Lac Caninum

(Γάλα σκύλας)

Στα πρώτα ιατρικά μου χρόνια, απρόθυμος να δεσμευτώ, ακόμη και αναλαμβάνοντας θέση στο Προσωπικό του Νοσοκομείου, και επιθυμώντας απλώς να «κρατώ το χέρι μου σε εξάσκηση» και να αποκτώ εμπειρία βοηθώντας σε διάφορα εξωτερικά ιατρεία (γενικής ιατρικής, γυναικολογικό, καθώς και τα τμήματα παιδικών ασθενειών και νευρικών ασθενειών), συμπλήρωνα μισές ημέρες όλη την εβδομάδα, αντικαθιστούσαν απόντες, και εργαζόμουν με αυτόν τον ανοργάνωτο τρόπο από την ημέρα της άδειας άσκησης επαγγέλματος το 1903 μέχρι το 1914, οπότε ζήτησα και μου χορηγήθηκε με δισταγμό μια θέση στο Προσωπικό: — με δισταγμό, επειδή το τότε ιατρικό προσωπικό είχε την ιδέα να ανυψώσει το κύρος του νοσοκομείου αποκλείοντας κάθε γιατρό που δεν μπορούσε να καυχηθεί των «ανωτάτων τίτλων», με το M.D. Lond. να αποτελεί το ζητούμενο..

Λοιπόν, σε εκείνες τις μακρινές ημέρες μια κάποια γυναίκα παρουσιάστηκε στο Γυναικολογικό Τμήμα παραπονούμενη για ωοθηκικό πόνο· ο οποίος εμφανιζόταν πρώτα στη μία πλευρά, περνούσε στην άλλη, και μετά επέστρεφε, πάντα. Ο υπεύθυνος ιατρός τρόμαξε με την προφανή συνταγή, Lac can. «Γιατί να δοθεί ένα τέτοιο φάρμακο;» — για εκείνον αποκρουστικό. Όμως, όταν εμφανίστηκε ξανά έναν μήνα αργότερα, ο πόνος είχε φυσικά εξαφανιστεί. Ήταν ένα αρκετά ωραίο μικρό εισαγωγικό μάθημα στο Lac can.

Αυτά είναι τα πράγματα που καρφώνουν ένα φάρμακο στη μνήμη: και το καθιερώνουν ως Δύναμη, και, ως τέτοια, σίγουρα όχι να περιφρονείται. Παρεμπιπτόντως, ενώ «κουτσομπολεύουμε», ο ίδιος γιατρός αηδίασε πολύ με την ιδέα του Tuberculinum ως φαρμάκου. «

Δεν θα το έπαιρνα ο ίδιος, και δεν θα το έδινα στους ασθενείς μου.» . . . Μικρά σφαιρίδια, σημειώστε! εμποτισμένα με μια ισχυρά δυναμοποιημένη αλκοολούχο παρασκευή, πιθανώς την 30ή εκείνες τις ημέρες, δηλαδή ένα σε ένα δεκιλίο, και χορηγούμενα από το στόμα. Λοιπόν, λίγο αργότερα, όταν ήρθε ο ενθουσιασμός του Koch με έναν τέλειο κυκλώνα σαλπίγγων, και λίγο αργότερα, οι επιδείξεις του Arm ζωμού από τον Wright, κάτω από το μικροσκόπιο, των βακίλων της φυματίωσης σε διαδικασία πέψης, ή αποβολής, ασφαλώς στεγασμένων μέσα σε λευκά αιμοσφαίρια, ο ίδιος αυτός γιατρός άρχισε να εγχέει τον πρώην τρόμο του· η δοσολογία πλέον ακατέργαστη, και η μέθοδος πολύ πιο αμφισβητήσιμη και επικίνδυνη . . .

