Καθώς μαθαίνουμε όλο και περισσότερο πώς να χειριζόμαστε τα αέρια, αυτά θα καταλάβουν πιο καθορισμένο ρόλο στην υλική ιατρική. Έχω ενσωματώσει στο παρόν Σχήμα ένα proving του Swan με Oxy. 200 (Organon, iii. 280), και ένα proving του Ozonum από τους Dewar, McKendrick και δύο άλλους, καταγεγραμμένο από τον Allen. Τα συμπτώματά τους τα έχω σημειώσει με «Oz.». Με ένα άλλο παρασκεύασμα που ονομάζεται Oxydol, ή Eau Maiche (από τον εφευρέτη του), είχα κάποιες εμπειρίες. Δεν διακρίνεται χημικά από το Υπεροξείδιο του Υδρογόνου, αλλά δεν έχει κανένα από τα δυσάρεστα χαρακτηριστικά εκείνης της ουσίας. Δν λευκαίνει τα αντικείμενα που μπορεί να αγγίξει, ούτε προκαλεί αφρισμό. Λέγεται ότι απελευθερώνει οξυγόνο σε νεογεννητική κατάσταση στους ιστούς όταν λαμβάνεται εσωτερικά αραιωμένο με πέντε ή έξι μέρη νερού. Αναλλοίωτο, η γεύση του είναι δυσάρεστα μεταλλική, αν και μπορεί να χρησιμοποιηθεί αναλλοίωτο ως γαργαρισμός χωρίς ενόχληση. Αραιωμένο δεν έχει καθόλου γεύση. Όταν λαμβάνεται όπως ορίζεται σε δόσεις ενός κουταλιού της σούπας με έξι νερού, προκαλεί μερικές φορές χαλάρωση των εντέρων που ακολουθείται από δυσκοιλιότητα. Σε εμένα προκάλεσε όλα τα συμπτώματα ενός κοινού κρυολογήματος. Ως αντισηπτικό λοσιόν και εφαρμογή το βρήκα πολύτιμο, και ως γαργαρισμό σε περιπτώσεις πονόλαιμου, ή μάλλον τραχύτητας του λαιμού όταν προαναγγέλλει ένα κρυολόγημα, συχνά το είδα να σταματά τον ερεθισμό από το να προχωρήσει είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Σε περιπτώσεις γονόρροιας έχει χρήσιμη λειτουργία στο να καθιστά τα ούρα αντισηπτικά, παρέχοντας αντισηπτικό λοσιόν από μέσα, χωρίς να παρεμβαίνει στη δράση του συγκεκριμένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Το βρήκα πιο χρήσιμο από το Salol ή το Urethane σε τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά η νόσος για την οποία chiefly συνιστάται από τον εφευρέτη του είναι ο καρκίνος. Το έχω δώσει σε αρκετές περιπτώσεις και έχω πετύχει ευνοϊκά προσωρινά αποτελέσματα σε κάποιες. Σε μία περίπτωση που είδα με συνάδελφο σε μια ηλικιωμένη γυναίκα της εργατικής τάξης που είχε έναν μεγάλο μυκητιασματώδη καρκίνο του αριστερού μαστού, δόθηκε το Oxyd. εσωτερικά και εφαρμόστηκε και εξωτερικά. Προκάλεσε υπερβολική έκκριση με αντίστοιχη μείωση του όγκου, και ελπίζαμε για θεραπεία. Αλλά μετά από αρκετές εβδομάδες τα πόδια της ασθενούς πρήστηκαν ξαφνικά· το πρήξιμο αυξήθηκε ταχύτατα και εκείνη κατέρρευσε, ο όγκος έχοντας τουλάχιστον τα τρία τέταρτα εξαφανιστεί. Η επίδραση του Oxydol ήταν πιθανώς να απελευθερώσει τα στοιχεία της νόσου υπερβολικά γρήγορα ώστε ο οργανισμός να μην προλάβει να τα αποβάλει, όπως υποστηρίζει ο Dr. Cooper στην περιγραφή του Ornithogal. Τα συμπτώματα του Swan έχουν επαληθευτεί σε ορισμένες περιπτώσεις (H. P., x. 400), με τις ακόλουθες θεραπείες καταγεγραμμένες: (1) Βήχας από ξηρότητα στον άνω λάρυγγα και συνεχές γαργάλημα στο βάθος του λαιμού. Σκληρός, τρεμουλιαστός βήχας που προκαλεί πόνο στην επιγαστρική περιοχή. Πτύελα με κάθε βήχα, παχιά, σβώλοι, άγευστα· Oxy. 1m.