Veratrum Album

(Λευκό ελλέβορο)

ΟΛΟΙ γνωρίζουν το Veratrum alb. ως ένα από τα μεγάλα φάρμακα της κατάρρευσης: κατάρρευση με παγωμένη ψύχρα· με άφθονη κρύο ιδρώτα, ιδίως στο μέτωπο· με άφθονες εκκενώσεις· με μεγάλη δίψα. Όμως μακριά από όλους είναι γνωστό το Veratrum alb. ως αξιοσημείωτο φάρμακο του πόνου: ή στις ψυχικές του όψεις — όπως το γνώριζε ο Hahnemann και μας το άφησε, και όπως το βίωσαν και το δίδαξαν οι πιο πιστοί μαθητές του Hahnemann.

Είναι ένα παλιό ατόπημα να υποκαθιστώνται οι γνώμες στα γεγονότα. Ο Hahnemann μάς έδωσε γεγονότα, αποτελέσματα πραγματικών πειραμάτων προσεκτικά διεξαγωμένων, και την εμπειρία ενός από τους πιο διαυγείς παρατηρητές που έγραψαν ποτέ. Αλλά από την εποχή του κάποιοι διδάσκαλοι της Ομοιοπαθητικής, σοφοί στα μάτια των ίδιων, έχουν κουτσουρέψει τη γνώση και συνεπώς τη χρησιμότητα, υποκαθιστώντας τις γνώμες τους στα γεγονότα. Ίσως ο χειρότερος από αυτούς ήταν ο Hughes, του οποίου η «Φαρμακοδυναμική» αποκλήθηκε από τους συγχρόνους του «Ομοιοπαθητικό γάλα για αλλοπαθητικά βρέφη», και ο οποίος, πάντα έτοιμος να υπερκεράσει τον Hahnemann, με τα διατάγματά του και τις παραλείψεις του μάς έχει στερήσει, ή έχει υποβαθμίσει, μεγάλο μέρος της εμπειρίας του Hahnemann.

Έριξε, για παράδειγμα, αμφιβολία στην παρατήρηση του Hahnemann ότι «μία και μοναδική δόση Drosera 30 αρκεί πλήρως για την ομοιοπαθητική θεραπεία της επιδημικής κοκίτου σύμφωνα με τις ενδείξεις των συμπτωμάτων» (τα οποία απαριθμεί)· «η θεραπεία λαμβάνει χώρα με βεβαιότητα σε επτά έως εννέα ημέρες, υπό μη φαρμακευτική δίαιτα» (βλ. HOMOEOPATHY, τόμ. III, σ. 24).

Αυτή δεν ήταν η Ομοιοπαθητική του Hughes, ο οποίος ευνοούσε επαναλαμβανόμενες δόσεις χαμηλής δυναμοποίησης, από τις οποίες, κατά τη δική του ομολογία, είχε πολύ κατώτερα αποτελέσματα — αλλά ο Hughes αναγκάστηκε να τυπώσει υποσημείωση σε μεταγενέστερες εκδόσεις του έργου του, με το περιεχόμενο ότι αυτή η παρατήρηση του Hahnemann είχε επιβεβαιωθεί από άλλους γιατρούς. Και μπορεί κανείς να πει ότι, πρόσφατα, ένας γιατρός μετά τον άλλον έχει προσφέρει με μεγάλη χαρά αποτελέσματα από την τήρηση των οδηγιών του Hahnemann σχετικά με τον κοκίτη.

Μεταγενέστεροι συγγραφείς πάλι, μάς έχουν στερήσει έναν «οδηγό» για καλή δουλειά, αγνοώντας τα συμπτώματα του Drosera με μαύρους χαρακτήρες του Hahnemann σχετικά με τα οστά και τις αρθρώσεις, σαν η αληθινή, και όντως μοναδική, σφαίρα του να είναι ο κοκίτης και η λαρυγγίτιδα. Έτσι ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και ρευματοειδούς αρθρίτιδας, όπου το Drosera θα μπορούσε να είχε βοηθήσει, έμειναν αναπούλητες.

