Το Guaiacum, που είναι ένα από τα αντιψωρικά του Hahnemann, είναι γνωστό κυρίως ως φάρμακο για την ουρική αρθρίτιδα και τον ρευματισμό και ως διουρητικό, αλλά τελευταία έχει πάρει θέση και στην κλασική θεραπευτική ως φάρμακο για τη φθίση. Οι ομοιοπαθητικές πειραματικές επαληθεύσεις ανέπτυξαν και καθόρισαν τη σφαίρα της χρησιμότητάς του σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και σε πολλές ακόμη. Δρα στους βλεννογόνους, στους μύες, στις αρθρώσεις και στα οστά, και προκαλεί σύσπαση των τενόντων με επακόλουθη παραμόρφωση. Ουρικές αγκιστρώσεις στις αρθρώσεις. Ο Verwey (H. R., ix., 627) θεράπευσε μια κυρία που για αρκετά χρόνια είχε συχνά υποτροπιάζουσα ουρική φλεγμονή των γονάτων. Δόθηκε Guai. 30 (μετά την αποτυχία του Chi. 30 να ανακουφίσει) χωρίς εμφανές όφελος. Δόθηκε τώρα Guai. 1 και μετά από λίγες ώρες το οίδημα έσπασε και οι πόνοι υποχώρησαν γρήγορα. Λίγο αργότερα, η ίδια ασθενής τραυμάτισε κατά λάθος το ίδιο γόνατο. Με Guai. 1 το οίδημα έσπασε σύντομα και ο πόνος ανακουφίστηκε. Αλλά σχηματίστηκε ταυτόχρονα απόστημα στο άνω μηρό. Ο πόνος έγινε αφόρητος και ο σύζυγος της ασθενούς «παρακαλούσε για περισσότερες από τις σταγόνες που δύο φορές νωρίτερα είχαν κάνει το οίδημα να σπάσει». Δόθηκε ξανά και σε έξι ώρες το απόστημα εκκενώθηκε. Σε δύο μεταγενέστερες περιπτώσεις ο Dr. Verwey είδε το Guai. να δρά με τον ίδιο τρόπο σε σκοφουλικά και ουρικά αποστήματα. Αυτό πιθανόν είναι ανάλογο με τη δράση του στην κυνάγχη. Σε περιπτώσεις που υποδεικνύουν το Guaiac. τα προσβεβλημένα μέρη είναι πολύ ευαίσθητα στην αφή, και υπάρχει επιδ. από τη θερμότητα. Ρευματισμός σε συφιλιδικούς και υδραργυρικούς ασθενείς. Οξεία αμυγδαλίτιδα, απλή ή ρευματική. Συφιλιδικός πονόλαιμος. «Καύσος στον λαιμό» είναι το βασικό σύμπτωμα των περισσότερων περιπτώσεων πονόλαιμου. Προτάθηκε πρώτα από τον Brinton στο Lancet το 1857 για την κυνάγχη· δόθηκε σε πλήρεις δόσεις και προκάλεσε κρίση εφίδρωσης και αφθονουσίας. Ο Ozanam το έδωσε στην 1η, 2η και 3η εκατοστιαία αραίωση και διαπίστωσε ότι πετύχαινε τα θεραπευτικά αποτελέσματα χωρίς κρίση, η οποία ήταν περιττό αποτέλεσμα του φαρμάκου. Το Guaic., λέει ο Ozanam, φαίνεται να συνδυάζει τις ιδιότητες του Bell., του Apis και του Bar. c. Έχει την ερυθηματώδη ή φλεγμονώδη στηθάγχη με το φωτεινό κόκκινο του Bell.· το οίδημα του Apis· και το φλέγμονο με τάση προς εμπύημα των αμυγδαλών του Bar. c. και του Apis (H. R., ii. 217). Ο Proell καταγράφει τη θεραπεία περίπτωσης δευτερογενούς σύφιλης σε κύριο που είχε φλεγμονή του ουρανίσκου επελθούσα επί σκληρού chancre. Οι απομονωμένες, επώδυνες, κόκκινες κηλίδες απειλούσαν να επεκταθούν βαθύτερα και να διατρηθούν. Δόθηκαν διαδοχικά Merc. cor. 3x, Nit. ac. 3, Aur. mur. 3 και Mez. 3, το καθένα για μία ή δύο εβδομάδες, χωρίς αποτέλεσμα. Η συφιλιδική φλεγμονή συνέχισε να εξαπλώνεται, ο εγκέφαλος επηρεάστηκε όπως φανερώθηκε από σύγχυση της σκέψης, αξιοσημείωτη καταθλιπτική διάθεση και αδυναμία της μνήμης. Δόθηκε τώρα Guaiac. 