Η Παλαιά Σχολή μελετά και πειραματίζεται με τα φάρμακα για τη φυσιολογική τους δράση και τα διδάσκει γι' αυτή, και καθορίζει τις μέγιστες μη θανατηφόρες δόσεις για ενήλικες και για παιδιά. Ο Ομοιοπαθητικός μελετά και χρησιμοποιεί, συχνά, τα ίδια φάρμακα, αλλά για την ακριβώς αντίθετη δράση τους, και στη λεπτή δοσολογία της ζωτικής διέγερσης. Η γνώση της Παλαιάς Σχολής για τα φάρμακα είναι επομένως μόνο μισή γνώση, δηλαδή της ακατέργαστης τοξικής και υπονομευτικής τους δράσης: και μόνο σε λίγες περιπτώσεις αναγνωρίζει και τα χρησιμοποιεί για την ομοιοπαθητική τους δράση. Το Ipecacuanha είναι ενδιαφέρον ως ένα από τα φάρμακα που η Αλλοπαθητική χρησιμοποιεί για να θεραπεύει ομοιοπαθητικά: τις χρησιμοποιεί και με τους δύο τρόπους, στην πραγματικότητα, για να προκαλέσει και να θεραπεύσει τον έμετο. Ειδικά στον έμετο της εγκυμοσύνης, εγκαταλείποντας τη εμετική δόση των «grs. XV to XXX», χορηγείται σε δόσεις ενός minim του Ipecacuanha οίνου. Για εμάς δρα στις υψηλές και υψηλότερες δυναμοποιήσεις. Το Ipecac. 200 είναι μια ισχυρή συνταγή. Αλλά, στα ευαίσθητα άτομα, όπως θα δείξουμε αργότερα, το Ipecac. μπορεί να προκαλέσει, και επομένως να θεραπεύσει, τις πιο τρομερές κρίσεις άσθματος και ασφυξίας, και δεν είναι καθόλου ένα καθολικά ασφαλές εμετικό. Οι δηλητηριάσεις και τα proving (δοκιμασίες φαρμάκου) του είναι ενδιαφέροντα, παραστατικά και διδακτικά. Θα φανεί ότι το Άσθμα καταλαμβάνει μεγάλο μέρος στις δηλητηριάσεις και τα proving (δοκιμασίες φαρμάκου) του Ipecacuanha, βλ. τις ακόλουθες συμπυκνωμένες παραθέσεις από το Cyclopedia of Drug Pathogenesy. Η κλινική επιβεβαίωση στη χρήση του φαρμάκου έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις ναυτιάζουσες ιδιότητές του — προκλητικές και θεραπευτικές: — και η «Ναυτία που δεν ανακουφίζεται από τον έμετο», και η «ναυτία, συνεχής, με καθαρή γλώσσα» έχουν γίνει τα κύρια υποδηλωτικά συμπτώματα για τη χορήγησή του. Κι όμως — στις θωρακικές του παθήσεις, με τους πόνους της δύσπνοιας και της ασφυξίας, μπορεί να υπάρχει λίγη ή καθόλου ναυτία. Ή, πάλι, μπορεί να υπάρχει ναυτία, με βίαιες προσπάθειες εμετού και βήχα ταυτόχρονα, που προκαλούν ανείπωτους τρόμους ασφυξίας· που φαίνεται να απειλούν τη ζωή. Ο Hale White μας λέει ότι το φάρμακο επηρεάζει όχι μόνο το στομάχι, αλλά και το κέντρο του εμέτου στον προμήκη μυελό, το οποίο ίσως εξηγεί την καθαρή γλώσσα; — στα χαρακτηριστικά περιστατικά. Πρόσφατα είδαμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον περιστατικό: — άσθμα ετών διάρκειας, σε συνδυασμό με δερματική νόσο· τα δύο, φαινομενικά, όχι εναλλάξ, αλλά συνυπάρχοντα. Λίγες δόσεις Ipecac. στην υψηλότερη δυναμοποίηση ξεκίνησαν σχεδόν άμεση βελτίωση της δερματικής κατάστασης — που δεν περίμενε κανείς: αλλά βελτίωσαν επίσης σε μεγάλο βαθμό το άσθμα, το οποίο είναι «καλύτερα από ό,τι εδώ και χρόνια». Η συνταγή ήταν αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας να παραχθεί μια Εικόνα-Φαρμάκου του Ipecac. Παρεμπιπτόντως, ένας έξυπνος γέρος ομοιοπαθητικός χημικός συνήθιζε να λέει: «Οι νέοι γιατροί κάνουν καλές συνταγές, επειδή διαβάζουν Materia Medica.» Αλλά — όλοι μας θα πρέπει να το κάνουμε αυτό — ασταμάτητα: και σίγουρα το να γράφεις για φάρμακα, και να διδάσκεις φάρμακα, διδάσκει, ή οφείλει να διδάσκει, τον ίδιο τον εαυτό σου. Ποιος χρησιμοποιεί το Ipecacuanha για «δέρματα»; Τα βιβλία μας λένε, πράγματι, ότι μπορεί να είναι χρήσιμο για να βγάλουν κατασταλμένα εξανθήματα. Όπως στον οστρακιά, κ.λπ., «εξανθήματα κατασταλμένα, ή αργά να εμφανιστούν, με πίεση στο στήθος· έμετος και γαργαλιστός βήχας». Στο ερυσίπελας, «όπου η ερυθρότητα εξαφανίζεται, με έμετο». Και έχει «Κνησμός του δέρματος, με ναυτία· πρέπει να ξύεται μέχρι να κάνει εμετό». Και ο Hale White λέει ότι το Ipecac. εφαρμοσμένο στο δέρμα είναι ισχυρό ερεθιστικό, προκαλεί ερυθρότητα, φυσαλίδες και φλύκταινες. Τώρα πρώτα, θα συμπυκνώσουμε μερικά περιστατικά από το Cyclopedia of Drug Pathogenesy, που δείχνουν τις επιδράσεις του ακατέργαστου Ipecacuanha σε ευαίσθητα άτομα, και έτσι δείχνουν τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στις δυναμοποιήσεις σε ασθενείς που έγιναν έτσι ευαίσθητοι από τη νόσο. 1/ Δηλητηριάσεις: από την κονιοποίηση της ρίζας Ipecac. Εισέπνευσε μια ποσότητα της σκόνης, που τον έκανε να κάνει εμετό τρεις φορές και του προκάλεσε πίεση στο στήθος. Σταμάτησε να το κοπανίζει, αλλά μία ώρα αργότερα είχε τη πιο βίαιη κρίση ασφυξίας, συστολή της τραχείας και του λαιμού, γαιώδες νεκρικό χρώμα προσώπου, η πιο τρομερή αγωνία κατά τη κρίση της ασφυξίας. Τα συμπτώματα αυτά αυξάνονταν κάθε λεπτό . . . μετά από πέντε ώρες νόμιζε ότι θα ασφυκτιούσε. Τα αναπνευστικά συμπτώματα κράτησαν για αρκετές ημέρες, αν και σε πιο ήπιο βαθμό.