Πάλι, σχετικά με το Veratrum alb., ο Hughes, από το υψηλό του αξίωμα του κριτή, ευχαριστιέται να πει ότι «τα εμφανή συμπτώματα παραφροσύνης που στέκονται στην κορυφή της λίστας του Hahnemann» (των ψυχικών συμπτωμάτων) «παρατηρήθηκαν σε παρανοϊκούς ασθενείς που έπαιρναν το φάρμακο, και είναι χειρότερα από άχρηστα». Φανταστείτε! Χειρότερα από άχρηστα! — κατά τη γνώμη του δρος Hughes. Και στην Εγκυκλοπαίδεια του Allen, όπου ένας από τους «συντελεστές» ήταν ο δρ Richard Hughes, υπάρχει υποσημείωση με το ακόλουθο περιεχόμενο:

«Όλα τα συμπτώματα του νου και της διάθεσης που εμφανίζονται στις δύο πρώτες κατηγορίες, και όλα τα σπασμωδικά φαινόμενα που εκδηλώνει η τρίτη, έχουν τεθεί σε αγκύλες, καθώς οι χορηγούμενες δόσεις ήταν πολύ μικρές για να τα προκαλέσουν». — HUGHES.

Πάλι, Γνώμη έναντι Γεγονότος! Δεν μπορεί κανείς να μην αναρωτιέται πόσα από τον Hahnemann έχουν διαγραφεί ή αποσιωπηθεί από τον Hughes! Τέτοια πράγματα τα ανακαλύπτει κανείς μόνο σταδιακά. Τα Guiding Symptoms του Hering δεν έχουν κανένα ίχνος τέτοιων ατοπημάτων· και ο Kent, πολύ μεγαλύτερος διδάσκαλος και συνταγογράφος από τον Hughes — ή έτσι τουλάχιστον καταλαβαίνει κανείς — αντιλαμβάνεται τη μεγάλη σημασία του Veratrum alb. στην παραφροσύνη· όπως θα δούμε.

Εν τω μεταξύ, ακούστε τον Hahnemann για το θέμα: «... Είναι εντελώς ψευδές ότι οι ασθενείς που πάσχουν από συναισθηματικές και ψυχικές νόσους απαιτούν και ανέχονται τεράστιες δόσεις φαρμάκου, όπως ακόμη φαντάζονται οι γιατροί... Σε τέτοιες περιπτώσεις», λέει, «η υγεία συχνά επηρεάζεται ελάχιστα και οι ασθενείς είναι συχνά πολύ ρωμαλέοι... η νόσος έχει εμφυσηθεί στα λεπτά, αόρατα όργανα της ψυχικής και συναισθηματικής σφαίρας, αδύνατα να ανακαλυφθούν από την ανατομή...» και, κατά την εμπειρία του, «οι ασθενείς που πάσχουν από ψυχικές και συναισθηματικές νόσους ανέκτησαν σύντομα υγιή κατάσταση των ψυχικών και συναισθηματικών τους οργάνων, δηλαδή πλήρη ανάρρωση της υγείας και του λογικού, με δόσεις εξίσου μικρές με εκείνες που αρκούν για τις άλλες, μη ψυχικές νόσους, αλλά μόνο του κατάλληλου και απολύτως ομοιοπαθητικού φαρμάκου».

Μπορεί κανείς να πει εδώ, παρεμπιπτόντως, ότι στα proving των φαρμάκων, για να διαπιστωθούν οι δυνάμεις τους να προκαλούν νόσο, ψυχική και σωματική, ώστε να χρησιμοποιηθούν για την εξουδετέρωση μιας όμοιας νόσου, τα ψυχικά συμπτώματα αναδεικνύονται καλύτερα με proving στις υψηλότερες δυναμοποιήσεις.

