Ferrum Phosphoricum

"Ένας από τους οργανικούς άλατα-ιστούς που εισήγαγε ο Schuessler. Χρειάζεται proving (δοκιμασία φαρμάκου). Παρασκευάζεται με τριβή. Καλά αποτελέσματα με την 6η δυναμοποίηση έχουν επιτευχθεί." (Hering, Guiding Symptoms).

Περίπου το έτος 1875, ο Schuessler, ομοιοπαθητικός γιατρός, εισήγαγε τα δώδεκα Άλατα Ιστών του, ή Βιοχημικές Θεραπείες. Δύο από τα δώδεκα, η Silica και το Natrum muriaticum, ήταν παλιά ομοιοπαθητικά φάρμακα, που είχαν ήδη αποδειχθεί (δοκιμαστεί) και δοθεί στον κόσμο πολλά χρόνια νωρίτερα από τον Hahnemann. Από τα υπόλοιπα, κάποια έχουν έκτοτε αποδειχθεί (σε υγιείς) ή μερικώς αποδειχθεί· και, όπως γνωρίζουμε από την εμπειρία, πολλά από αυτά είναι ανεκτίμητα.

Ο Schuessler, θεωρώντας τα ως τροφές ιστών, τα χορηγούσε στις χαμηλές δυναμοποιήσεις (συνήθως 6x) και φαίνεται να τα έδινε σε συχνά διαστήματα. Όταν όμως είναι ομοιοπαθητικά προς την πάθηση που επιθυμούμε να θεραπεύσουμε, δηλαδή όταν προκαλούν και θεραπεύουν πανομοιότυπα συμπτώματα, οι υψηλές και οι υψηλότερες δυναμοποιήσεις δίνουν εξίσου καλά, ή ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το μεγαλοπρεπές του Magnesia phos. δρα σαν μαγικό στη C.M. δυναμοποίηση σε μια δυσμηνόρροια με όμοια συμπτώματα· μερικές φορές μία μόνο δόση έβαλε τέλος στο πρόβλημα. Η σφαίρα του, εδώ, είναι οι βασανιστικοί, σπασμωδικοί πόνοι που κάνουν τον πάσχοντα να διπλώνει στα δύο (Coloc.) και να αγκαλιάζει ένα πολύ καυτό θερμοφόρα. Μας λένε ότι στα Mag. phos. τους οφείλουν τέτοια φάρμακα όπως το Coloc., το Viburn., το Bell. κ.λπ. τους σφιγκτηριακούς κοιλιακούς τους πόνους. Κι όμως, στην πράξη, το ένα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το άλλο!

Ο Schuessler απέρριψε όλα εκτός από τα πραγματικά άλατα στον ιστικό τους συνδυασμό· μάλιστα απέρριψε αργότερα το Calc. sulph., πιστεύοντας ότι το Calc. δεν εμφανίζεται έτσι στους ιστούς. Αλλά η ζωτικότητα έχει τον τρόπο της να αποδομεί και να αναδομεί από μόνη της, και καθόλου δεν απαιτεί οι ανάγκες της να καλύπτονται στην ακριβή μορφή με την οποία θα αξιοποιηθούν. Παρέκαμψε το πολυτιμότερο των φαρμάκων, το Calc. carb. και υποκατέστησε το Calc. phos., αλλά — πόσο μεγάλη η διαφορά στα συμπτώματά τους! Το μαλακό, ληθαργικό μωρό Calc. carb., με ιδρωμένο κεφάλι, όξινες εκκρίσεις, "συν ιστός ποιότητας μείον" παντού — ακόμα και στα οστά — είναι εντελώς διακριτό από το Calc. phos., εξίσου πολύτιμο στη θέση του, αλλά όχι υποκατάστατο του άλλου: το μωρό Calc. phos. είναι συχνά καχεκτικό και γενικά σκούρο· πιο νευρώδες· και το ιδρωμένο κεφάλι, τόσο χαρακτηριστικό της ραχίτιδας, απουσιάζει. Για ακριβή εργασία — αλίμονο! — ούτε το ένα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το άλλο.

Και οι χημικές διεργασίες και οι διεργασίες της ζωής, όπως έδειξε ο Hahnemann, δεν είναι καθόλου ταυτόσημες.

Ένα ακόμα σημείο: — να χορηγείς τα φάρμακά σου πάνω σε μια υπόθεση είναι ένα πράγμα, και μπορεί να ωφελήσει τον ασθενή. Ενώ, το να διεγείρεις τον οργανισμό να πάρει ό,τι χρειάζεται από τις συνηθισμένες τροφές, από τις οποίες η έλλειψη μπορεί και πρέπει να καλυφθεί, είναι σίγουρα ένα πολύ ανώτερος στόχος.