3x, και ήδη την επόμενη μέρα η βελτίωση ήταν αισθητή. Σε δεκατέσσερις ημέρες όλο το πρόβλημα είχε εξαφανιστεί, ο νους ήταν καθαρός, η ευθυμία και η μνήμη επανήλθαν και παρέμειναν (H. R., i. 109). Οι αυξητικοί πόνοι των παιδιών ανακουφίζονται από αυτό. Οι εκκρίσεις του Guaiac. είναι πολύ δυσοσμές. Καύσες στο στόμα, στον λαιμό και στο στομάχι, σουβλιές στο στήθος που πηγαίνουν από εμπρός προς τα πίσω, ή από κάτω προς τα πάνω· στην περιοχή της κορυφής· επιδ. από την κίνηση και από τη βαθιά έμπνευση: «Αιχμηρός πόνος περίπου το μεσημέρι κάτω από το δεξί στήθος προς τον ώμο» αφαιρέθηκε σε περίπτωση δική μου με Guaiac. Η ψυχική κατάσταση είναι κατάσταση αδυναμίας: αδύναμη μνήμη και απροθυμία για εργασία. Λυπημένος και καταθλιπτικός. Ευέξαπτος, ισχυρογνώμων, αιχμηρές σουβλιές στον εγκέφαλο. Αίσθημα σαν ο εγκέφαλος να είναι χαλαρός. Νευραλγία αριστερής πλευράς κεφαλιού και προσώπου, που εκτείνεται στον αυχένα. Εξωτερική κεφαλαλγία, με αίσθημα σαν τα αιμοφόρα αγγεία να είναι υπερπλήρη· που εκτείνεται στο πρόσωπο και τον αυχένα. Σπασμένοι πόνοι στο κρανίο. Οιδήματα και αίσθημα οιδήματος στα μάτια και τη μύτη. Τα μάτια αισθάνονται προτεταμένα. Ο Houghton θεράπευσε με Guaiac. 3x περίπτωση ουρικής φλεγμονής του ακουστικού πόρου του αυτιού και της τυμπανικής μεμβράνης μετά από αποτυχία με Fer. ph. Η συνοδευτική ρευματική αδυναμία βάδισης και ευαισθησία τον οδήγησαν στο Guaiac. Θερμότητα, οίδημα και κηλιδώδες ερύθημα του προσώπου. Προσωπαλγία κάθε μέρα από τις 6 μ.μ. έως τις 4 π.μ. Οδοντόπονος όταν κλείνει τα σαγόνια. «Βίαιη πείνα, απόγευμα και βράδυ» δείχνει τη σχέση του με τις αισθήσεις «βύθισης» του Sulphur και των αντιψωρικών. Υπάρχει επιθυμία για μήλα που βελτ. τα γαστρικά συμπτώματα· και αποστροφή προς το γάλα και το φαγητό γενικά. Η μετεωρισμός είναι έντονος. Υπάρχει ναυτία από αίσθημα φλέγματος στον λαιμό. «Κάθε πρωί εμετεύει μια μάζα υδαρούς φλέγματος με μεγάλη προσπάθεια, ακολουθούμενη από μεγάλη εξάντληση.» Υπάρχει πρωινή διάρροια με ξηρό δέρμα και ρίγος. Στη χολέρα των βρεφών το πρόσωπο είναι σαν ηλικιωμένου ατόμου. Στη δυσκοιλιότητα τα κόπρανα είναι σκληρά, ξηρά, τρίβονται σε θρύμματα, και πολύ δυσοσμή. Μερικά έντονα συμπτώματα εμφανίζονται στα ουροποιητικά όργανα: Συνεχής ώθηση ακόμη και μετά την ούρηση, με άφθονη δυσοσμή ούρα. Σουβλιές στον τράχηλο της ουροδόχου κύστης μετά από αναποτελεσματική πίεση για ούρηση. Κοπές κατά την ούρηση. Ρίγη πάνω από τους μαστούς. Υπάρχουν πολλά έντονα συμπτώματα στον αναπνευστικό τομέα. Βίαιες, σπασμωδικές, φλεγμονώδεις παθήσεις της τραχείας και του λάρυγγα, με αίσθημα παλμών που εμποδίζει την κίνηση, ή που καλεί σε βοήθεια, αισθάνεται να πνίγεται. Βήχας ξηρός ή με άφθονη αιματηρή ή πυώδη απόχρεμψηση πολύ δυσοσμή. Συσπαστικός πόνος μεταξύ των ωμοπλατών. Ρίγος στην πλάτη. Χασμουρημός και τέντωμα βελτ. τη γενική κακουχία. Η ελάχιστη κίνηση επιδ.. Μετά από κρύωμα, έχει βίαιους πόνους στα άκρα. Τα ρούχα αισθάνονται υγρά. Όταν περπατά σε ανοιχτό αέρα έχει εφίδρωση στο κεφάλι. Δεν αντέχει τη θερμότητα με πόνους στα άκρα. Η περιοδικότητα είναι έντονη. Η στομαχική πάθηση επανέρχεται κάθε καλοκαίρι.