Αλλά ο Hahnemann ήξερε τι έλεγε στο θέμα της παραφροσύνης. Περιγράφει (στα Lesser Writings) πώς (έχοντας ασχοληθεί επί χρόνια με τη θεραπεία νόσων εξαιρετικά χρονοβόρων και απελπισμένων, συμπεριλαμβανομένων ιδίως της υποχονδρίασης και της παραφροσύνης) με τη συνδρομή του εν θήκει δούκα ίδρυσε ένα άσυλο ανάρρωσης για ασθενείς που έπασχαν από τέτοιες διαταραχές, στο Georgenthal, κοντά στη Gotha.

Εκεί θεράπευσε και ώθησε σε ίαση «τον ιδιαιτέρο γραμματέα της Καγκελαρίας, έναν Klockenbring του Hanover: άνθρωπος που, όταν ήταν υγιής, «τραβούσε τον θαυμασμό της Γερμανίας για τα πρακτικά του ταλέντα στις υποθέσεις και τη βαθιά του οξυνοία, καθώς και για τη γνώση της αρχαίας και σύγχρονης σοφίας και τις επιδόσεις του σε διάφορους κλάδους της επιστήμης». «Οι σχεδόν υπεράνθρωποι κόποι του στο τμήμα της κρατικής αστυνομίας, για το οποίο είχε μεγάλο ταλέντο, η συνεχής καθιστική ζωή του, σε συνδυασμό με μια υπερβολικά θρεπτική δίαιτα» τον είχαν σταδιακά διαταράξει· «ίσως συνείσφερε και η άφθονη πολυποσία του σε δυνατά κρασιά». Πάντως, η τελευταία σταγόνα ήταν κάποιος φρικτός συκοφαντικός στίχος που ολοκλήρωσε την ψυχική του καταστροφή.

Ο Hahnemann περιγράφει λεπτομερώς την άγρια μανιακή του κατάσταση· άλλοτε παραθέτοντας αποσπάσματα από διάφορους συγγραφείς σε διάφορες γλώσσες· άλλοτε ρίχνοντας τον εαυτό του, σε αγωνία λυγμών, στα πόδια των έκπληκτων φροντιστών του· άλλοτε κόβοντας και ξεσκίζοντας σε κομμάτια τα ρούχα του και το κρεβάτι του· άλλοτε τρέχοντας γυμνός, βρυχώμενος· απαιτώντας τροφές ή ποτά που χύνονταν και λερώνονταν.

Αρχικά ο Hahnemann απλώς τον παρακολουθούσε, ενώ τον θεράπευε και φρόντιζε να τον αντιμετωπίζουν με τη μεγαλύτερη καλοσύνη και ευγένεια, κερδίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη του. Έπειτα, σταδιακά, με φάρμακα — χωρίς καμία αμφιβολία, μεταξύ τους και το Veratrum — ο λογικός του σταδιακά αποκαταστάθηκε — όντως τόσο τέλεια αποκαταστάθηκε που του βρέθηκε μια κυβερνητική θέση — αλλά λιγότερο επίπονη.

Και, από τις εμπειρίες του, αυτό έχει να μάς πει ο Hahnemann σχετικά με το Veratrum alb.

«Οι γιατροί δεν έχουν καμία ιδέα της δύναμης που κατέχει αυτό το φάρμακο να προάγει την ίαση σχεδόν του ενός τρίτου των παραφρόνων στα φρενοκομεία (κατά πάντως τρόπο ως ομοιοπαθητικό ενδιάμεσο φάρμακο), επειδή δεν γνωρίζουν ούτε τον ιδιαίτερο τύπο παραφροσύνης στον οποίο να το χρησιμοποιούν, ούτε τη δόση με την οποία πρέπει να χορηγείται ώστε να είναι αποτελεσματική και ταυτόχρονα ακίνδυνη».

Στη θεραπεία των ψυχικά ασθενών ο Hahnemann απομακρύνθηκε εντελώς από τη θεραπεία που ήταν τότε συνηθισμένη, η οποία ήταν εξαιρετικά βάναυση. τις απολύτως νέες μεθόδους του τις περιγράφει ως εξής.

