . εξωτερικά μεγάλης υπηρεσίας σε μωλωπισμούς, θλαστικές κακώσεις και πληγές, ιδίως στα νευρικά μέρη. . . . Η αλοιφή ανοίγει τα κωλύματα, διαλύει τα οιδημάτων και κλείνει τα χείλη των πληγών . . . .»

Και ο Kent δίνει ένα από τα ζωντανά του σκίτσα για το Hypericum: «Όταν οι άκρες των δαχτύλων ή τα δάχτυλα των ποδιών έχουν μωλωπιστεί ή θλασθεί, ή ένα νύχι έχει ξεσπαρθεί, ή ένα νεύρο έχει τσιμπηθεί ανάμεσα σε σφυρί και οστό με ένα χτύπημα, και εκείνο το νεύρο φλεγμαίνει, και ο πόνος μπορεί να ανιχνευθεί να εκτείνεται προς τον κορμό με σουβλιές, καρφωτούς πόνους, ή να εκτοξεύεται προς τον κορμό από το σημείο του τραυματισμού, έρχεται μια επικίνδυνη κατάσταση. Εδώ το Hypericum είναι πάνω από όλα τα φάρμακα

αυτό στο οποίο πρέπει να σκεφτόμαστε . . Απειλείται το σφιξίμα των σαγονιών (lockjaw).»

«Ή», λέει, «Ένα κακόβουλο σκυλί θα αρπάξει από τον αντίχειρα, ή το χέρι, ή τον καρπό, και θα περάσει τα δόντια του μέσα από το κερκιδικό νεύρο ή κάποιον από τους κλάδους του στο χέρι, προκαλώντας θλαστική πληγή . . . . ή μια πληγή μπορεί να χασμουριέται, να πρήζεται, χωρίς τάση για επούλωση, να δείχνει ξηρή και γυαλιστερή στις άκρες της· κόκκινη, φλεγμονώδης· καυτοί, τσούξιμο, εκσπαστικοί πόνοι· καμία διαδικασία επούλωσης. Αυτή η πληγή χρειάζεται Hypericum. Αποτρέπει το τέτανο.

Ένας υποδηματοποιός μπορεί να καρφώσει το πινάκι του στην άκρη του αντίχειρά του ή ένας μαραγκός μπορεί να τρυπηθεί στο δάχτυλό του με ένα μπρούτζινο καρφί, και δεν το σκέφτεται ιδιαίτερα, αλλά το επόμενο βράδυ καρφωτοί πόνοι εκτείνονται πάνω στο χέρι με μεγάλη βία. Ο αλλοπαθητικός ιατρός θεωρεί αυτό σοβαρή υπόθεση, γιατί βλέπει μπροστά το σφιξίμα των σαγονιών ή τον τέτανο. Όταν αυτοί οι πόνοι έρχονται, το Hypericum θα τους σταματήσει, και από αυτό το στάδιο έως τα προχωρημένα στάδια του τετάνου με οπισθότονο και σφιξίμα των σαγονιών, το Hypericum είναι το φάρμακο.

«Διατρητικές πληγές, δαγκώματα αρουραίου, γάτας κ.λπ., γίνονται ασφαλή από το Ledum, αλλά αν ο πόνος εκτοξεύεται από την πληγή πάνω στο νεύρο του χεριού, μοιάζει περισσότερο με το Hypericum . . . . Κακώσεις της σπονδυλικής στήλης . . . Κακώσεις του κόκκυγα . . .

Η Διάλεξη του Kent για το Hypericum, όπου το συγκρίνει με άλλα τέτοια φάρμακα, είναι αριστούργημα. Μπορούμε να την αναπαραγάγουμε εν μέρει αργότερα.

Σφιξίμα των σαγονιών . . . Μία από τις περιπτώσεις όπου το Hypericum υπήρξε θεραπευτικό στο σφιξίμα των σαγονιών, δίνεται στο Λεξικό του Clarke. Ήταν σε ένα αγόρι, που δαγκώθηκε στο δάχτυλο από ένα ήμερο rat. Λίγο αργότερα αρρώστησε ανησυχητικά : με δυσκολία μπορούσε να μιλήσει· τα σαγόνια σταθερά κλειδωμένα· ο αυχένας τόσο δύσκαμπτος που μόλις κινούνταν. Μεγάλη ευαισθησία γύρω από την πληγή.