Αχ, αλλά! — μας λένε, τέτοια φάρμακα τείνουν να εξουδετερώνονται, ή να πέπτονται, ή κάτι τέτοιο, και να χάνονται στο στόμα ή το στομάχι. Σκεφτείτε τις ακαθαρσίες της στοματικής κοιλότητας! Γιατί να ρισκάρετε λεπτά θεραπευτικά μέσα σε — αυτό που είναι, τελικά, η δική της φυσική ορισμένη οδός απορρόφησης!

Ως θέμα γεγονότος, αφού δυναμοποιηθούν, τα φάρμακα δεν υφίστανται τους κινδύνους της εξουδετέρωσης.

Ο Hahnemann το απέδειξε προς δική του, πλέον κριτική ικανοποίηση, 200 χρόνια πριν: αν και εμείς είμαστε ακόμη αργοί και απρόθυμοι να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή εσωτερική σημασία των πειραμάτων και των διδασκαλιών του. Μεταξύ των ασταθών στοιχείων βρίσκεται το Phosphorus, το οποίο, αν εκτεθεί στον αέρα, αλλάζει αμέσως τη φύση και τις ιδιότητές του. Πρέπει να διατηρείται κάτω από το νερό για να επιβιώνει ως Phosphorus, χωρίς μεταμόρφωση σε Phosphoric acid.

Ωστόσο ο Hahnemann απέδειξε ότι, όταν δυναμοποιηθεί, μερικά σφαιρίδια phosphorus σε ένα χαρτί μπορούν να παραμείνουν για χρόνια σε ένα γραφείο, διατηρώντας τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες και χωρίς να τις αλλάζουν με εκείνες του phosphoric acid. Λέει, «Οι φαρμακευτικές χημικές ουσίες που έχουν έτσι παρασκευαστεί» (με δυναμοποίηση) «δεν υπόκεινται πλέον στους χημικούς νόμους . . .

Ένα φάρμακο που έχει ανυψωθεί στην υψηλότερη δυναμοποίηση, και με αυτό το μέσο έχει γίνει σχεδόν πνευματοποιημένο, δεν υπόκειται πλέον στους νόμους της εξουδετέρωσης: τα ισχυρά δυναμοποιημένα Natrum, Ammonium, Baryta, Magnesia, δεν μπορούν, όπως οι βάσεις τους, να μετατραπούν σε ουδέτερα άλατα από Acetic Acid: οι φαρμακευτικές τους ιδιότητες δεν αλλάζουν ούτε καταστρέφονται.» Και λέει επίσης, «Εκτός από το στομάχι, η γλώσσα και το στόμα είναι τα μέρη πιο δεκτικά στις 'φαρμακευτικές εντυπώσεις'.»

Και ο Hahnemann δεν ήταν μόνο ένας πολύ προσεκτικός παρατηρητής, αλλά θεωρούνταν «ένας από τους μεγάλους αναλυτικούς χημικούς» της εποχής του. Αλλά φυσικά όλα αυτά έχουν πρόσφατα αποδειχθεί φυσικά από τον Δρ Boyd της Γλασκώβης.

Λοιπόν: το Lac can. είναι, όπως πρέπει να αναγνωρίσουμε, ένα πολύ ισχυρό υπονομευτικό και επομένως θεραπευτικό μέσο. Αν κάποιος το αμφισβητεί, ας μελετήσει τα Provings: ειδικά τα ψυχικά συμπτώματα, πολλά από τα οποία λεπτομερώς στη σελίδα 438· τα οποία δείχνουν ότι αυτό το φάρμακο έχει τόσο ευρύ φάσμα φαντασιώσεων και φρικτών τρομολογιών όσο οποιοδήποτε φάρμακο στη φαρμακοποιία μας: — και είναι τα έντονα «ψυχικά συμπτώματα» που είναι, όπως διδάσκει ο Hahnemann, ύψιστης σημασίας στη συνταγογράφηση.

