Ornithogalum Umbellatum

(Αστέρι της Βηθλεέμ)

Στις μέρες του Cooper Club, που συνεδρίαζε στο σπίτι του Δρ. Clarke, και όπου οι κινητήριες μορφές ήταν ο Δρ. Robert Cooper, με το ταλέντο του στην ανακάλυψη χρήσιμων φαρμάκων, ο Δρ. James Compton Burnett, που είχε το χάρη να κατανοεί τις ιδιοσυγκρασίες και τις δυνατότητές τους και να τα χρησιμοποιεί με επιτυχία για τους ασθενείς που τον πολιορκούσαν, και ο Δρ.

Clarke, που τα κατέγραφε με την επιμέλεια της ιδιοφυΐας και τα καταγράφει για τη μόνιμη ωφέλεια της ανθρωπότητας στο Λεξικό του της Materia Medica : εργαζόμενος, όπως έλεγε, για να γλιτώσει ο ίδιος δουλειά, επειδή έπρεπε να ξέρει πού να βάλει το χέρι του πάνω σε οποιοδήποτε φάρμακο μπορεί να χρειαστεί — ένα από τα πολύ σημαντικά, αλλά, μέχρι τώρα, φτωχά τεκμηριωμένα με proving (δοκιμασία φαρμάκου) φάρμακα που προέκυψαν από τις ανακαλύψεις και τις σκέψεις τους ήταν το

Ornithogalum ,

μέλος της οικογένειας του κρεμμυδιού, του πράσου και του σκόρδου, με πολλές από τις ιδιαιτερότητες δράσης, στους ευαίσθητους, αυτών των τροφίμων.

Ο Boericke έχει, πλέον, μια σύντομη αναφορά στο Ornithogalum στο εκτενές Pocket Book του. Όλα όσα λέει είναι : «Να λαμβάνεται υπόψη σε χρόνιες γαστρικές και άλλες κοιλιακές σκληρώσεις, ενδεχομένως καρκίνο του εντερικού σωλήνα, ιδίως του στομαχιού και του τυφλού. Το κέντρο δράσης είναι ο πυλωρός, προκαλώντας επώδυνη σύσπαση με κοιλιακή διάταση.

«Κατάθλιψη του πνεύματος. Πλήρης εξάντληση. Το αίσθημα ναυτίας κρατά τον ασθενή ξύπνιο τη νύχτα.»

Πριν από χρόνια κάποιος είχε πάρει άδεια από το Kew να συλλέγει δείγματα φαρμακευτικών φυτών. Ο τρόπος του Δρ. Cooper να αποκτά τα φυτικά του φάρμακα ήταν να τα αναζητά στην καλύτερή τους κατάσταση, όχι μόνο ως προς την εποχή, αλλά και την ώρα της ημέρας ή της νύχτας.

Οπλισμένος με ένα μικρό φιαλίδιο γεμάτο τα τρία τέταρτα με οινόπνευμα, εξασφάλιζε το επιλεγμένο δείγμα του και το εμφιάλωνε αμέσως. Έτσι προμηθευόταν το καθαρότερο και πιο απαλλαγμένο από προσμίξεις «μητρικό βάμμα» που ήταν δυνατόν.

Σε πολλές περιπτώσεις θα έδινε μια σταγόνα από αυτό, σε μεγάλες χρονικές αποστάσεις, ανάλογα με την ανάγκη, περιμένοντας πάντα να εξαντληθεί η τονωτική του δράση πριν το επαναλάβει. Και, για τα φάρμακα που παρασκευάζονταν έτσι, είχε ένα δικό του όνομα : «Arborivital remedies». Είναι φανερό ότι αποκτούσε εκπληκτικές θεραπευτικές αντιδράσεις. Αλλά, φυσικά, για αυτόν τον σκοπό, και για μια τέτοια χορήγηση, δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένα φάρμακο με δηλητηριώδεις ιδιότητες : αυτό θα έπρεπε να απαλυνθεί σε «3x» για να είναι χρήσιμο χωρίς να κινδυνεύει η ζωή.