—(2) Αποβολή ποσοτήτων ουρικού οξέος σαν ρουμπινένια άμμος· Oxy. cm.—(3) Βήχας που προκαλείται από γαργάλημα στον λαιμό και προκαλεί πόνο στο στήθος· 2 έως 3 π.μ.· > ξαπλωμένη ανάσκελα. Το Oxy. cm θεράπευσε αυτή την περίπτωση. Ως διάλυμα στοματικού διαλύματος σε αφθώδη έλκη, το αραιωμένο Oxydol είναι χρήσιμο παρασκεύασμα. Τώρα που η εισπνοή Οξυγόνου έχει γίνει τόσο δημοφιλής, μπορούμε να περιμένουμε κάποια συμπτώματα από εκείνους που εθίζονται σε αυτή. Με εισπνοή Οξυγόνου που συνεχίστηκε για δέκα ώρες, ο D. T. Playfair (Lancet, παρατίθεται N. A. J. H., xiv. 139) θεράπευσε μια απελπισμένη περίπτωση δηλητηρίασης από μορφίνη (είχαν ληφθεί 30 κόκκοι Morph. acet.) σε μια νέα γυναίκα 37 ετών. Όλα τα συνήθη αντίδοτα είχαν δοθεί πριν χωρίς αποτέλεσμα. Η ασθενής ήταν εντελώς καλά σε είκοσι τέσσερις ώρες. Ο Osterwald του Βερολίνου (Med. Press, 9 Ιαν. 1901) έδειξε επίσης με πειράματα σε χνουδωτούς χοίρους ότι το αέριο Οξυγόνο είναι πολύ αποδοτικό αντίδοτο στη δηλητηρίαση από Στρυχνίνη σε αυτά τα ζώα. Αφού ένεσε τη στρυχνίνη σε δύο ζώα, τοποθέτησε το ένα σε ατμόσφαιρα Οξυγόνου, και σε αυτό δεν εμφανίστηκαν σπασμοί, ενώ στο άλλο αναπτύχθηκαν πλήρως. Άλλα πειράματα επιβεβαίωσαν πλήρως αυτά. Ο Korndoerfer (H. R., iii. 189) αναφέρει αυτή την περίπτωση που δείχνει πώς οι εισπνοές Οζόντος μπορεί μερικές φορές να βοηθούν την ομοιοπαθητική: Η δεσποινίς X, 18 ετών, ψηλή, λεπτή, έντονα χλωμή, χλωρωτική, ήταν άρρωστη δύο χρόνια, και ούτε η ομοιοπαθητική ούτε η αλλοπαθητική είχαν φέρει ανακούφιση. Υπέφερε από μεγάλη αδυναμία, μόλις μπορούσε να περπατήσει εκατό γιάρδες. Κατάπτωση και απώλεια ανάσας και αίσθημα παλμών από την ελάχιστη προσπάθεια. Συχνές βίαιες κεφαλαλγίες, < μετά από προσπάθεια, ειδικά μετά την ανάβαση σκαλοπατιών. Πόνοι κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, ειδικά πόνος περίπου στη μέση της πλάτης. Ρευματικοί πόνοι στα κάτω άκρα. Επιθυμεί κίνηση, αλλά λόγω εξάντλησης δεν τολμά να ικανοποιήσει την επιθυμία. Σκυφτό βάδισμα. Κακή όρεξη. Έμμηνος ρύση πολύ καθυστερημένη, και, όταν εμφανίζεται, ολιγογόνος, υδαρής, καφετιά. Όλα τα συμπτώματα < σε βρεγμένο καιρό, και στην αλλαγή από καθαρό σε συννεφιασμένο καιρό. Το Puls. έδωσε ελαφριά ανακούφιση. Το Rhus προκάλεσε σοβαρή επιδείνωση. Κάλυπτε την περίπτωση, αλλά κάτι εμπόδιζε τη σωστή του δράση. Ο Korndoerfer σκέφτηκε ότι η δράση του Οζόντος στα ερυθρά σωμάτια μπορεί να βοηθήσει. Δόθηκαν εισπνοές, δέκα λεπτών η καθεμία, τρεις φορές την εβδομάδα, και τότε το Rhus δρούσε καλά. Η βελτίωση ήταν άμεση και συνεχής, και διακόπηκε μόνο όταν έγινε το πείραμα να δοκιμαστεί η πορεία χωρίς κανένα από τα δύο φάρμακα. Καθένα δεν ήταν αποτελεσματικό όταν δινόταν χωρίς το άλλο. Μια θεραπεία διαβήτη με μεγάλες δόσεις Oxy. είναι καταγεγραμμένη (H. W., xxxii. 567)· και πολλές περιπτώσεις κοκίτη έχουν θεραπευτεί με εισπνοές Οζόντος (H. W., xxxii. 46).