«Δεν επιτρέπω ποτέ κανένα παρανοϊκό να τιμωρείται με χτυπήματα ή άλλη επώδυνη σωματική τιμωρία, επειδή δεν μπορεί να υπάρχει τιμωρία για ακούσιες πράξεις, και επειδή αυτοί οι ασθενείς πάντα χειροτερεύουν και δεν βελτιώνονται από τέτοια σκληρή μεταχείριση. Εκείνος (ο Klockenbring) συχνά μου έδειχνε με δάκρυα τα ίχνη των σημαδιών από τα σχοινιά που οι προηγούμενοι κηδεμόνες του είχαν χρησιμοποιήσει για να τον περιορίσουν. Ο γιατρός που έχει την ευθύνη τέτοιων δυστυχισμένων ανθρώπων πρέπει όντως να έχει στη διάθεσή μια στάση που εμπνέει σεβασμό αλλά και δημιουργεί εμπιστοσύνη· δεν θα νιώθει ποτέ προσβεβλημένος από αυτούς, επειδή ένα ον που δεν μπορεί να σκέφτεται λογικά είναι ανίκανο να προσβάλει οποιονδήποτε.

Τα ξεσπάσματα παράλογης οργής τους προκαλούν μόνο τη συμπόνια του για την αξιολύπητη κατάστασή τους, και καλούν τη φιλανθρωπία του να ανακουφίσει τη θλιβερή τους κατάσταση».

Και πάλι, στο Όργανον, ασχολείται με τη θεραπεία της ψυχικής εκτροπής... Η μαίνομενη παραφροσύνη να αντιμετωπίζεται με ήρεμη ατρεμία και σταθερότητα· η γοερή μελαγχολία να κατευνάζεται με σιωπηλή συμπόνια με χειρονομία και έκφραση· η ανόητη φλύαρηση να ακούγεται σιωπηλά, με προσοχή· η ανάρμοστη συμπεριφορά και η άσεμνη γλώσσα να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία· η καταστροφή και η βλάβη αντικειμένων να αποτρέπονται με τοποθέτησή τους εκτός φθοράς, χωρίς να επιπληττείται ο ασθενής· η σωματική τιμωρία ή τα βασανιστήρια να αποφεύγονται απολύτως.

Ακόμη και η χορήγηση των φαρμάκων δεν χρειάζεται να απαιτεί βία· το μικρό της δόσης και η ανευθεσία των ομοιοπαθητικών φαρμάκων επιτρέπει να αναμειγνύονται στο ποτό του ασθενούς, αποφεύγοντας κάθε είδους εξαναγκασμό και μην εγείροντας την υποψία του... Προσθέτει: «δεν υπάρχει τίποτα που να πικραίνει τους παρανοϊκούς και να αυξάνει τις νόσους τους όσο οι εκφράσεις περιφρόνησης και η κακώς συγκαλυμμένη απάτη. Ο γιατρός και οι φροντιστές πρέπει πάντα να αντιμετωπίζουν τέτοιους ασθενείς σαν να τους θεωρούν λογικά όντα».

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΕ ΜΑΥΡΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ (Hahnemann, Allen και Hering).

Επιμονή μαίνεσθαι.

Αναπούλητος επί φανταστικής συμφοράς, τρέχει στο δωμάτιο

ουρλιάζοντας και φωνάζοντας, κοιτάζοντας προς το έδαφος· ή κάθεται συλλογισμένος σε μια γωνιά, θρηνώντας και κλαίγοντας με αναπούλητο τρόπο.

Σιωπηλότητα.

Ευερεθιστότητα, όταν δίνεται αφορμή.

Κρίσεις πόνου με παραλήρημα, που οδηγούν σε τρέλα.

Μανία με επιθυμία να κόβει και να σκίζει τα πάντα, ιδίως τα ρούχα· με ασέλγεια και λαγνερολογίες: θρησκευτικές ή ερωτικές.

