Η Chelidonium είναι μια παπαρούνα και συνεπώς συγγενεύει με την Opium και τη Sanguinaria, με τις οποίες έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Αλλά ο στενότερος ανάλογός της είναι το Lycopodium, με το οποίο έχει συμπληρωματική σχέση. Έχω συχνά θεραπεύσει με το Chel. όταν το Lyc. φαινόταν ενδεδειγμένο και απέτυχε να δράσει καλά. Ο χυμός του Chel. προκαλεί φυσαλίδες όταν εφαρμόζεται στο δέρμα. Ένα εκχύλισμα που εγχύθηκε τοπικά σε περιπτώσεις καρκίνου απέκτησε φήμη στην παλιά σχολή. Ο χυμός είναι κίτρινος, μοιάζει με τη χολή. Πιθανώς βάσει της «υπογραφής» του χυμού που μοιάζει με χολή συστήθηκε ως φάρμακο για τον ίκτερο από τον Γαληνό και τον Διοσκουρίδη. Δοσμένο επί της ευρείας βάσης της οργανο-ομοιοπαθητικής, σε υλικές ή ημι-υλικές δόσεις, έχει επιτύχει αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε περιπτώσεις ηπατικής νόσου. Αλλά έχει επίσης καλές ενδείξεις. Το κύριο «κλειδί» για τη χρήση του είναι ένας συνεχής, μωλωπισμένος, θαμπός πόνος στην κάτω γωνία της δεξιάς ωμοπλάτης: το Chel. δρα στον σπλήνα και στα νεφρά καθώς και στο ήπαρ. Είναι επίσης ένα φάρμακο του φλεβικού συστήματος. Παραλυτικά συμπτώματα είναι εμφανή. Υπάρχει μεγάλη αδυναμία και υπνηλία μετά το φαγητό και κατά την αφύπνιση. Προτιμά τα ζεστά. Επιθυμία να ξαπλώσει μετά το γεύμα. Αποστροφή για κίνηση, αισθάνεται κουρασμένος με την ελάχιστη προσπάθεια. Υπάρχει η υπνηλία και το χασμουρητό του Opium. Κιτρινιά του δέρματος; έλκωση. Το Chel. είναι κυρίως φάρμακο της δεξιάς πλευράς (όπως το Sang. και το Lyc.), και εκτός από τον δεξιό υποωμοπλατιαίο πόνο και τη δράση στο ήπαρ έχει νευραλγία πάνω από το δεξιό μάτι και στο δεξιό ζυγωματικό οστό, καθώς και δράση στο τυφλό και στη δεξιά ωοθήκη· και στη βάση του δεξιού πνεύμονα. Στην πνευμονία με χολικά συμπτώματα είναι ένα από τα κύρια φάρμακα. Το Chel., όπως το Lyc., έχει βεντόμορφη κίνηση των ρινικών πτερυγίων σε θωρακικές παθήσεις. Μπορεί να υπάρχει είτε δυσκοιλιότητα (πηλοειδή κόπρανα), είτε διάρροια με φωτεινά κίτρινα κόπρανα. Υπάρχει ναυτία (της εγκυμοσύνης) με επιθυμία για φαγητό > από την πόση γάλακτος. Επιθυμία για ζεστά ροφήματα, μόνο νερό σχεδόν βρασμένο παραμένει στο στομάχι. Ρίγη ή φριχτές αισθήσεις συνοδεύουν την κεφαλαλγία ή τον ίκτερο. Ο θαμπός κίτρινος χρωματισμός που προκαλεί το Chel., μαζί με άλλα σημεία καχεξίας, υποδηλώνουν έντονα καρκίνο, και η δράση του Sang., συγγενικού του, στον καρκίνο του μαστού είναι γνωστή. Επίσης