Η Ferrum δρα κατεξοχήν επί του αίματος με τρόπο που προκαλεί εξαντλητική και αποδιοργανωτική επίδραση σε ολόκληρο τον οργανισμό, με βαθιά επηρεασμένη διατροφή. Τα υγρά μέρη του αίματος αυξάνονται, η αλβουμίνη μειώνεται και ο αριθμός των ερυθρών σωματιδίων ελαττώνεται· αυτό επιτελείται μέσω της επίδρασης του Σιδήρου στα όργανα που σχηματίζουν το αίμα, με αποτέλεσμα εκείνη την κατάσταση που είναι γνωστή ως αναιμία, στην αντιμετώπιση της οποίας ο Σίδηρος αποτελεί το σημαντικότερο φάρμακο. Οι ευεργετικές όμως επιδράσεις του Σιδήρου στις αναιμικές καταστάσεις δεν οφείλονται στο ότι προσφέρεται ως τροφή στο αίμα που στερείται αυτού του συστατικού, διότι, όπως αληθώς παρατηρεί ο Hughes, «η νόσος δεν προκύπτει συνήθως από κάποια αποτυχία στην ποσότητα του Σιδήρου που προσφέρεται με την τροφή. Αν το στοιχείο αυτό στερείται από το αίμα, το σφάλμα έγκειται στις διεργασίες της αφομοίωσης. Pr. Richard Hughes (1836-1902) Αλλά ο Reveil διαπίστωσε ότι στην αναιμία δεν υπάρχει καμία μεταβολή στην ποσότητα του Σιδήρου που περιέχεται στο αίμα. Όσο λίγα κι αν είναι τα σωματίδια, περιέχουν μέσα τους την πλήρη αναλογία του μετάλλου που είναι φυσιολογική για την υγεία· και αν και υπό την επίδραση του ίδιου του Σιδήρου διπλασιάζονται και τριπλασιάζονται σε αριθμό, δεν αποδίδουν περισσότερο Σίδηρο.» Είναι επίσης αληθές ότι όταν ο Σίδηρος εισάγεται στον οργανισμό σε μεγάλες ποσότητες, με σκοπό να καλύψει την έλλειψη Σιδήρου στο αίμα, δεν αφομοιώνεται, αλλά μπορεί να ανακτηθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου από τα κόπρανα, έχοντας αποβληθεί από τα έντερα. Είναι λοιπόν εμφανές ότι ο Σίδηρος δεν δρα ως θεραπευτικός παράγοντας χάρη στην απορρόφησή του ως συστατικού του αίματος, αλλά μάλλον οδηγούμαστε να συμπεράνουμε από τις φυσιολογικές του επιδράσεις στα όργανα και τους ιστούς του σώματος ότι οφείλει τις θεραπευτικές του αρετές στην ίδια ουσιώδη δυναμική δύναμη που κατέχουν τα άλλα φάρμακα, και η εφαρμογή του υπόκειται στον ίδιο θεραπευτικό νόμο. Χαρακτηριστικά συμπτώματα.