Παραληρήματα μεγαλείου.

Κρύος ιδρώτας στο μέτωπο με αγωνία και φόβο θανάτου.

Απόγνωση για τη σωτηρία με κατασταλμένη έμμηνο ρύση.

Η συνείδησή του είναι σαν σε όνειρο.

Κεφαλαλγία πιεστική επίπεδη, στην κορυφή: που γινόταν παλλόμενη με την κίνηση.

Αίσθηση σβώλου πάγου στην κορυφή του κεφαλιού.

Κρύος ιδρώτας στο μέτωπο.

Ωχρό πρόσωπο: βυθισμένο: με αγχώδη έκφραση.

Έγινε ωχρός στο πρόσωπο με συχνούς κενώσεις.

Δεν μπορεί να μιλήσει.

Το σάλιο τρέχει αδιάκοπα από το στόμα σαν υδροβραγχία.

Ανεύθεστο σάλιο, απουσία γεύσης στο στόμα.

Γεύση και δροσιά στο στόμα, σαν από μέντα. <arg_value>Καυστική γεύση μέντας στον λαιμό: αίσθηση θερμότητας ανεβαίνει στο στόμα.

Δίψα για τα πιο κρύα ποτά.

Επιθυμεί πάγο: φρούτα.

Βίαιη πείνα.

Υπερβολική δίψα κατά την εφίδρωση.

Μεγάλη δίψα με πείνα.

Μεγάλη ναυτία πριν τον έμετο.

Βίαιος έμετος γλοιώδους, όξινου υγρού, με τροφή. <arg_value>Βίαιος, υπερβολικός έμετος.

Έμετος και διάρροια έως και δέκα φορές, με ωχρό βυθισμένο πρόσωπο, καλυμμένο με κρύο ιδρώτα.

Έμετος πράσινης βλέννας.

Γαστρική καταρροή, μεγάλη αδυναμία: ψύχος, αιφνίδια βύθιση.

Κωλικός, σαν τα έντερα στριμωγμένα σε κόμπο.

Αίσθηση ψύχους στην κοιλιά.

Κωλικός με κάψιμο, σαν τα έντερα στριμωγμένα σε κόμπο, με κρύο ιδρώτα.

Κοπώδεις πόνοι: μετεωριστικός κωλικός, που προσβάλλει τα κάτω έντερα εδώ κι εκεί και όλη την κοιλιά: όσο περισσότερο συγκρατούνται τα αέρια, τόσο δυσκολότερο είναι να αποβληθούν.

Διάρροια με άφθονη εφίδρωση.

Συχνή και βίαιη διάρροια: πολύ άφθονη και επώδυνη.

Υπερβολικές εκκενώσεις: άφθονες εκκενώσεις.

Δυσκοιλιότητα λόγω της σκληρότητας και του μεγέθους των κενώσεων.

Νοσώδης χολέρα: επιδ. τη νύχτα: κρύος ιδρώτας στο μέτωπο· έμετος και καθαρτική κένωση ταυτόχρονα, μετά από φρούτα: άφθονες καφετί εκκρίσεις: δίψα: κράμπες: εξάντληση: κρύοι ιδρώτες: μεγάλη αδυναμία μετά την κένωση.

Ασιατική χολέρα... βίαιες εκκενώσεις προς τα πάνω και προς τα κάτω: παγωμένη ψύχρα σώματος: κράμπες στις γάμπες: έμετος με συνεχή επιθυμία για κρύα ποτά: πρόσωπο ακόρ/χωρίς χρώμα ή γαλαζωπό: γαλάζια περιθώρια γύρω από τα μάτια: θανάσιμη αγωνία στα χαρακτηριστικά: κρύα γλώσσα και ανάσα:... μεγάλη πνιγηρή αγωνία στο στήθος, με επιθυμία να δραπετεύσει από το κρεβάτι: βίαιος κωλικός, ιδίως γύρω από τον ομφαλό, σαν η κοιλιά να ήταν έτοιμη να ξεσκιστεί: ευαίσθητο στην επαφή: έλξη και κράμπες, δάχτυλα: ζαρωμένο δέρμα στις παλάμες: κατακράτηση ούρων.