Αλλά να επιστρέψουμε στο Kew. . . . Κάποια μέρα κάποιος ήταν σκυμμένος πάνω από μια παρτέδα από Αστέρια της Βηθλεέμ, διαλέγοντας το ιδανικό για εμφιάλωση à la Cooper, όταν, από πίσω, ακούστηκε μια αυστηρή φωνή : «Τι κάνετε εκεί ;» Φυσικά ήταν ένας φύλακας, του οποίου καθήκον ήταν να αποτρέπει τέτοιες αληστείες : και, εξίσου φυσικά, ήταν η πρώτη φορά που κάποιος είχε παραλείψει να φέρει μαζί του την ποτέ μη χρησιμοποιημένη άδεια.

Η μόνη οδός ήταν αυτή της ταπεινής εξήγησης, και κάποιος κατάφερε να κάνει τον φύλακα να ενδιαφερθεί και να κατευναστεί τόσο, ώστε να οδηγηθεί σε ένα από τα μεγάλα υποτροπικά θερμοκήπια, και να του δοθεί ένα δείγμα από κάποιο άλλο άγνωστο, αλλά πολύ πολύτιμο φαρμακευτικό φυτό — όπως τουλάχιστον έλεγε ο φύλακας.

Όλα αυτά παρεμπιπτόντως : . . . Το ερώτημα είναι : Τι γνωρίζουμε πρακτικά σημαντικό, από τη σκοπιά της συνταγογράφησης, για το Ornithogalum ;

Σε ένα από τα βιβλιαράκια του Δρ. Cooper με τίτλο Cancer and Cancer Symptoms, γράφει υπό το

Ornithogalum Umbellatum

παραθέτοντας πρώτα από το Treasury of Botany, ως εξής :

«Ένα κοινό ζιζάνιο σε πολλά μέρη της Αγγλίας και της Σκωτίας. Είναι γνωστό ως Αστέρι της Βηθλεέμ επειδή αφθονεί στην Παλαιστίνη και έχει άνθη σε σχήμα αστεριού. Υποτίθεται επίσης ότι είναι το Περισσερόν Κόπρο της Γραφής (Β΄ Βασιλέων κεφ. VI.) ; και οι βολβοί του, που είναι υγιεινοί και θρεπτικοί όταν μαγειρεύονται, τρώγονται μέχρι σήμερα στην Παλαιστίνη.

Το γένος είναι στενά συγγενικό με τη Scilla, από την οποία διακρίνεται μόνο επειδή τα άνθη του είναι μόνιμα αντί να πέφτουν, και λευκοπράσινα ή κίτρινα αντί για μπλε. Όλα τα είδη είναι βολβώδη φυτά, με ριζικά και όχι εναλλασσόμενα στον βλαστό φύλλα, και τελικές ταξιανθίες άνθη, κάθε άνθος με ένα μαραμένο βράκτιο από κάτω του. Το περιάνθιό τους έχει έξι ξεχωριστά τμήματα, ανοιγμένα σε σχήμα αστεριού ; και οι έξι στήμονές τους έχουν πλατιά νημάτια και είναι σχεδόν ελεύθεροι από το περιάνθιο.»

Ο Cooper συνεχίζει : Ανήκοντας στις natural order Liliaceae, είναι βοτανικά συγγενικό με τα Asparagus officinalis, Paris quadrifolia, Convalaria μαιάλις, Scilla maritima, Agraphis nutans, Colchicum autumnale, Allium sativum, Allium cepa και Polygonatum φαρμακευτικό, εκτός, φυσικά, από πολλά άλλα λιγότερο γνωστά αλλά πολύτιμα φάρμακα.

«Η γνωριμία μου με αυτό σε περιπτώσεις καρκίνου οφειλόταν στη πολύ χαρακτηριστική διαταραχή που προκάλεσε σε μια γυναίκα πολύ ευαίσθητη σε όλες τις αρωματικές ουσίες του γένους Allium στα τρόφιμα. Η δόση ελήφθη το μεσημέρι, και το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε διάταση του στομαχιού και του δωδεκαδακτύλου, με συχνές αναφράξεις στόματος δυσώδους αερίου που την ανάγκαζαν να λύνει τα ρούχα της, και αυτό συνοδευόταν από τη πιο μισera κατάθλιψη του πνεύματος και επιθυμία για αυτοκτονία, ένα αίσθημα πλήρους εξάντλησης και επώδυνης βύθισης στο κέντρο του θώρακα, και ένα αίσθημα ναυτίας που την κρατούσε ξύπνια το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας, και που δεν υποχώρησε για αρκετές ημέρες.

