Το Cistus είναι πολύ αρχαίο φάρμακο για σκροφουλώδεις παθήσεις, καθώς και σε σκορβουτικές καταστάσεις και γαγγραινώδη έλκη. Οι αποδείξεις και οι ομοιοπαθητικές χρήσεις επιβεβαιώνουν την καταλληλότητά του σε αυτές τις κατευθύνσεις και αναδεικνύουν σαφέστερες ενδείξεις. Ταιριάζει περισσότερο σε σκροφουλώδη άτομα που είναι πολύ ευαίσθητα στον κρύο αέρα. Η «ευαισθησία στον κρύο αέρα» διαπερνά την παθογένεια, όπως και τα αισθήματα ψύχους, στα οποία παραδόξως παραπέμπει η ιδιόμορφη ιδιότητά του να ευνοεί τον σχηματισμό πάγου γύρω από τις ρίζες του στις αρχές του χειμώνα. Αισθήματα ψύχους: στον λάρυγγα· στην κοιλιά. «Η εισπνοή του ελάχιστου κρύου αέρα προκαλεί πονόλαιμο, τον οποίο δεν έχει όταν εισπνέει σε ζεστό δωμάτιο». Ο εισπνεόμενος αέρας φαίνεται δροσερός. Κρύα ανάσα. Οι σουβλιές και τα αισθήματα ψύχους είναι πολύ έντονα· υπάρχει επίσης ένα αίσθημα μαλακότητας ή σπογγώδους που είναι πολύ χαρακτηριστικό. (Θεράπευσα με το Cistus μια περίπτωση πονόλαιμου που διαρκούσε επί χρόνια υπό αλλοπαθητική αγωγή με τοπικές επιπωματίσεις. Υπήρχε συσσώρευση παχιάς κίτρινης, δερμάτινης βλέννας που έπρεπε να απομαθαίνεται με τοπικά μέσα. Ο ασθενής παραπονιόταν για «σπογγώδες» αίσθημα στον λαιμό, και αυτό με οδήγησε στο φάρμακο.) Τρέμουλο (με τον πυρετό). Αίσθημα σαν να τρέχουν μυρμήγκια σε όλο το σώμα (το βράδυ, με αγχώδη, δύσκολη αναπνοή). Υπάρχει επίσης μεγάλη ευαισθησία στην αφή: < από την αφή. Τα συμπτώματα του λαιμού > με την κατάποση. < Με την κίνηση. < Βράδυ· νύχτα· πρωί. < Με το πόσιμο καφέ (διάρροια). > Με την απόχρεμψη.