Και εδώ, ένα σημείο! Είναι τα φάρμακα που έχουν αποδειχθεί στις υψηλότερες δυναμοποιήσεις που αποκαλύπτουν τα λεπτά νευρικά και ψυχικά τους συμπτώματα. Οι πιο ακατέργαστες δοσολογίες προκαλούν μόνο τα πιο αδρά αποτελέσματα: τις συστηματικές βλάβες. Φάρμακα όπως το Lachesis και το Lac can. είναι τόσο πολύ συγκεκριμένα με τα χρήσιμα συμπτώματά τους, επειδή αποδείχθηκαν στις υψηλότερες δυναμοποιήσεις.

Αλλά το γάλα της σκύλας, ως φάρμακο, δεν προήλθε από τους ομοιοπαθητικούς· αλλά κάποιοι από αυτούς, ιδίως εκείνος ο πρωτοπόρος στα Νοσώδη, ο Αμερικανός Pr. Swan, ακούγοντας την εξαιρετική χρησιμότητά του σε μια επιδημία κακοήθους διφθερίτιδας, το δυναμοποίησε, και το απέδειξε, και έτσι έδειξε το ακριβές πεδίο του στην ιατρική· και απέδειξε, επιπλέον, ότι η αρχαία του δόξα αντιστοιχούσε, όπως τόσο συχνά συμβαίνει, με τις παρούσες, επιστημονικές χρήσεις του όπως αποκαλύφθηκαν από τα provings.

Όλα τα φάρμακα πολύ ειδικής και μοναδικής δράσης μελετώνται εύκολα, και αξίζουν να μαθονται καλά. Οι πολύχρηστα, «τα κοινά φάρμακα πολλών χρήσεων», θα μας εξυπηρετήσουν συνήθως· και όταν έχουμε κατακτήσει το Sulphur, Sepia, Lycopodium, Calcarea, Nux, κ.λπ., κ.λπ., είμαστε πολύ μακριά στο δρόμο προς το να διευθύνουμε, αρκετά εύκολα και επιτυχώς, ένα συνηθισμένο εξωτερικό ιατρείο.

Αλλά τα λιγότερο καθολικά χρήσιμα φάρμακα, με πολύ ιδιόρρυθμα και διακριτικά χαρακτηριστικά, χρησιμοποιούνται σπανιότερα, όμως είναι εκπληκτικά βοηθητικά. Μόλις κατακτηθούν, μπαίνουν θριαμβευτικά κάθε φορά, και κάνουν τη συνταγογράφηση μια συγκίνηση και μια χαρά. Γενικά δεν «δουλεύουν», εκτός αν για κάποιον που έχει κατακτήσει το μυστικό, ότι το καλύτερο έργο γίνεται με μερικά από τα «παράξενα, σπάνια και ιδιόμορφα συμπτώματα», που ταιριάζουν στην περίπτωση, παρά με ένα πλήθος κάπως αόριστων γενικών συμπτωμάτων, τα οποία, αν ευγενικά τους δοθεί προτεραιότητα, συχνά θα προτείνουν μόνο αρκετά φάρμακα του τύπου των πολύχρηστων, και ίσως θα χάσουν εντελώς εκείνο το ένα λαμπρό και αναντικατάστατο.

Αλλά, πρέπει να επιστρέψουμε στο θέμα μας, τις ιδιαιτερότητες του Lac can. Όπως είπαμε, είναι το φάρμακο, εξοχόν, των φόβων και των τρομακτικών φαντασιώσεων: μεταξύ τους τα Φίδια υψώνονται τεράστια. Οι ιστοί που μπορεί να ερεθίσει σοβαρά και να παρηγορήσει επιτυχώς είναι: το δέρμα· οι ελκώσεις του κόκκινες και λαμπερές: οι βλεννογόνες μεμβράνες, ειδικά ο λαιμός, όπως στη διφθερίτιδα, όπου έχει βρεθεί προφυλακτικό καθώς και ειδικά θεραπευτικό: — αδενικά προβλήματα: νευρικά προβλήματα· και όπως είπαμε, ψυχικά προβλήματα.