το Opium, επιπλέον της ναρκωτικής του επίδρασης, πιστεύεται από τον Snow ότι έχει ανασταλτική δράση στην καρκινική ανάπτυξη. Μια κάπως τυπική περίπτωση Chel., που προσομοίαζε καρκίνο, καταγράφηκε από τον C. M. Foss. Ένας άνδρας, 45 ετών, είχε καταρροή της μύτης και, ταυτόχρονα, του στομαχιού: του είχαν πει ότι είχε καρκίνο του στομαχιού. Ευαισθησία πάνω από το στομάχι με αίσθημα βύθισης και κενότητας, που καμιά φορά φτάνει σε κατάσταση επώδυνης αγωνίας· αίσθημα ναυτίας στο στομάχι, όλα τα συμπτώματα > από το φαγητό. Το Chel. 6x θεράπευσε αμέσως. Η «αποστροφή για το τυρί» είναι ένδειξη για το Chel. σε πολλές γαστρικές καταστάσεις. Ο Teste, που απέδειξε το Chel., το τοποθετεί επικεφαλής μιας ομάδας που περιλαμβάνει το Caps. και τη Viola od. Αναφέρει την αναλογία μεταξύ του χυμού του Chel. και του χυμού της Garcinia morella, της γκομμής (gamboge). Και οι δύο είναι φωτεινά κίτρινοι και μετατρέπονται σε πορτοκαλί και καφέ κατά την ξήρανση. Μερικές αρχές της παλιάς σχολής έχουν συστήσει τον χυμό του Chel. ως υποκατάστατο της γκομμής ως υδραγωγό καθαρτικό. Μεταξύ των αρχαίων εξωτερικών χρήσεών του ήταν, ως εφαρμογή σε οφθαλμικές παθήσεις, σε χρόνιες έλκες και σε κονδυλώματα. Στην απόδειξη του Teste τόνισε τα εξής συμπτώματα: «1.30 μ.μ.: θαμπός και βαρύς, βαθιά εδραιωμένος πόνος σε όλη τη δεξιά πλευρά του θώρακα και στον δεξιό ώμο, χωρίς βήχα, αλλά με δύσκολη αναπνοή. Αυτός ο πόνος, που καμιά φορά συνοδεύεται από θαμπούς παλμούς στο θώρακα, δεν του επιτρέπει να πάρει μια βαθιά ανάσα· δεν επιδεινώνεται αισθητά από τις κινήσεις του βραχίονα. Ο πόνος γίνεται ιδιαίτερα αισθητός στη μασχάλη και κάτω από την ωμοπλάτη· ένα είδος μούδιασμα των μυών στην περιοχή του ήπατος, και σε όλη τη δεξιά πλευρά του αυχένα, του προσώπου και του κεφαλιού· φόβος απειλούμενης πνευμονίας· μεγάλη αγωνία· συνεχής επιθυμία να κινείται και να αλλάζει θέση (διαρκεί μία ώρα και μειώνεται σταδιακά)». «Εξαιρετικά άφθονη έκκριση λευκωπών και αφριστών ούρων». «2 μ.μ.: υπνηλία τόσο έντονη, ακόμη και στον καθαρό αέρα, που είναι κοντά στο να αποκοιμηθεί ενώ περπατά· διαρκεί μισή ώρα». Σύμφωνα με τον Rademacher το Chel. δρα στο κέντρο του ήπατος. Το Chel. έχει ισχυρή δράση στο αναπνευστικό πεδίο. Ένας χαρακτηριστικός βήχας προκαλείται από την αίσθηση «σκόνης» στις αεροφόρους οδούς. Ο St. Clair Smith αναφέρει μια περίπτωση. Μια νεαρή κυρία είχε επί αρκετές εβδομάδες ξηρό, αποσπασματικό, εξαντλητικό βήχα νύχτα και