Είναι γνωστό ότι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να φάνε φράουλες, και οι τοξικές επιδράσεις που προκύπτουν σε όσους είναι ευαίσθητοι στη δράση τους έχουν αξιοποιηθεί στην ομοιοπαθητική. Λιποθυμία· αίσθημα πνιγμού όπως στην αποπληξία· σπασμοί και θάνατος έχουν επέλθει· γενικό ανasarca (γενικευμένο οίδημα), και ιδίως πρησμένη γλώσσα. Η γνωστή «γλώσσα φράουλας» αποτελεί ένδειξη για τη χρήση του. Ο Dr. Burnett την αποκαλεί «γλώσσα με κόκκους». Έγχυμα της ρίζας χρησιμοποιείται για το στέγνωμα των μαστών σε γυναίκες που θέλουν να απογαλακτίσουν τα παιδιά τους· μειώνει το μέγεθος των μαστών και στεγνώνει το γάλα. Έχει παρατηρηθεί άφθονη ιξώδης εφίδρωση. Ο Lippe αναφέρει: «Ταινία. Πόνος σε σκληρύνσεις από κρύο (chilblains) σε ζεστό καιρό.» Στην παλιά ιατρική το Fragaria vesca (σε αφεψήματα φύλλων, ρίζας ή καρπού ώριμου ή άωρου, ή συνδυασμών αυτών) είχε πολύ μεγάλη θέση. Ο W. Salmon το συνιστά ως διάλυμα για πονόστομα· ως αιμοστατικό που διακόπτει την έμμηνο ρύση και σταματά την «αιματηρή διάρροια»· πρήξιμο του σπλήνα· πολλές μορφές δερματικών εξανθημάτων και για «καθαρισμό του προσώπου». Σε δύο περιπτώσεις έχω δει η υπερβολική κατανάλωση φραουλών να επαναφέρει συμπτώματα γονόρροιας σε άνδρες που νόμιζαν ότι είχαν θεραπευτεί. Ένας αριθμός περιπτώσεων σπρούης (ψιλίασης) έχουν θεραπευτεί με δίαιτα φραουλών ελεύθερης κατανάλωσης (H. W., xxxiv. 440).