Ο λαιμός του Lac can. είναι πολύ ευαίσθητος στην εξωτερική επαφή (Lach.), ευαίσθητος επίσης εσωτερικά — τρομερά ευαίσθητος. Αισθάνεται σαν να κλείνει: θέλει να κρατά το στόμα ανοιχτό, μην πνιγεί. Η κατάποση είναι δύσκολη — σχεδόν αδύνατη, όμως με σταθερή τάση για κατάποση, όταν πόνοι εκτοξεύονται προς τα αυτιά (Phyto.). Αίσθημα σβώλου στον λαιμό που φεύγει με την κατάποση, μόνο για να επιστρέψει (Ign.).

Ο χειρότερος πόνος είναι κατά την κατάποση στερεών. Ο λαιμός αισθάνεται ξηρός, βραχνός, σαν καμένος. Το Lac can. δεν είναι μόνο ένα από τα μεγάλα φάρμακα της διφθερίτιδας, αλλά και της σύφιλης, όταν αυτή προσβάλλει τον λαιμό, ο οποίος έχει μια λαμπερή, ψυχρή, κόκκινη εμφάνιση, ή χαρακτηριστικές πλάκες, που «μοιάζουν με λευκή πορσελάνη»

Έχουμε ήδη επισημάνει το διακριτικό χαρακτήρα των πόνων του: πετούν εδώ κι εκεί, ή, χαρακτηριστικά, αλλάζουν από πλευρά σε πλευρά και πίσω ξανά. Αυτοί οι πόνοι μπορεί να είναι νευραλγικοί, ρευματικοί, ή ωοθηκικοί.

Ο Boger (Synopsis) δίνει τις ειδικές του περιοχές ως «Νεύρα: Λαιμός: γυναικεία γεννητικά όργανα.» Δεν επηρεάζει μόνο τις ωοθήκες, αλλά φλεγμαίνει και συγκεντρώνει αίμα στη μήτρα, των οποίων οι αιμορραγίες είναι φωτεινές και ινώδεις. (Σκούρες και ινώδεις, Croc.) Έρχονται σε ρεύματα, αλλά (αντίθετα από εκείνες του Ipec.) πήζουν εύκολα. «Οι στηθάγχες του τείνουν να αρχίζουν και να τελειώνουν με την έμμηνο ρύση.» Οι μαστοί επίσης επηρεάζονται: πλήρεις, με σβώλους, ευαίσθητοι στο παραμικρό τράνταγμα, πολύ επώδυνοι και πρέπει να στηρίζονται όταν ανεβαίνει και κατεβαίνει σκάλες. . . . Και «το Lac can. είναι χρήσιμο σε σχεδόν όλες τις περιπτώσεις όπου απαιτείται να στεγνώσει το γάλα.» Σε αυτό, και στην ευαισθησία του στο τράνταγμα, θυμίζει το Bell.

Το Lac can. είναι ανήσυχος ύπνος. Δεν βρίσκει άνετη θέση. «Δεν υπάρχει τρόπος να βάλει τα χέρια της ώστε να μην την ενοχλούν: αποκοιμιέται, τελικά, μπρούμυτα» (Med., Cina.).

Ο Δρ H. C. Allen συνοψίζει περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του.

Για νευρικούς, ανήσυχους, ιδιαίτερα ευαίσθητους οργανισμούς.

Πολύ λησμονικός, αφηρημένος, κάνει αγορές και φεύγει χωρίς αυτές.

Στο γράψιμο, χρησιμοποιεί πολλές λέξεις και όχι τις σωστές: παραλείπει γράμματα ή λέξεις: δεν μπορεί να συγκεντρωθεί για να διαβάσει ή να μελετήσει.