μέρα, < τη νύχτα, χωρίς απόχρεμψη και χωρίς πόνο. Έμοιαζε εντελώς εξαντλημένη. Ο βήχας προκαλούνταν από μια αίσθηση σαν ο λαιμός και ο λάρυγγας να ήταν γεμάτοι σκόνη. Δόθηκε Chel. 3, μια δόση σκόνης κάθε δύο ώρες. Πήρε μόνο τρεις όταν η «σκόνη» έφυγε από τον λαιμό και μαζί της ο βήχας, και δεν επέστρεψε ποτέ. Ο Carleton Smith θεράπευσε αυτό: «Ξηρός βήχας κατά τη διάρκεια της ημέρας με πόνο και σουβλιές στη δεξιά πλευρά· σοβαρή βραχνάδα 5 μ.μ., η φωνή μόλις ακουστή». Σε ρευματικές παθήσεις το Chel. έχει ευρύ πεδίο. Οίδημα, θερμότητα, ευαισθησία και δυσκαμψία είναι οι κύριες ενδείξεις. Ιδού μια περίπτωση: Ένα βρέφος κοριτσιού είχε ρευματισμό και στους δύο αστραγάλους επί μία εβδομάδα, όταν εδραιώθηκε στον δεξιό, ο οποίος πρήστηκε πολύ, έγινε πολύ ευαίσθητος, επώδυνος και ζεστός. Δυσκοιλιότητα επί δύο μήνες πριν, λευκωπά κόπρανα. Το Chel. βελτιώθηκε σε δώδεκα ώρες και θεραπεύτηκε εντελώς σε μία εβδομάδα. Σε μια άλλη περίπτωση οξέος ρευματισμού των ποδιών και των αστραγάλων, που επήλθε μετά από αργό, υποτροπιάζοντα πυρετό, το Chel. θεράπευσε μετά την αποτυχία του Rhus και του Bry.. Η ασθενής ήταν ένα κορίτσι έξι ετών. Και οι δύο αστράγαλοι ήταν προσβεβλημένοι, τα πόδια πολύ πρησμένα και σε έκταση. Η ελάχιστη κίνηση ή αφή έσπαζε σειρήνες κραυγής. Η μόνη ανακούφιση ήταν το συνεχές λούσιμο με ζεστό νερό. Ο W. A. Burr θεράπευσε μια περίπτωση δεξιού ισχιακού ρευματισμού, με ιστορικό δέκα ετών, σε μια πολύ παχύσαρκη γυναίκα, ηλικίας 55 ετών. Στην περίπτωσή της υπήρχαν επιδεινώσεις που εμφανίζονταν το απόγευμα και το βράδυ κάθε ημέρας και διαρκούσαν μέχρι τα μεσάνυχτα. Κατά τις παροξυσμούς ο εξωτερικός αστράγαλος και το κάτω μέρος της κνήμης γίνονταν κυανοτικά, πρήξιμο γύρω από τον αστράγαλο, συστολή πάνω από αυτόν, μεγάλη ευαισθησία στην αφή και στην κίνηση. Πολύ νευρική κατά τις κρίσεις. Μεγάλη εξωτερική ευαισθησία· αποστροφή για την αφή, και < από αυτήν. Η πίεση > μερικά συμπτώματα και < άλλα. Το φαγητό > τα συμπτώματα του στομαχιού: όλα τα παράπονα μειώνονται μετά το δείπνο. Η αλλαγή του καιρού <· η ζέστη <· το κρύο νερό >. Ο καθαρός αέρας < την κεφαλαλγία· πόνο στο δεξιό μάτι· και προκαλεί ρίγη· και υπνηλία. Η κίνηση < τα περισσότερα συμπτώματα. Ο βήχας και το φύσημα της μύτης > την κεφαλαλγία. Η ανάπαυση >. Το ξάπλωμα μπρούμυτα > τον πόνο στα νεφρά και στην κύστη. Το ξάπλωμα στα αριστερά > τον πόνο στο στομάχι. Πολλά συμπτώματα είναι < 4 π.μ.· επίσης 4 μ.μ. και το απόγευμα.