Δόθηκε Hypericum στην 500ή δυναμοποίηση σε νερό, στις 8 μ.μ., κάθε 15 λεπτά στην αρχή, μετά κάθε δύο ώρες. Στις 3 π.μ. υπήρξε βελτίωση και αποκοιμήθηκε, και το επόμενο πρωί ήταν πρακτικά αναρρωμένος.

Τώρα μερικά οικεία παραδείγματα μέσα στη δική μας γνώση, ειπωμένα συνοπτικά, αλλά που δείχνουν ότι το Hypericum δεν έχει χάσει τη θεραπευτική του δύναμη, αλλά ότι η αρχαία του φήμη είναι καλά θεμελιωμένη.

«Για κακώσεις των νεύρων . . .» Στις πρώτες ημέρες των αυτοκινήτων, αμαξάς και ιπποκόμος τέθηκαν υπό εκπαίδευση, μαθαίνοντας να οδηγούν.

Ο ιπποκόμος πήρε τη σειρά του στο τιμόνι. Ο αμαξάς, ένας μεγαλόσωμος Σκωτσέζος, στάθηκε όρθιος πίσω και έγειρε να παρακολουθήσει. Ο ιπποκόμος έκανε άσχημη εκτροπή πάνω στην άκρη ενός φράχτη, και σύντομα ανακαλύφθηκε ότι ο αμαξάς είχε εκσφενδονιστεί και είχε μείνει πολύ πίσω στον δρόμο. Είχε μεγάλο πόνο· αν και προσεκτική εξέταση έδειξε ότι ούτε οστά ούτε αρθρώσεις είχαν πάθει κάτι.

Δύο-τρεις ημέρες αργότερα, ο πόνος είχε γίνει πολύ έντονος (παρά την Arnica), με τα δύο πόδια ανίκανα να τον στηρίξουν, και καθώς κειτόταν στο κρεβάτι, κάθε κίνηση έστελνε καρφωτούς πόνους κάτω από τα δύο πόδια έως τα γόνατα και τους αστραγάλους και τα πέλματα. Φώναζε επανειλημμένα καθώς τον γύριζαν στο πλάι. Υπήρχε οίδημα και ευαισθησία πάνω από το ιερό οστό και πάνω από το δεξιό ισχιακό νεύρο : και, εξαιτίας των καρφωτών πόνων, δόθηκαν δύο σταγόνες Hyper..

Τρεις ώρες αργότερα ο συνταγογράφος συνάντησε τον πατέρα της καθώς ερχόταν από τη βόλτα του. «Τρομάζω για τον F. Καλύτερα να φέρουμε πάλι τον Δρ. ---- να τον δει. Δεν θέλουμε να μείνει παράλυτος !» «Μα, είναι καλά», ήταν η απάντηση. «Ανέβηκα να τον δω, και είναι πολύ καλύτερα. Σηκώθηκε, ντύθηκε και περπατούσε.» Λίγες ακόμη δόσεις Hypericum και λοσιόν Hypericum εξωτερικά, και σηκώθηκε πάλι εκείνο το βράδυ και διέσχισε τον διάδρομο με μπαστούνια.

Την επόμενη ημέρα, κατέβηκε τις σκάλες και πήγε έως τους στάβλους. Πάλι την επόμενη ημέρα, ήταν στη δουλειά χωρίς μπαστούνι· έβγαλε την άμαξα έξω, και την καθάρισε ο ίδιος.

Ένα μήνα αργότερα, με την έλευση του κρύου καιρού, υπήρξαν πάλι καρφωτοί πόνοι από το ιερό οστό πάνω στα πλάγια του αυχένα, και καρφωτοί πόνοι κάτω από τα δύο πόδια, με κάποιο μούδιασμα και δυσκολία στο να σηκώσει τα πέλματα. Το Hypericum ø και η 30ή δυναμοποίηση βελτίωσαν τα πράγματα γρήγορα, και σε λίγες ημέρες ήταν εντάξει. Αυτό ήταν το 1907, και δεν έχει υπάρξει υποτροπή του προβλήματος.