Απελπισμένος, χωρίς ελπίδα: τίποτα δεν αξίζει να ζει κανείς γι' αυτό: η ασθένειά της είναι αθεράπευτη! δεν έχει ούτε έναν φίλο στον κόσμο.

Μπορούσε να κλάψει.

Εκνευρισμένη και ευερέθικτη: το παιδί κλαίει και ουρλιάζει όλη την ώρα, ειδικά τη νύχτα.

Εκρήξεις οργής· βρισιές και κατάρες.

Έντονη «ασχημία».

Συμπωματική ρινίτιδα: το ένα ρουθούνι βουλωμένο, το άλλο ελεύθερο και εκκρίνον: αυτά εναλλάσσονται.

Η έκκριση καυστική: η μύτη και το άνω χείλος εκδορές.

Δεν μπορεί να φάει αρκετά για να ικανοποιηθεί· το ίδιο πεινασμένη μετά τα γεύματα όπως και πριν.

Αίσθημα σαν η ανάσα να θα την εγκαταλείψει, όταν είναι ξαπλωμένη: πρέπει να σηκωθεί και να περπατήσει.

Όταν περπατά, της φαίνεται ότι περπατά στον αέρα: όταν είναι ξαπλωμένη, δεν φαίνεται να αγγίζει το κρεβάτι.

Έντονη, αφόρητη φαγούρα στη σπονδυλική στήλη: πονά από τη βάση του εγκεφάλου έως τον κόκκυγα.

Πολύ ευαίσθητος στην επαφή και την πίεση.

Τους άλλους σημαντικούς του σημεία, τις έχουμε ήδη υποδείξει.

Αλλά στο Materia Medica των Νοσώδών του γράφει, σχετικά με το Lac caninum, «Όπως το Lachesis, και πολλά άλλα γνωστά πολύχρηστα στη Materia Medica, αυτό το φάρμακο συνάντησε την πιο βίαια αντίθεση από την άγνοια και την προκατάληψη.

Θεωρούνταν για χρόνια ένα από τα νεωτερίσματα ή τις αυταπάτες εκείνων που πίστευαν στο και χρησιμοποιούσαν το δυναμικό φάρμακο· όμως οι θαυμάσιες θεραπευτικές του δυνάμεις έχουν αργά αλλά σταθερά υπερνικήσει κάθε εμπόδιο.

Χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς από τον Διοσκουρίδη, τον Rhasis και τον Πλίνιο στην αρχαιότητα. Ο Sammonicus και ο Sectus το επαινούν στη φωτοφοβία, την ωτίτιδα και άλλες παθήσεις του ματιού και του αυτιού.

Ο Πλίνιος ισχυρίστηκε ότι θεράπευε έλκωση του εσωτερικού στομίου. Χρησιμοποιούνταν τότε ως αντίδοτο σε πολλά θανατηφόρα δηλητήρια.

Η χρήση του φαρμάκου αναβίωσε από τον Reisig, της Νέας Υόρκης, ο οποίος, ενώ ταξίδευε στην Ευρώπη, το άκουσε να εξυμνείται ως φάρμακο για τις ασθένειες του λαιμού, και με την επιστροφή του το χρησιμοποίησε επιτυχώς σε μια επιδημία κακοήθους διφθερίτιδας. Τράβηξε την προσοχή των Bayard, Wells και Swan στα θαυμάσια αποτελέσματα που απέκτησε κατά τη διάρκεια εκείνης της επιδημίας, και τους έπεισε να το δοκιμάσουν.

Ο Reisig το δυναμοποίησε στην 17η εκατοστή, από την οποία παρασκευάστηκαν οι δυναμοποιήσεις των Swan και Fincke. Το επάγγελμα οφείλει στην ανεξάντλητη εργασία του Swan τα provings του, τα οποία έγιναν από την 30ή, την 100ή και υψηλότερες δυναμοποιήσεις . . . Τα provings αυτού του φαρμάκου το έχουν τοποθετήσει μεταξύ των πολύχρηστων της σχολής μας και έχουν επαληθεύσει και επιβεβαιώσει τις κλινικές ακρίβειες των παρατηρητών της αρχαιότητας.

