Tamus είναι ο μόνος ευρωπαίος εκπρόσωπος των Dioscoreaceae. Υπάρχουν δύο είδη, το T. communis και το T. cretica. Οι Έλληνες χρησιμοποιούν τους νεαρούς βλαστούς και των δύο όπως τα σπαράγγια, στα οποία μοιάζουν πολύ. Το T. communis είναι η μαύρη βρυονία των φρακτών μας. «Η ρίζα είναι πολύ μεγάλη και χοντρή, συχνά όσο το πόδι ενός άνδρα, μαυριδερή εξωτερικά και πολύ κολλώδης ή βλενώδης εσωτερικά· η οποία αφού ξυριστεί με μαχαίρι, φαίνεται κατάλληλη να απλωθεί πάνω σε ύφασμα ή δέρμα με τον τρόπο ενός επιθέματος από κερί» (Gerarde). Ο Διοσκουρίδης, σύμφωνα με την ίδια πηγή, λέει ότι ο καρπός ή τα μούρα αφαιρούν τα εγκαύματα του ήλιου και άλλα ελαττώματα του δέρματος· και ο Gerarde προσθέτει ότι αυτά «πολύ γρήγορα εξαφανίζουν και απορροφούν τις μαύρες και μπλε κηλίδες που προέρχονται από μωλωπισμούς και ξηρά χτυπήματα· κάτι που κάνουν και οι ρίζες όταν τοποθετηθούν πάνω τους». Οι καρποί μουλιασμένοι σε τζιν είναι ένα δημοφιλές φάρμακο για τις κρυοπαγήσεις, και η μόνη χρήση που έχουν κάνει οι ομοιοπαθητικοί του Tamus είναι ως επάλειψη για κρυοπαγήσεις. Ο Gerarde λέει για το επίθεμα της ρίζας ότι αφαιρεί ουλές και παραμορφώσεις· σπάει σκληρά αποστήματα, βγάζει σπασμένα ξύλα και κόκαλα, διαλύει πηκτωμένο αίμα, και αν τοποθετηθεί στο ισχίο ή στα κόκαλα των κνημών ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο όπου υπάρχει μεγάλος πόνος, αφαιρεί τον πόνο γρήγορα.