Εδώ το Hypericum δικαίωσε τη φήμη του για «καρφωτούς πόνους που εκτείνονται από το σημείο του τραυματισμού». Η ασπιρίνη ή η μορφίνη θα μπορούσαν να είχαν δώσει προσωρινή ανακούφιση από τον πόνο. Αλλά ήταν μόνο το Hypericum που, ανακουφίζοντας, μπορούσε να γιατρέψει. Ποιο είναι επιστημονικό ; — να ναρκώνει και να θαμπώνει ; — προσωρινά ! ή να γιατρεύει ;

Και εδώ, προσέξτε. Η Arnica είναι το φάρμακο των τραυματισμένων «μαλακών μορίων». Το Hypericum το φάρμακο για τραυματισμένα νεύρα.

«Για θλαστικές πληγές . . .» Ένα από τα άλογα της άμαξας είχε πέσει σε ένα κακό κομμάτι δρόμου, και είχε ένα όμορφο ζευγάρι σπασμένα γόνατα. Ο αμαξάς είπε ότι τελείωσε το ζώο : θα επουλωθούν, αλλά το τρίχωμα δεν θα ξαναφυτρώσει ποτέ όπως πριν. Θα μένουν πάντα οι μαρτυρικές ουλές. Ωστόσο το Hypericum ανακινούνταν με νερό σε ένα μπουκάλι με διάταξη ψεκασμού, και δόθηκαν οδηγίες ότι τα γόνατα δεν έπρεπε να καλύπτονται, αλλά να ψεκάζονται συνεχώς.

Επουλώθηκαν ταχύτατα, χωρίς να μείνει τίποτα που να δείχνει ότι το ζώο είχε ποτέ πέσει.

Αυτός ήταν ο πιο καθαρός και απλός τρόπος που θα μπορούσε κανείς να επινοήσει για τη θεραπεία ενός τέτοιου ασθενούς στους στάβλους.

Για να κλείσουν τα χείλη των πληγών . . . Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου περνούσε δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο μας ένα Χριστούγεννο, και ένα πράγμα που πήρε μαζί του ήταν ο βαθύς σεβασμός για τις αρετές του Hypericum. Ένα κορίτσι είχε πέσει μέσα από γυαλί, και μεταξύ άλλων κοψιμάτων είχε ένα άσχημο στο χείλος, ένα μικρό κομμάτι του οποίου έλειπε.

Απλώς μια κομπρέσα Hypericum εκείνη τη νύχτα άφησε το χείλος επουλωμένο το πρωί.

«Αντί για την Arnica, όπου το δέρμα είναι ραγισμένο, και όπου ο τραυματισμός είναι πολύ επώδυνος.»

Μια περίπτωση : Είχε πάει για το συνηθισμένο του Σαββατοκύριακο στη φάρμα, και το Σάββατο το πρωί είχε κατέβει από το δίτροχο άμαξα για να παίξει με τα άλογα στο χωράφι.

Ήταν μάλλον ανήσυχα σήμερα, επειδή ένα ξένο είχε βγει μαζί τους. Ξαφνικά ένα νεαρό αλογάκι κλωτσούλας τον χτύπησε στην έξω πλευρά του ποδιού, ακριβώς κάτω από το γόνατο.

Έπεσε, και έτσι ελεήμονα γλίτωσε μια δεύτερη κλωτσιά που, στα μάτια του τρομαγμένου θεατή στο δίτροχο άμαξα, θα τον έπιανε στην κοιλιά.

Κατάφερε να ανέβει πίσω στο ψηλό άμαξα, και οδήγησε σπίτι με πολύ μεγάλο πόνο.

Το δέρμα ήταν ραγισμένο, άρα δεν ήταν περίπτωση για την Arnica.

Έγινε ένας ορμητικός εντοπισμός του Βαλσαμόχορτου σε έναν κάποιο φράχτη· να ρίξουν βραστό νερό στο βότανο· και να το εφαρμόσουν στον τραυματισμό.

