Είναι μια συγκριτικά αδρανής ουσία που έγινε φαρμακευτική και ισχυρή, και μετατράπηκε σε μεγάλο θεραπευτικό μέσο, με το να αλεστεί αρκετά λεπτά. Με το να διαιρεθεί επαρκώς, γίνεται παρόμοια με τη φύση της ασθένειας και θεραπεύει τους ανθρώπους. Η Παλαιά Σχολή τη χρησιμοποιεί σε δόσεις μιας κουταλιάς της σούπας για να διορθώσει την οξύτητα του στομαχιού. Αλλά είναι ένα μεγάλο μνημείο για τον Hahnemann. Είναι αρκετά αδρανής στην ακατέργαστη μορφή της και οι πραγματικές θεραπευτικές δυνάμεις δεν αναδύονται μέχρι να δυναμοποιηθεί επαρκώς. Είναι ένα από εκείνα τα βαθιά δρώντα, μακρά δρώντα αντιψωρικά φάρμακα. Εισέρχεται βαθιά στη ζωή, στην παθογένεσή της αναπτύσσει συμπτώματα που διαρκούν πολύ, και θεραπεύει καταστάσεις μακράς διάρκειας - εκείνες που εμφανίζονται αργά και ύπουλα.