Η διεγερτική δόση του Calc. carb., όταν τα συμπτώματα συμφωνούν, θα κάνει το βρέφος να καλύψει την ανάγκη του σε ασβέστιο από το γάλα — εφόσον η ζωτικότητα του γάλακτος δεν έχει καταστραφεί από τις σύγχρονες μεθόδους· όπως και η απειροελάχιστη δόση του Natrum mur. (δυναμοποιημένο αλάτι) θα διεγείρει έναν (π.χ. ασθματικό — το έχουμε δει) — να πάρει το αλάτι που λαχταρά και στερείται, από τις συνηθισμένες τροφικές πηγές που τρέφουν τους κοινούς θνητούς, και έτσι να τελειώσει, μαζί με το άσθμα του, την υπερβολική του όρεξη για αλάτι.

Επιστήμη σημαίνει γνώση. Αλλά η επιστήμη οποιασδήποτε εποχής δεν είναι ποτέ τελική γνώση, και είναι πιθανό να παραμεριστεί από την επιστήμη του αύριο. Και πάντα τη θαυμάζουμε και την εξυμνούμε· ωστόσο, κοιτώντας πίσω, η επιστήμη πολλών ημερών φαίνεται να ήταν απλώς μια τραμπάλα λογικής και ανοησίας.

Για παράδειγμα, για να προστατευθεί το γάλα από το να είναι πιθανό όχημα μετάδοσης, πρέπει να "αποστειρωθεί" — "παστεριωθεί", μέχρι τα καημένα τα βρέφη που τρέφονται με αυτό, ημι-λιμοκτονώντας από τα πιο απόκρυφα αλλά απαραίτητα συστατικά του, να στερούνται την ανθεκτικότητα απέναντι σε εκείνους τους οργανισμούς-ασθένειες από τους οποίους φροντίσαμε να τα προστατεύσουμε.

Έπειτα "η επιστήμη προχωρά", και διατάζει να προστίθεται χυμός πορτοκαλιού, χυμός λεμονιού, ή ο "φθηνός ωμός χυμός των γογγυλιών" — που ποτέ δεν προοριζόταν για την ανάπτυξη των βρεφών. Πάλι, μας έρχονται βρέφη, ταϊσμένα με μυελό των οστών· με αποξηραμένο γάλα· με πεπτικοποιημένο γάλα· με προσυνέπτεψεις τροφές, που ο πειραματιστής, καυχημένος, διαφημιστικός χημικός θεωρεί κατάλληλα υποκατάστατα του μητρικού γάλακτος, συχνά προς αναστολή της αναγκαίας αδενικής δραστηριότητας.

Έπειτα η επιστήμη, προχωρώντας ακόμα περισσότερο, ανακαλύπτει τις ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ (προσέξτε! πάντα παρούσες στις φυσιολογικές τροφές και σε σωστές ποσότητες, από την αυγή της δημιουργίας, και διαθέσιμες για όλους εκτός από τα παιδιά του πολιτισμού). Αυτές οι "βιταμίνες" καταστρέφονται στις διαδικασίες αποξήρανσης και αποστείρωσης, γίνεται λοιπόν πλέον αναγκαίο να χορηγούνται τεχνητά: και (το επόμενο πρόβλημα) να μην χορηγούνται υπερβολικά, όπως η επιστήμη ήδη ανακαλύπτει σχετικά με τη "Βιταμίνη D".

Οι φυσικές τροφές περιέχουν, στις απαιτούμενες αναλογίες, τα στοιχεία από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε υγεία και ζωή. Έξυπνοι, έξυπνοι επιστήμονες! — ενώ η χημεία της ζωής, στην τελειότητά της, λειτουργεί από τότε που ο άνθρωπος περπάτησε στη γη και οι γυναίκες θήλασαν τα μωρά τους· και λειτουργεί ακόμα, εκτός αν παρεμβεί η πρόσκαιρη "επιστήμη". Και τα βρέφη έζησαν απολαυστικά, και άνθισαν υπερβολικά, και μεγάλωσαν σε ρωμαλέους άνδρες και γυναίκες· των οποίων απόγονοι είμαστε.

Η Γνώση είναι περήφανη επειδή ξέρει τόσα πολλά.

Η Σοφία είναι ταπεινή, επειδή δεν ξέρει περισσότερα.