Ο πόνος έφυγε σαν με μαγεία. Ήταν σχεδόν 80 ετών, και υπήρχε πολύ λίλος ιστός ανάμεσα στο δέρμα και το οστό, και η επούλωση θα έπρεπε να ήταν δύσκολη και παρατεταμένη· αλλά όλα είχαν επουλωθεί μέχρι τη Δευτέρα, όταν επέστρεψε στη δουλειά στο Λονδίνο, αν και κουτσαίνοντας. <arg_value>Κατάλαβε κανείς τη σοβαρότητα του τραυματισμού από την αποχρωμάτωση που σταδιακά απλώθηκε, σαν ένας τεράστιος μωλωπισμός, πάνω στον μηρό· — το χτύπημα είχε γίνει κάτω από το γόνατο.

«Για αποστήματα . . .» Κατά τον πόλεμο, ένα κορίτσι στάλθηκε στο Νοσοκομείο από έναν τοπικό γιατρό, με απόστημα στη παλάμη του χεριού, στην έξω πλευρά, πολύ τεταμένο και επώδυνο. Το είχε τομή, αλλά χωρίς να βρει πύον, την είχε στείλει για περαιτέρω εγχείρηση.

Έφτασε το πρωί, και απλώς πήρε Hypericum εσωτερικά και μια κομπρέσα Hypericum για όλο το χέρι. Όταν φάνηκε το απόγευμα, ο πόνος είχε φύγει, η τάση είχε φύγει, και το χέρι έσταζε πύον. Επουλώθηκε ταχύτατα. Είναι αυτό που εννοεί ο Culpepper όταν λέει, «ανοίγει τα κωλύματα και διαλύει τα οιδημάτων»; Αυτό το διέλυσε !

Ένας μαραγκός ενός θεάτρου ήταν έτοιμος να ρίξει ένα όπλο για θεατρικό εφέ όταν αυτό ξεκίνησε κατά λάθος με το χέρι του πάνω στην κορυφή της κάνης — συνέπεια, το φυσίγγιο (wad) βυθίστηκε στην παλάμη του. Πήγαινε σε ένα νοσοκομείο, εβδομάδα με την εβδομάδα, όπου έκαναν ό,τι θεωρούσαν αναγκαίο, και εναλλάξ έβρεχαν την πληγή και μετά τον έστελναν μακριά με ξηρό επίδεσμο.

Ο άνθρωπος υπέφερε δυστυχισμένα και υπέμενε άυπνες νύχτες πόνου. Τότε κάποιος τον έστειλε να δει τι θα μπορούσαν να κάνουν για αυτόν οι ομοιοπαθητικοί. Πήρε Silica εσωτερικά, και μια κομπρέσα Hypericum, με άμεση ανακούφιση του πόνου και αποκατεστημένο ύπνο. Μετά, σε λίγες ημέρες, η εκκρίνουσα πληγή άρχισε να μυρίζει τόσο βρωμερά που εφάρμοσε μια δοκιμαστική κομπρέσα Lysol· αλλά καθώς αυτό δεν έδωσε ανακούφιση, το Hypericum χρησιμοποιήθηκε πάλι.

Μετά, σε λίγες ημέρες, καθώς έσφιγγε έξω το πύον, βγήκε ένα ξέσπασμα βρωμερού φυσίγγιου, και την επόμενη ημέρα ένα ακόμη κομμάτι, και μετά επουλώθηκε όμορφα. Αλλά ένας τένοντας είχε είτε νεκρωθεί είτε εκσφενδονιστεί, και ένα δάχτυλο παραμένει εκτός ελέγχου — ένα ενθύμιο της εποχής που έχανε σχεδόν το χέρι του.

Ένας ένθερμος ερασιτέχνης ομοιοπαθητικός, προ πολλού νεκρός, έστειλε Hypericum στους Σκωτσέζους λοχίες στο Μέτωπο. Δημοσίευσε τα εξής στο Oban Times της 1ης Μαΐου 1915, και το επανεκτύπωσε ως φυλλάδιο.

ΤΟ HYPERICUM ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

Επιστολή από έναν λοχία των Χάιλαντς

Ο κ. Campbell του Barbreck έλαβε την ακόλουθη επιστολή :

Βρετανική Εκστρατευτική Δύναμη,

19 Απριλίου 1915.