Ο Δρ Allen δίνει εντυπωσιακές περιπτώσεις της δύναμής του ακόμη και σε αυτό που έχουμε ονομάσει «Χρόνια Διφθερίτιδα», δηλ. «ποτέ καλά μετά από διφθερίτιδα».

Ο Nash λέει ότι θεωρούσε αισχρό να προσπαθήσει να επιβάλει το γάλα της σκύλας στο επάγγελμα, ως φάρμακο, αλλά μετά από συσσωρευμένα στοιχεία, το δοκίμασε σε μια περίπτωση ρευματισμού, που περιπλανιόταν από άρθρο σε άρθρο, που είχε αντισταθεί στο Puls., και όπου όχι μόνο περιπλανιόταν, αλλά πήγαινε εμπρός και πίσω, με τον τρόπο του Lac can. Και η περίπτωση θεραπεύτηκε πολύ γρήγορα.

Έπειτα μια περίπτωση οστρακιάς με πόνους από πλευρά σε πλευρά και πίσω και πρόβλημα λαιμού, και πάλι το Lac can. νίκησε το Rhus, που φαινόταν ενδεδειγμένο. Έπειτα μια άσχημη περίπτωση αμυγδαλίτιδας, πνιγμού και αγώνα στην προσπάθεια κατάποσης, όπου οι εναλλασσόμενες πλευρές ήταν χειρότερες, και πάλι το Lac can. θεράπευσε μέσα σε τριάντα έξι ώρες.

Έπειτα έβαλε τρεις υπαλλήλους σε ένα κατάστημα να το αποδείξουν: — στην 200ή δυναμοποίηση, λαμβανόμενη ανά δύο ώρες. Όλοι πήραν πονόλαιμους, ένας με πλάκες και στις δύο αμυγδαλές.

Ο Nash το βρίσκει ιδιαίτερα χρήσιμο όχι μόνο για τις φλεγμονώδεις παθήσεις που εναλλάσσουν πλευρές· αλλά και για μαστούς και λαιμούς που πονάνε σε κάθε έμμηνο κύκλο: στη μαστίτιδα, η μεγάλη ένδειξη είναι ότι δεν ανέχονται τράνταγμα· πρέπει να τους στηρίζει όταν περπατά και κατεβαίνει σκάλες.

Ο Kent, στη μικρή του Διάλεξη για το Lac can. λέει, Όλα τα γάλατα πρέπει να δυναμοποιούνται, είναι τα εξαιρετικότερα φάρμακά μας, είναι ζωικά προϊόντα και τροφές της πρώιμης ζωικής ζωής, και επομένως αντιστοιχούν στις αρχές της πιο εσωτερικής φυσικής μας φύσης.

Αν είχαμε provings από γάλα πιθήκου, αγελάδας, φοράδας και ανθρώπου, θα ήταν μεγάλης αξίας. Το Lac defloratum έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και το ίδιο και αυτό το φάρμακο. Το Lac can. είναι ακόμη στις αρχές του, αν και έχει κάνει μερικές θαυμάσιες θεραπείες . . . Είναι βαθιάδραστο και μακράδραστο· οι αποδεικτές ένιωσαν τα συμπτώματά του για χρόνια μετά το proving. Αφθονεί σε νευρικά συμπτώματα . . .

Τα ψυχικά συμπτώματα είναι παρατεταμένα και οδυνηρά. Κάνει τα έλκη πολύ κόκκινα, και έχει θεραπεύσει τέτοια έλκη: τα έλκη είναι ξηρά, λαμπερά, σαν καλυμμένα με επιθήλιο. Σημαντικό φάρμακο σε παθήσεις που ακολουθούν κακώς θεραπευμένη διφθερίτιδα, σε παράλυση και άλλες καταστάσεις που χρονολογούνται από τη διφθερίτιδα . . . υπερβολικά ευαίσθητος . . . υπεραισθησία του δέρματος και όλων των μερών. Κάνει τις γυναίκες βίαια υστερικές, και προκαλεί όλα τα είδη των παράξενων και φαινομενικά αδύνατων συμπτωμάτων.