Αιμμοδυναμία καρδιάς με μεγάλη αγωνία και επιταχυνμένη, ακουστή αναπνοή.

Υπερβολική αγωνία που κόβει την ανάσα.

Σπασμωδική στένωση λάρυγγα με συσταλμένες κόρες.

Πνιγητικές κρίσεις στένωσης στον λάρυγγα.

Βαθύς κούφιος βήχας σε τρία ή τέσσερα κύματα.

Φαίνεται σε κίνδυνο ασφυξίας, τόσο περιορισμένη είναι η αναπνοή.

Κρύα ανάσα (στη χολέρα).

Χέρια παγωμένα, γαλάζια.

Γαλάζια νύχια.

Ρευματικός πόνος, που γίνεται αισθητός με την κίνηση...

Πολύ μεγάλη δυσκολία στο περπάτημα, σαν παράλυση, πρώτα δεξιά και μετά αριστερή ισχία.

Πόνος κάτω από το γόνατο, σαν το οστό να είχε σπάσει και να μην ήταν αρκετά σταθερό.

Βαρύς πόνος των ποδιών, σαν από κόπωση..

Εξάντληση και αδυναμία όλου του σώματος: ακραία αδυναμία.

Λιποθυμία.

Χασμουρητό.

Παραλυτική βύθιση της δύναμης. <arg_value>Όλο το σώμα και το πρόσωπο ωχρά.

Ρίγος και φρίκη με συχνούς κενώσεις. <arg_value>Πυρετικό ρίγος με ψύχος και δίψα. <arg_value>Ερπιστική ψύχρα μέσα από όλο το σώμα.

Κρύο δέρμα.

Ερπιστική ψύχρα πάνω από το κεφάλι, ιδίως την κορυφή.

Αίσθηση «σβώλου πάγου», κορυφή.

Πρόσωπο κρύο, κατεστραμμένο από κατάρρευση.

Ψύχος στην πλάτη: άκρα κρύα.

Μεγάλη ψύχρα των χεριών.

Κρύος ιδρώτας.

Κρύος ιδρώτας στο μέτωπο.

Άφθονη εφίδρωση στο μέτωπο με την κένωση.

Κρύα εφίδρωση σε όλο το σώμα.

Τυφοειδείς μορφές πυρετού όταν οι ζωτικές δυνάμεις βυθίζονται: κρύος ιδρώτας: κώμα.

Έμετος και υδαρής διάρροια: γαλαζωπό πρόσωπο: μυτερή μύτη: ζαρωμένο δέρμα.

Εσωτερικό ρίγος τον διέτρεξε από το κεφάλι ως τα δάχτυλα των ποδιών με δίψα.

Ο Hahnemann δίνει επίσης, θερμότητα και ερυθρότητα του προσώπου.

Μεταξύ των ιδιαίτερων αισθήσεων του Verat. alb. βρίσκουμε:

Σαν έγκυος, ή στις ωδίνες του τοκετού.

Σαν να είχε κακή συνείδηση και να είχε διαπράξει έγκλημα.

Σαν σβώλος πάγου στην κορυφή του κεφαλιού.

Σαν η γλώσσα υπερβολικά βαριά.

Σαν μέντα — δροσιά — στο στόμα και τον λαιμό.

Σαν κάτι ζωντανό να ανέβαινε από το στομάχι στον λαιμό.

Σαν μαχαίρια να κόβουν τα σπλάχνα: αναμμένα κάρβουνα στην κοιλιά: τσίμπημα σαν με πένσες στην κοιλιά: έντερα στριμωγμένα σε κόμπο.

Κρύο νερό να τρέχει μέσα από τις φλέβες.

Οστά πιεσμένα ή σπασμένα.

Σαν μια βαριά πέτρα να ήταν δεμένη στα πόδια και στα γόνατα.