Αγαπητέ κ. Campbell, — Θέλω να σας ευχαριστήσω για το κουτί με τα υπέροχα σφαιρίδια που τόσο ευγενικά μου στείλατε. Θα σας είχα γράψει εδώ και καιρό για αυτό το θέμα, αλλά ήθελα να τα δοκιμάσω διεξοδικά πριν δώσω τη γνώμη μου για αυτά, και τώρα μπορώ να αναφέρω γεγονότα που πρέπει να σας είναι πολύ ικανοποιητικά.

Το αποτέλεσμα της παρατήρησής μου είναι αυτό· Περίπου μια εβδομάδα αφότου έλαβα την επιστολή και τα σφαιρίδιά σας, ένας από το Λόχο μου τραυματίστηκε από ελεύθερο σκοπευτή ενώ ήταν σε παρατήρηση στα χαρακώματα· η πληγή ήταν άσχημη, μέσα από τον ώμο, και υπέφερε πολύ με αυτή. Όλο το χρώμα έφυγε από το πρόσωπό του, και σκέφτηκα ότι θα λιποθυμούσε. Σκέφτηκα τα σφαιρίδια που είχα στο σακίδιό μου, και αποφάσισα να του δώσω δύο από αυτά.

Την επίδρασή τους είμαι σίγουρος ότι δεν χρειάζεται να σας την πω, αλλά με εξέπληξε πέρα από κάθε λόγια. Το να βλέπεις έναν άνθρωπο βαριά τραυματισμένο και σε τρομερό πόνο να μεταμορφώνεται ώστε να γελάει και να αστειεύεται, και να κατεργάζεται με τους άνδρες, από δύο μικρά σφαιρίδια, είναι κάτι θαυμαστό.

Αυτή είναι μόνο μία περίπτωση από πολλές που θα μπορούσα να σας αφηγηθώ, και αν και ελπίζω να μην τα χρειαστώ ποτέ ο ίδιος, χαίρομαι που τα έχω για να τα δίνω σε άλλους.

Νομίζω ότι είπα αρκετά αυτή τη φορά, αλλά θα σας ενημερώσω για άλλες περιπτώσεις αργότερα.

Είμαι, κύριε, με εκτίμηση,

Λοχίας W. M.

Πιστοποιημένο αληθές αντίγραφο. J. A. Campbell, Barbreck, Craignish. 23 Απριλίου 1915.

Στα proving (δοκιμασίες φαρμάκου) του Hypericum βρίσκει κανείς νευραλγικούς πόνους — σουβλιές — και παραλυτικά συμπτώματα.

Ο Hering στο Guiding Symptoms του δίνει περιπτώσεις ίασης από το Hypericum για Διάσειση της σπονδυλικής στήλης : άνδρας εκσφενδονισμένος από άμαξα που χτύπησε βίαια την πλάτη του πάνω σε πέτρα πεζοδρομίου και είχε καρφωτούς πόνους κάτω από τα δύο πόδια, με μερική παράλυση. Αγόρι με τραυματική μηνιγγίτιδα μετά από πτώση στο κεφάλι. Γυναίκα με κεφαλαλγία μετά από πτώση στο ινίο, με αίσθηση ότι σηκώνεται ψηλά στον αέρα· βασανιζόταν από τη μεγαλύτερη ανησυχία ότι η παραμικρή αφή ή κίνηση θα την έκανε να πέσει κάτω από αυτό το ύψος· και ούτω καθεξής.

Υπάρχουν λίγα μόνο άτομα πολύ ευαίσθητα στο Hypericum. Μία από αυτές, η σύζυγος ενός από τους γιατρούς μας, είχε μια περίεργη εμπειρία με το Hypericum που, αφού παρήγαγε συμπτώματα, γιατρευσε.

Επισκέπτονταν τα Πεδία Μάχης μετά τον πόλεμο, όταν ένα κομμάτι συρματοπλέγματος διαπέρασε την κάλτσα της, και έκανε μια μάλλον βαθιά διάτρηση, με ένα μεγάλο βαθύ ξύσιμο στο δέρμα. Η πληγή επιδέθηκε και επουλώθηκε.