Σκέφτεται κανείς την παλιά οικιακή ζωή· τα χοντρά, χαρούμενα, ροδαλά μωρά· μακριά στην επαρχία, επειδή η ζωή της πόλης — και στις μέρες μας, η ζωή της πολυκατοικίας — δεν είναι αρκετά καλή για τα παιδιά: — Η επιλεγμένη αγελάδα, της οποίας το αβρασμένο γάλα τα μεγάλωσε· τα ορμητικά και συναρπαστικά παιχνίδια στον κήπο και στα δάση· η πειθαρχία της επαφής, της σύγκρουσης θελήσεων και χαρακτήρων που γέννησε την αυτοσυγκράτηση, και προσέφερε τέτοια ιδανική εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν αργότερα τις δοκιμασίες και τα προβλήματα της ευρύτερης ζωής.

Τα άλατα-ιστού που γνωρίζει κανείς καλύτερα (εκτός από τα προαναφερθέντα Natrum mur. και Silica), είναι τέσσερα στον αριθμό, και περίεργο, τα φωσφορικά: Calc. phos. όπως είπαμε· Ferrum phos. για κάπως αόριστες οξείες φλεγμονές στο πρώιμο στάδιο τους — κρυολογήματα, πνευμονίες — που στερούνται την καλά ορισμένη ένδειξη που θα απαιτούσε Acon., Bry., Phos. κ.λπ.· Mag. phos. για τους φρικτούς νευρικούς πόνους, όπου προηγουμένως είχαμε μόνο Spigelia, Coloc. κ.λπ.· αλλά με το πολύ σαφές Mag. phos. κλάμα για πίεση και θερμότητα· Natrum phos., τόσο χρήσιμο σε όξινες μυϊκές καταστάσεις, είτε από κόπωση (Arn.) είτε από ασθένεια, όπως στους "πόνους ανάπτυξης" των μικρών παιδιών, αόριστοι και συχνά παραμελημένοι, αλλά κακόγνωμοι όταν υπάρχει μαζί τους μικρή άνοδος θερμοκρασίας, και ίσως η υπόδειξη ενός φυσούμενου καρδιακού φυσήματος.

Σ' αυτά πολλοί γιατροί θα πρόσθεταν το Kali phos. Αλλά αυτό το τελευταίο, για κάποιο ή για κανένα λόγο, δεν έχει αρπάξει πολύ τη φαντασία κάποιου, και δεν έγινε ποτέ διαίσθηση, ίσως είναι καλό, αργότερα, να το Φαρμακο-Εικονίσω: — ένα μεγαλοπρεπές μέσο για να συλλάβει κανείς την πραγματική εσωτερικότητα ενός φαρμάκου, και να μάθει τις χρήσεις του.

Λοιπόν, τώρα — για να επανέλθουμε στο θέμα μας — Ferrum Phos.

Ορίστε η Θεωρία του Schuessler σχετικά με αυτό. Λέει στην τελευταία του Έκδοση (παρατίθεται από τον Clarke στο Λεξικό του): "Ο σίδηρος και τα άλατά του κατέχουν την ιδιότητα να έλκουν το οξυγόνο. Ο σίδηρος που περιέχεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια προσλαμβάνει το εισπνεόμενο οξυγόνο, τροφοδοτώντας έτσι αυτό σε όλους τους ιστούς του οργανισμού. Το sulphur που περιέχεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια και σε άλλα κύτταρα, με τη μορφή θειικού καλίου, βοηθά στη μεταφορά του οξυγόνου στα κύτταρα που περιέχουν σίδηρο και θειικό κάλιο. Όταν τα μόρια του σιδήρου που περιέχονται στα μυϊκά κύτταρα έχουν υποστεί μια διαταραχή στην κίνησή τους από κάποιο ξένο ερεθισμό, τα προσβεβλημένα κύτταρα χαλαρώνουν.

Αν αυτή η προσβολή συμβεί στις δακτυλιοειδείς ίνες των αιμοφόρων αγγείων, αυτά διαστέλλονται· και ως συνέπεια το αίμα που περιέχεται σε αυτά αυξάνεται. Μια τέτοια κατάσταση ονομάζεται υπεραιμία από ερεθισμό· μια τέτοια υπεραιμία αποτελεί το πρώτο στάδιο της φλεγμονής. Αλλά όταν τα προσβεβλημένα κύτταρα έχουν επανέλθει στην φυσιολογική κατάσταση από τη θεραπευτική δράση του σιδήρου (Φωσφορικός Σίδηρος), τότε τα κύτταρα είναι σε θέση να απορρίψουν τα αιτιολογικά μέσα αυτής της υπεραιμίας, τα οποία στη συνέχεια παραλαμβάνονται από τα λεμφικά αγγεία ώστε να αποβληθούν από τον οργανισμό." Και πάλι, "Όταν τα μυϊκά κύτταρα των λαχνών του εντέρου έχουν χάσει μόρια σιδήρου, τότε αυτές οι λάχνες καθίστανται ανίκανες να επιτελέσουν τις λειτουργίες τους· επακολουθεί διάρροια." Και, ακόμα μία φορά, "Όταν τα μυϊκά κύτταρα των τοιχωμάτων του εντέρου έχουν χάσει μόρια σιδήρου, τότε η περισταλτική κίνηση του εντερικού σωλήνα επιβραδύνεται, με αποτέλεσμα μια αδράνεια, όσον αφορά την αποβολή των κοπράνων." . . .