«Το υποκείμενο αυτής της διαταραχής ήταν περίπου 54 ετών, με μάλλον εύθυμη ιδιοσυγκρασία, με τάση σε εξασθενημένη πέψη, και με ιστορικό πλευριτικών κρίσεων και ενδεχόμενες φθισικές τάσεις, αλλά κατά τα άλλα δεν υπέφερε από κάποια σταθερή μορφή νόσου.

«Από το ιατρικό σοκ που καταγράφηκε παραπάνω, η γενική της δύναμη, η πέψη της και η ικανότητά της να απολαμβάνει τη ζωή έχουν εμφανώς βελτιωθεί.»

«Το Ornithogalum umb., σε όσους είναι ευαίσθητοι σε αυτό, πηγαίνει κατευθείαν στον πυλωρό, προκαλεί επώδυνη σπασμωδική σύσπασή του, και διατείνει το δωδεκαδάκτυλο με αέριο, με τους πόνους του να εντείνονται αδιαλείπτως όταν η τροφή επιχειρεί να περάσει από την πυλωρική έξοδο του στομαχιού.» (Οι πλάγιες γραμμές δικές μας.)

Και αλλού λέει :

«Το Ornithogalum umb. είναι ένα είδος σκόρδου (Allium sativum), και, όπως αυτό και το Allium cepa, προκαλεί δυσπεψία με υπερβολικές αναφράξεις αερίου.»

Ο Δρ. Cooper δίνει θαυμάσιες περιπτώσεις φαινομενικά κακοήθους έλκωσης του στομαχιού, που θεραπεύτηκαν με Ornithogalum, και μία που αποδείχθηκε πράγματι κακοήθης με εγχείρηση σε ένα από τα Νοσοκομεία Καρκίνου του Λονδίνου, όπου ο ασθενής ενημερώθηκε κατόπιν ότι «βρέθηκαν συμφύσεις μεταξύ του στομαχιού και του θωρακικού τοιχώματος με καρκινική ανάπτυξη και πάχυνση της πυλωρικής άκρας του δωδεκαδακτύλου, και ότι ήταν αδύνατο να αφαιρεθεί όλος ο νοσούντος ιστός».

Επαναεισήχθη αργότερα στο νοσοκομείο του καρκίνου λόγω των βασανιστικών του πόνων, αλλά όταν εστάλη σπίτι του έξι εβδομάδες αργότερα, ενημερώθηκε από τον ίδιο του τον γιατρό ότι όλα τα δυνατά είχαν γίνει για αυτόν ; ότι δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να ζήσει πολύ, και ότι έπρεπε να αντέχει τον πόνο όσο κρατούσε η ζωή.

Ο Cooper τον βρήκε να σπαράζει από πόνο στο κρεβάτι του. Δεν μπορούσε να κρατήσει τίποτα για πολύ στο στομάχι του ; οι ζεστές τροφές ανακούφιζαν, τα κρύα ροφήματα επιδείνωναν. Οι πόνοι ήταν χειρότεροι τη νύχτα ; απλώνονταν από το στομάχι προς την καρδιά και μεταξύ των ώμων, σαν ένα σιδερένιο τούβλο να αναγκάζεται να περάσει μέσα από το στομάχι και τον θώρακα. Η ανάπτυξη μεγάλωνε ταχύτατα, με ορατό εξόγκωμα κάτω από την πρόσφυσή του διαφράγματος ; με έντονη θαμπήτητα στην κρουστή ; το εξόγκωμα να εκτείνεται μέχρι το επιγάστριο.

Γλώσσα κόκκινη, επικαλυμμένη προς τα πίσω ; έντερα δυσκίνητα, με ενίοτε διάρροια.

Σε αυτή την περίπτωση η επίδραση της μοναδιαίας δόσης Ornithogalum του Δρ. Cooper ήταν, πρώτα, εντατικοποιημένος πόνος, έπειτα τα έντερα δρούσαν, και ανέβαινε ένα αφρώδες υλικό που έδινε μεγάλη ανακούφιση. Μετά από μια δεύτερη μοναδιαία δόση, άρχισε να αναφέρει την έξοδο μιας μαύρης ζελατινώδους ουσίας, με μεγάλη ανακούφιση από τον πόνο, και γενική βελτίωση της κατάστασής του.