Σαν να έπρεπε να πετάξει μακριά.

Το Veratrum, λοιπόν, έχει μανία, παραφροσύνη, παραλήρημα, όλα μεγάλης βίας. Ο KENT τα συμπυκνώνει αυτά πολύ πιο εύγλωττα απ' όσο μπορεί κανείς να ελπίζει, οπότε θα παραθέσουμε. Λέει:

«Τα ψυχικά συμπτώματα χαρακτηρίζονται από βία και καταστροφικότητα: θέλει να καταστρέφει, να σκίζει κάτι· σκίζει τα ρούχα από το σώμα του. Θέλει πάντα να είναι απασχολημένος, να συνεχίζει την καθημερινή του δουλειά. Ένας βαρελάς που έπασχε από την παραφροσύνη του Veratrum στήριζε καρέκλες τη μία πάνω στην άλλη: όταν ρωτήθηκε τι έκανε, απάντησε ότι στήριζε σανίδες. Όταν δεν ήταν απασχολημένος με αυτό, έσκιζε τα ρούχα του, ή προσευχόταν» (Stram.) «για ώρες στα γόνατά του, και τόσο δυνατά που τον άκουγαν τετράδια μακριά.

«Διεγερμένη κατάσταση θρησκευτικής μανίας: πιστεύει ότι είναι ο αναστημένος Χριστός: ουρλιάζει και στριγγλίζει μέχρι να γίνει γαλάζιος στο πρόσωπο: κεφάλι κρύο σαν πάγος, κρύος ιδρώτας, απλώνει τα χέρια και εξορμά σε έκκληση για μετάνοια.

«Εξορμά σε έκκληση για μετάνοια, κηρύττει, ουρλιάζει, τραγουδά άσεμνα τραγούδια, εκθέτει το σώμα» (Hyos.). «Φόβος και τα αποτελέσματα του φόβου: φόβος θανάτου και του να καταδικαστεί: φαντάζεται ότι ο κόσμος καίγεται.

«Μανία με επιθυμία να κόβει και να σκίζει τα πάντα, ιδίως τα ρούχα... λοχείακή μανία και σπασμοί με βίαιη εγκεφαλική υπεραιμία: γαλαζωπό και πρησμένο πρόσωπο: εξογκωμένα μάτια: άγρια στριγγλιές, με διάθεση να δαγκώνει και να σκίζει... Εναλλασσόμενες καταστάσεις συλλογισμού, ουρλιαχτού και στριγγλιάς. Λίγα τέτοια φάρμακα θα άδειαζαν τα φρενοκομεία μας, ιδίως από πρόσφατες περιπτώσεις. Η παραφροσύνη είναι ιάσιμη αν δεν υπάρχουν ανίατα αποτελέσματα της νόσου».

Ο Kent λέει πάλι: «Το Veratrum είναι ένα φάρμακο που θα κρατούσε πολλές γυναίκες έξω από το φρενοκομείο, ιδίως εκείνες με μήτρας προβλήματα... Κατά την έμμηνο ρύση, κρύα σαν τον θάνατο, χείλη γαλάζια, άκρα κρύα και γαλάζια, φρικτοί πόνοι, αισθήσεις βύθισης, μανία να φιλάει όλους» (Crocus)· «υστερία με ψύχος στην εμμηνορρυσιακή περίοδο, άφθονος ιδρώτας, έμετος και διάρροια...»

Ο Kent θυμόταν έναν αγρότη, ένα καλοκαίρι, που είχε μια παράξενη αίσθηση όταν έπινε νερό, σαν να κυλούσε από έξω και να μην κατέβαινε από τον οισοφάγο — τόσο έντονη που ζήτησε από τους φίλους του να δουν αν δεν κυλούσε από έξω. Το Veratrum 2M τον ώθησε σε ίαση. «Κανένα φάρμακο δεν έχει προκαλέσει αυτή την αίσθηση, αλλά την συνεξήγησα με αναλογία», λέει ο Kent. Το Verat. έχει επίσης αίσθηση κρύου νερού που τρέχει στις φλέβες.