"Όταν τα μυϊκά κύτταρα που έχουν χαλαρώσει από την απώλεια σιδήρου λάβουν μια αποζημίωση για την απώλειά τους, αποκαθίσταται η φυσιολογική σχέση τάσης· οι δακτυλιοειδείς ίνες των αιμοφόρων αγγείων συντομεύονται στο κατάλληλο μέτρο τους, η χωρητικότητα αυτών των αγγείων γίνεται πάλι φυσιολογική, και η υπεραιμία εξαφανίζεται, και κατά συνέπεια ο φλεγμονώδης πυρετός παύει."

Ο Schuessler λέει "Ο Σίδηρος θα θεραπεύσει:

"Το πρώτο στάδιο όλων των φλεγμονών.

"Πόνους και αιμορραγίες που προκαλούνται από υπεραιμία.

"Φρέσκες πληγές, εκχυμώσεις, διαστρέμματα κ.λπ., καθώς απομακρύνει την υπεραιμία.

"Οι πόνοι που αντιστοιχούν στον σίδηρο επιδεινώνονται από την κίνηση, αλλά ανακουφίζονται από το κρύο." (Όχι! Το Ferrum είναι καλύτερο για την ήπια κίνηση.)

Ο Schuessler συνιστούσε τριβή και αραιώσεις από το 6x έως το 12x. Όπως είπαμε, η ιδέα του φαίνεται να ήταν να χορηγεί το φάρμακο, πιθανώς σε μια δυναμοποίηση με την οποία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Αλλά, για τους πιο λεπτούς σκοπούς της διέγερσης, οι υψηλότερες δυναμοποιήσεις, σε λιγότερο συχνή επανάληψη, μπορεί να επιτελέσουν ακόμα πιο λαμπρή εργασία.

Τόσα για τη θεωρία: τώρα για τις πρακτικές εμπειρίες επιτυχημένων συνταγογράφων.

Ο Nash έχει μια σελίδα εκτίμησης για το Ferrum phos. Θα μαζέψουμε.

Ένα πολύτιμο φάρμακο σε ορισμένες φλεγμονώδεις ασθένειες.

Σε συμφωνία με το στοιχείο του σιδήρου, παρουσιάζει τις τοπικές συμφρακτικές τάσεις εκείνου του φαρμάκου· στο στοιχείο του Phosphorus την συγγένειά του για πνεύμονες και στομάχι· και στον συνδυασμό του αποδεικνύεται ένα μεγάλο αιμορραγικό φάρμακο.

Οι αιμορραγίες είναι από φωτεινό αίμα, και μπορεί να προέρχονται από οποιαδήποτε έξοδο του σώματος.

Λέει επίσης, περαιτέρω δοκιμές (provings) και κλινική χρήση θα μας επιτρέψουν να το χρησιμοποιούμε πιο επιστημονικά από ό,τι τώρα.

Όσο έχει παρατηρήσει, είναι λιγότερο κατάλληλο για τα πληθωρικά, ερυθρόαιμα αρτηριακά άτομα, με το πλεόνασμα του ερυθρού αίματος που θεραπεύει η Aconite, αλλά μάλλον για τους ωχρούς και αναιμικούς, που είναι επιρρεπείς σε ξαφνικές και βίαιες συμφράξεις και φλεγμονές, όπως πνευμονία, ή ξαφνική συμφρακτική στο κεφάλι, στα έντερα κ.λπ., ή σε φλεγμονώδεις παθήσεις ρευματικού χαρακτήρα. Είναι χρήσιμο μόνο στο πρώτο στάδιο τέτοιων προσβολών, πριν εμφανιστεί το στάδιο της εξίδρωσης. . . . Στη δυσεντερία, στο πρώτο στάδιο με αρκετό αίμα στις εκκρίσεις, είναι πολύτιμο και συχνά θεραπεύει σε πολύ σύντομο χρόνο.

"Ένα πολύ πολύτιμο φάρμακο· και οφείλει να λάβει ένα εντελώς Χαενεμανικό proving (δοκιμασία φαρμάκου)."

Boger (Synopsis):