Κατά τη διάρκεια δύο επόμενων μηνών τα πόδια και τα πέλματα αποκοιμούνταν και δεν μπορούσε να κρατήσει το still. Έπειτα τα πέλματα και οι αστράγαλοι άρχισαν να πρήζονται ; το δεξί πόδι ένιωθε μωλωπισμένο και γινόταν επώδυνο και θυμωμένο ; έπειτα πρησμένο και τεταμένο, και βυθιζόταν με την πίεση. Είχε επίσης ένα αίσθημα σαν η τροφή να τον πνίγει, με λίγο αέριο. . . . Αυτά τα συμπτώματα επιβεβαίωσαν τον Cooper στην πεποίθησή του ότι αυτό το πρήξιμο των απορροφητικών αγγείων, όπως έδειχνε η κατάσταση του δεξιού ποδιού και το προηγούμενο πρήξιμο των πελμάτων και των αστραγάλων, προέκυψε από την υψηλή πίεση που ασκήθηκε στα εκκριτικά όργανα λόγω της απελευθέρωσης του δηλητηρίου στον οργανισμό.

Λίγες εβδομάδες αργότερα ήρθε να δείξει την τρομερή κατάσταση των ποδιών του — πρησμένα, με μεγάλες κόκκινες ραβδώσεις και πλάκες που κατέβαιναν κατά μήκος των άκρων. Ο Cooper επέμεισε να φύγει περπατώντας χωρίς άλλη δόση, πιστεύοντας ότι αυτό οφειλόταν στην ταχεία απομάκρυνση του καρκινικού δηλητηρίου. Μετά από αυτό η ανάρρωσή του ήταν αδιάλειπτη. Δεν έλαβε κανένα άλλο φάρμακο εκτός από την πολύ αρχή, όταν υπέφερε greatly, μερικές δόσεις Carbo veg. 3x, που φάνηκε να αυξάνει τον πόνο, και διακόπηκε, και στο τέλος μια μοναδιαία δόση Alliaria officinalis.

Η θεραπεία του Cooper άρχισε τον Ιούλιο του 1898, και τον Μάιο του 1899 ο άνδρας έγραψε ότι ήταν «σε σχεδόν τέλεια υγεία, όρεξη καλή : τρώει σχεδόν κάθε είδους τροφή, μπορεί να απολαμβάνει τα γεύματα, κάτι που δεν είχε κάνει επί πολλά χρόνια ; μπορεί να μετακινείται καλά και να ασκεί την εργασία του χωρίς κόπωση». «Έχω επανενταχθεί στο Εθελοντικό Σώμα και έχω κάνει δύο ή τρεις καλούς κοπιαστικούς περιπάτους, εκτός από βολές σε αγώνες, και δεν αισθάνομαι κακές επιπτώσεις. Δεν έχω νιώσει τόσο καλά εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Νιώθω θαυμάσια τώρα, και έχω πάρει πάνω από δύο πέτρες βάρος που είχα χάσει κατά τη διάρκεια της ασθένειάς μου.»

Έχουμε παραθέσει αρκετά εκτενώς, αλλά συμπυκνώνοντας, ώστε να παίρνουμε θάρρος, και να μάθουμε να πράττουμε, και να ελπίζουμε. Ίσως αξίζει να αναπαραχθούν αυτά τα βιβλιαράκια του Δρ. Cooper ; αφού οι εμπειρίες τέτοιων ανθρώπων με πρωτοτυπία και επιτυχία δεν πρέπει να λησμονηθούν και να χαθούν.

Θυμόμαστε να έχουμε δει περίπου μισή νταζίνα περιπτώσεων γαστρικής ή δωδεκαδακτυλικής έλκωσης να καθαρίζουν με αυτό το φάρμακο. Ήταν όλες περίπου την ίδια εποχή, στο τέλος του τελευταίου Μεγάλου Πολέμου, όσο θυμάται κανείς, όταν κάποιος έβλεπε πολύ εργασία σε θάλαμο, και όταν μόνο μία από τη παρτίδα αντιστάθηκε στο Ornithogalum και χρειάστηκε, όσο θυμάται κανείς, το Phosphorus.