Σχετικά με το σύμπτωμα, «το κεφάλι αισθάνεται σαν πακεταρισμένο σε πάγο· σαν πάγος να βρίσκεται στην κορυφή», θυμάται κανείς μια ασθενή νοσοκομείου, μια γεροδεμένη ηλικιωμένη γυναίκα, γεμάτη κοινή λογική και αστεία έως την τελευταία στιγμή, που ανέπτυξε φρικτούς πόνους στο κεφάλι, και εισήχθη σχεδόν τρελή από τον πόνο. Πρόσωπο παραμορφωμένο από την αγωνία της.

Φάρμακο μετά το φάρμακο απέτυχε να την αγγίξει, ώσπου μια μέρα αποδείχθηκε ότι είχε την αίσθηση ενός όγκου πάγου να βρίσκεται στην κορυφή του κεφαλιού: αυτό υπέδειξε το Veratrum, όπως και το σύμπτωμα, «κρίσεις πόνου με παραλήρημα, που οδηγούν σε τρέλα» — ήταν σχεδόν τόσο άσχημο όσο αυτό! και το Veratrum άλλαξε γρήγορα την εικόνα, και ο παλιός της εαυτός επανεμφανίστηκε.

Δεν θα ξεχάσει κανείς ποτέ το Veratrum για φρικτούς, ανυπόφορους πόνους στο κεφάλι που αλλάζουν το πρόσωπο, σχεδόν προκαλούν τρέλα, με εκείνη την παγωμένη αίσθηση στην κορυφή.

Και σχετικά με τον ΠΟΝΟ, ο Hahnemann λέει: «Παροξυσμοί πόνου, όμοιοι με εκείνους που μπορεί η ίδια η ρίζα του λευκού ελλέβορου να προκαλέσει, και που έφερναν πάντα τον ασθενή για λίγο σε ένα είδος παραληρήματος και μανίας, υπέκυπταν συχνά στην μικρότερη δόση της παραπάνω διαλύσεως» (το τετράκις εκατομμυριοστό του κόκκου της ρίζας).

Η κραυγή για το Veratrum, λοιπόν, συνίσταται σε υπερβολική ψύχρα· υπερβολικό κρύο ιδρώτα· ακραία δίψα· ακραία βία των εκκενώσεων· ακραία αφθονία εμέτου, καθάρσεων και ιδρώτα· κατάρρευση· παραλυτική αδυναμία και απώλεια δύναμης: με βία των αντιδράσεων στον πόνο και τη μανία.

Τα φάρμακα που πιθανώς πλησιάζουν περισσότερο είναι το Arsenicum και το Carbo veg. Αλλά το Arsenicum έχει ακραία αγωνία και ανησυχία, «ο ασθενής του Veratrum είναι ήσυχος»· και το Carbo veg. στερείται της αφθονίας των εκκενώσεων και του ιδρώτα. Οι υπερβολικές εκκενώσεις το διακρίνουν επίσης από το Camphor και το Cuprum (στη χολέρα).

Η Ομοιοπαθητική κέρδισε τους δάφνινους της στη ΧΟΛΕΡΑ, με τις τρεις κύριες φάρμακά της που όρισε ο Hahnemann, ο οποίος δεν είχε δει ποτέ τη νόσο, αλλά είχε μελετήσει τα συμπτώματά της και έγραφε φυλλάδιο μετά φυλλάδιο για να βοηθήσει. Πρώιμα στάδια, με κατάρρευση, ψύχος και αιφνίδια εξάντληση, Camphor: με υπερβολικές κράμπες, όχι μόνο στην κοιλιά, αλλά στα, και ξεκινώντας από, δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, Cuprum: με υπερβολικό κρύο ιδρώτα, και υπερβολικό έμετο και καθάρσεις, Veratrum alb.

(βλ. Homoeopathy, τόμ. I, 126· τόμ. III, 338).