Το Arctium lappa έχει αποδειχθεί εκτενώς, κυρίως από τον Dr. Jeanes και τον Dr. S. A. Jones (H. R., 1893). Οι αποδείξεις κατά κύριο λόγο επιβεβαιώνουν τις διδασκαλίες της αρχαιότητας σχετικά με αυτό το φάρμακο. Χορηγείται από τους αρχαιοτάτους χρόνους για πτώση μήτρας, στειρότητα, γαλακτώδη ούρα και έλκη γύρω από τις αρθρώσεις. Μεγάλος αριθμός των συμπτωμάτων παρατηρήθηκε στο δέρμα (ακμή· έκζεμα, ιδίως του τριχωτού) και στους βλεννογόνους, εξανθήματα και εκκρίσεις. Είναι ένα από τα φάρμακα που έχουν επιτύχει στην ίαση της πτώσης της μήτρας. Σε δερματικές παθήσεις έχει χρησιμοποιηθεί εξωτερικά ως γλυκερόλημα, καθώς και εσωτερικά. Ένας συγγραφέας στο Amer. Homoeop. συνέστησε την τοπική χρήση των ριζών των νεαρών φυταρίων στην ακμή. Οι ρίζες μαλακώνουν με μούλιασμα σε νερό για δύο ώρες· έπειτα το αμβλύ άκρο τρίβεται πάνω σε κάθε σπυράκι ξεχωριστά. Δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται συχνότερα από μία φορά την εβδομάδα. Ήταν ένα από τα φάρμακα του Culpepper για τη δυσώδη εφίδρωση των μασχαλών.