Λίγο αργότερα άρχισε να προκαλεί οξύ πόνο σε ακανόνιστα διαστήματα. Ο πόνος ήταν έντονος — στο τραυματισμένο μέρος. Δοκιμάστηκαν πολλά φάρμακα, αλλά τίποτα δεν κρατούσε. Τότε, εξαιτίας της οξύτητας του πόνου, σαν ο τραυματισμός να ήταν πρόσφατα προκληθείς, δόθηκε Hypericum 30, το οποίο εκείνη προχώρησε να «proveάρει» (δοκιμάσει).

Σε δύο ώρες υπήρχε λιποθυμία, ωχρότητα προσώπου, ένιωθε σαν η καρδιά να θα σταματούσε : ναυτία· τα πόδια έτρεμαν, δεν μπορούσε να περπατήσει, έπρεπε να κρατιέται από κάτι. Εξαντλημένη, αδύναμη και λιπόθυμη. Έπρεπε να ξαπλώσει. Αυτή η κατάσταση κράτησε έως αργά το βράδυ. Η όρεξη χάθηκε για δύο ημέρες.

Και ο γιατρός συμπεραίνει :

«Αφότου πήρε το Hypericum 30 δεν έχει ξαναέχει πόνο ή πόνοσμα στο μέρος. Κανένα φάρμακο δεν είχε δοθεί για δύο μήνες πριν από το Hypericum, και τίποτα μετά από αυτό.» <arg_value>Μια άλλη λίγο γνωστή χρήση του Hypericum είναι για τις αιμορροΐδες. Ο Clarke (Λεξικό) παραθέτει τον «Roehrig», ο οποίος «θεωρεί το Hypericum εξωτερικά και εσωτερικά το πιο κοντινό πράγμα σε ένα ειδικό φάρμακο για αιμορραγούσες αιμορροΐδες». Λειτουργεί και πρέπει να λειτουργεί : επειδή το Hypericum είναι το φάρμακο, κατ' εξοχήν, για μέρη πλούσια σε νεύρα — από τα οποία ο πρωκτός είναι βέβαια ένα !

Και στα proving (δοκιμασίες φαρμάκου) επηρέασε εμφανώς το ορθό.

Εκτός από το Hypericum perforatum, υπάρχουν άλλες ποικιλίες με ιαματικές ιδιότητες. Μία από αυτές έχει το όνομα «Tutsan» (όλα-θεραπεύει). Έπειτα η όμορφη ποικιλία με τα μεγάλα άνθη, που ντύνει τις χωματοκάλπες του σιδηροδρόμου κοντά στο Leatherhead. Κάποιος συνήθιζε να στέλνει ένα μεγάλο πακέτο από αυτά τα άνθη κάθε χρόνο στο Νοσοκομείο, και η καλή παλιά Αδελφή Olive συνήθιζε να τα ανακατεύει πάνω σε φωτιά σε λάδι, για να φτιάξει μια θεραπευτική αλοιφή για πληγές. ΕΚΔ .

Συμπτώματα Μαύρου Γράμματος

Συνέπειες διάσεισης της σπονδυλικής στήλης.

Επιπτώσεις νευρικού σοκ.

Τέτανος μετά από τραυματικές κακώσεις.

Κακώσεις νεύρων, συνοδευόμενες από μεγάλο πόνο.

Διατρητικές, τομές, θλαστικές ή εκσπαστικές πληγές, όταν οι πόνοι είναι εξαιρετικά έντονοι, και ιδίως αν έχουν μεγάλη διάρκεια· πόνοι σαν εκείνοι μιας σοβαρής οδονταλγίας· οι πόνοι απλώνονται στα γειτονικά μέρη και εκτείνονται πάνω στο άκρο.

Οι διατρητικές πληγές αισθάνονται πολύ επώδυνες· από το πατήμα σε καρφιά, βελόνες, καρφίτσες, σπάζοντας ξύλα, δαγκώματα αρουραίου κ.λπ.· αποτρέπει το σφιξίμα των σαγονιών.

Συνέπειες διάσεισης της σπονδυλικής στήλης. <arg_value>Διαπεραστικές πληγές· από αιχμηρά εργαλεία.