Για παράδειγμα, μια γυναίκα κειτόταν στο κρεβάτι με τα δάχτυλα απαγωγμένα, και τρελαινόταν αν αγγίζονταν μεταξύ τους: — όχι χειρότερα από την έντονη πίεση, αλλά ούρλιαζε αν αγγίζονταν . . . Αυτή η κατάσταση είναι δύσκολο να θεραπευτεί εκτός από το Lac can. και το Lachesis.

Ένας παράξενος και ιδιόρρυθμος ίλιγγος: σαν να επιπλέει στον αέρα, ή να μην αγγίζει το κρεβάτι . . .

Έπειτα, οι εναλλαγές πλευρών: σε λαιμούς, ρευματικές παθήσεις, κεφαλαλγίες και νευραλγίες . . . Η περιπλανώμενη ερυσίπελα προσβάλλει πρώτα τη μία πλευρά, μετά την άλλη, μετά πίσω ξανά . . . οι φλεγμονώδεις στηθάγχες κάνουν το ίδιο.

Γεμάτο φαντασιώσεις, και βασανιστικές, μαρτυρικές σκέψεις. Καμία πραγματικότητα στα πράγματα που υπάρχουν: νομίζει ότι ό,τι λέει είναι ψέμα. (Σύγκριση Alumina.) . . . δεν είναι ο εαυτός της, και οι ιδιότητές της όχι δικές της — σαν να φορά τη μύτη κάποιου άλλου. Και ούτω καθεξής: — έχουμε ήδη τονίσει τα περισσότερα από τα σημεία.

Σάπιο στόμα. Όπου υπάρχει βλεννογόνος μεμβράνη, εκεί θα υπάρχει έκκριμα: μια γκρίζα, χνουδωτή επικάλυψη, όπως αυτή που σωρεύεται στη γλώσσα . . . Έχουμε ήδη δώσει τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του λαιμού, των μαστών, κ.λπ.

Συμπτώματα Black Letter

Η κατάποση πολύ δύσκολη, επώδυνη, σχεδόν αδύνατη.

Ο πονόλαιμος αρχίζει με μια αίσθηση μυξώματος, που προκαλεί σταθερό βήχα, έπειτα αίσθημα σβώλου στη μία πλευρά, που προκαλεί σταθερή κατάποση· αυτή η κατάσταση σταματά εντελώς, μόνο για να αρχίσει στην αντίθετη πλευρά, και συχνά εναλλάσσεται, επιστρέφοντας πάλι στην πρώτη της κατάσταση· αυτοί οι πονόλαιμοι τείνουν πολύ να αρχίζουν και να τελειώνουν με την έμμηνο ρύση.

Αμυγδαλές φλεγμονώδεις και πολύ επώδυνες, κόκκινες και λαμπερές, σχεδόν κλείνοντας τον λαιμό· ξηρότητα του φάρυγγα και του λαιμού· διόγκωση των υπογναθίων αδένων.

Διφθεριτική μεμβράνη λευκή σαν πορσελάνη· ο βλεννογόνος του λαιμού λαμπερός σαν βερνικωμένος· οι μεμβράνες αφήνουν τη μία πλευρά και πηγαίνουν στην άλλη επανειλημμένα.

Επιθυμία για ζεστά ροφήματα, τα οποία μπορεί να επιστρέφουν από τη μύτη.

Μεταδιφθεριτική παράλυση.

Χρήσιμο σε σχεδόν όλες τις περιπτώσεις όπου απαιτείται να στεγνώσει το γάλα.