Στη χειρότερη από αυτές τις περιπτώσεις, η ασθενής ήταν απολύτως ωχρή από απώλεια αίματος, και έπρεπε να μεταφερθεί βιαστικά σε κρεβάτι νοσοκομείου, για να καθαρίσει λαμπρά με Ornithogalum. Και ότι πράγματι καθάρισε, το ξέρει κανείς, αφού εξακολουθεί να έρχεται για μικροενοχλήσεις, όλα αυτά τα χρόνια μετά, και αναφέρει ότι δεν ξαναείχε ποτέ εκείνο το πρόβλημα.

Επομένως κανείς συνειδητοποιεί ότι ο Δρ. Cooper είχε δίκιο που υποστήριζε ότι το Ornithogalum μπορεί να θεραπεύσει , σε κατάλληλες περιπτώσεις, γαστρικές ή δωδεκαδακτυλικές ελκώσεις.

Αλλά χρειαζόμαστε συγκεκριμένα συμπτώματα αν πρόκειται να συνταγογραφήσουμε το φάρμακο με κάποιον βαθμό βεβαιότητας. Ο τόπος και ο τρόπος της επίθεσής του είναι σημαντικοί, όμως χρειαζόμαστε περισσότερα, γιατί, τελικά, άλλα φάρμακα έχουν προκαλέσει, και επομένως θεραπεύσει, τέτοιες ελκώσεις : — τι λέμε για τα Kali bichrom., Arsenicum, Phosphorus ; — πώς να διαλέξουμε μεταξύ τους ; Να τα δοκιμάσουμε ένα ένα ; — ή να δώσουμε αυτό που έχει βοηθήσει σε κάποια προηγούμενη περίπτωση, και που επομένως προηγείται στην εκτίμησή μας ;

Δεν φτάνει ! Πρέπει να γνωρίζουμε περισσότερα, για να κάνουμε την κατάλληλη επιλογή του ορθού φαρμάκου, και έτσι να πετύχουμε θεραπευτική επαφή.

Όπως όλα τα κρεμμύδια, όπως μας λέει ο Δρ. Cooper, είναι ικανό να προκαλέσει πραγματικά τρομερό μετεωρισμό — στους ευαίσθητους. Και πρέπει να θυμόμαστε ότι μόνο από ευαίσθητους μπορεί κανείς να αποκτήσει χρήσιμα proving (δοκιμασίες φαρμάκου), και μόνο οι ευαίσθητοι θα αντιδράσουν θεραπευτικά σε ένα φάρμακο, δηλ. να διεγερθούν, έτσι, σε θεραπευτικές αντιδράσεις.

Έχουμε ανατρέξει σε τρία από τα πρωτότυπα φυλλάδια του Δρ. Cooper που δημοσιεύτηκαν το 1897, 1898 και 1899. Σε ένα από αυτά, σχετικά με τα «Arborivital remedies» του, μας λέει :

«Ένα Arborivital Remedy είναι ένα φάρμακο του οποίου η δράση μπορεί να εξηγηθεί μόνο υποθέτοντας ότι υπάρχει μια κρυφή δύναμη στα φυτά που δεν είναι αντιληπτή στις αισθήσεις, και που είναι ανεξάρτητη από οποιονδήποτε ιδιαίτερο τρόπο παρασκευής.» Και ως προς το Τι είναι μια Arborivital Δόση ; λέει :

«Είναι απλώς μια μεμονωμένη σταγόνα από τον συντηρημένο χυμό ενός φρέσκου φυτού, στην οποία επιτρέπεται να εξαντλήσει τη δράση της μέχρι να μη υπάρχει πλέον καμία ένδειξη αυτής της δράσης.»

Μπορεί κανείς να πει ότι ο Δρ. Cooper είχε τη φήμη (όπως κάποιος έμαθε τυχαία από έναν άγνωστο σε ένα garden party χρόνια πριν) του «ενός γιατρού που θεραπεύει τον καρκίνο». Έχουμε έστω έναν στις μέρες μας ;