Όταν περπατά φαίνεται ότι περπατά στον αέρα: όταν είναι ξαπλωμένη δεν φαίνεται να αγγίζει το κρεβάτι.

Περιπλανώμενη διάθεση των συμπτωμάτων: πόνοι που πετούν συνεχώς από το ένα μέρος στο άλλο.

Μεγάλος φόβος: να πέσει από τις σκάλες: της αδυναμίας να εκτελέσει τα καθήκοντά της.

Φόβος θανάτου, με αγχώδες πρόσωπο.

Ξυπνά απελπισμένη: πρέπει να σηκωθεί και να απασχοληθεί.

Φόβος ότι θα τρελαθεί: ότι κάθε σύμπτωμα είναι κάποια εγκατεστημένη ασθένεια: ότι ό,τι λέει είναι ψέμα: ότι την περιφρονούν όλοι: ότι δεν έχει καμία σημασία: ότι είναι βρώμικη: ότι φορά τη μύτη κάποιου άλλου: ότι βλέπει αράχνες.

Ότι περιβάλλεται από μυριάδες φίδια.

Μερικά τρέχουν σαν αστραπή πάνω και κάτω μέσα στο δέρμα· μερικά μέσα της αισθάνονται μακριά και λεπτά.

Φοβάται να πατήσει στο πάτωμα μην πατήσει πάνω τους, και τους κάνει να σφαδάζουν και να τυλίγονται γύρω από τα πόδια της. (Σύγκριση Arg. nit., Sep.)

Φοβάται να κοιτάξει πίσω της μην δει φίδια: σπάνια την ενοχλούν μετά το σκοτάδι.

Πηγαίνοντας για ύπνο, φοβάται να κλείσει τα μάτια της μην τη χτυπήσει στο πρόσωπο ένα μεγάλο φίδι (σύγκριση Bell.).

Έχει τις πιο φρικτές εικόνες να παρουσιάζονται στην ψυχική της όραση (όχι πάντα φίδια).

Φρικτά φοβάται ότι θα της φανερωθούν στο φυσικό της μάτι.

Φόβος μην τα σπυριά αποδειχθούν μικρά φίδια, και τυλιχτούν και στριφογυρίσουν το ένα γύρω από το άλλο.

Αισθάνεται ότι είναι μια αποκρουστική, φρικτή μάζα ασθένειας: δεν μπορούσε να αντέξει να κοιτάξει οποιοδήποτε μέρος του σώματός της, ούτε τα χέρια, καθώς αυτό ενίσχυε το αίσθημα αηδίας και τρόμου.

Δεν μπορούσε να αντέξει οποιοδήποτε μέρος του σώματός της να αγγίζει άλλο: δεν μπορούσε να αντέξει ένα δάχτυλο να αγγίζει άλλο.

Αν δεν μπορούσε να βγει από το σώμα της, σύντομα θα τρελαινόταν.

Αισθάνεται ότι η καρδιά ή η αναπνοή θα σταματήσουν· τρομάζει τον εαυτό της, κάτι που κάνει την καρδιά να παλλαίνει.

Φαντάζεται ότι βγαίνει από το μυαλό του.

Κοιτάζει κάτω από καρέκλες, τραπέζι, ντιβάνι, περιμένοντας κάποιο φρικτό τέρας να σύρει έξω: αισθάνεται ότι θα την τρέλαινε.

Δεν φοβάται στο σκοτάδι: μόνο φαντάζεται ότι τους βλέπει στο φως.

Αισθάνεται ότι θα λιποθυμήσει: ξυπνά με αίσθημα ότι το κρεβάτι κινείται.

Ονειρεύτηκε ένα μεγάλο φίδι στο κρεβάτι της. (Bell.)

Ονειρεύεται συχνά ότι ουρεί: ξυπνά και βρίσκει τον εαυτό της στο σημείο να το κάνει. (Sep.)