Το Medorrh. είναι ένα από τα σημαντικότερα νοσώδη. Η συνταγματική φύση του δηλητηρίου της γονόρροιας αναγνωρίστηκε τα τελευταία χρόνια τόσο από την παλιά όσο και από τη νέα σχολή. Ο Noegerath της Νέας Υόρκης και ο Angus Macdonald σε αυτή τη χώρα υπέδειξαν αιτιώδη σχέση μεταξύ της μετατόκου πυελικής κυτταρίτιδας και της λανθάνουσας γονόρροιας στον σύζυγο. Ο Macdonald δημοσίευσε αρκετές θανατηφόρες περιπτώσεις. Οι επιδράσεις του δηλητηρίου, συνταγματικές ή οξείες, μπορούν να ληφθούν ως δεδομένα για ομοιοπαθητικές συνταγογραφήσεις· αλλά ο ιός έχει υποβληθεί σε εκτεταμένη απόδειξη στις δυναμοποιήσεις, και τα συμπτώματα που καταγράφηκαν εκεί έχουν επαληθευτεί σε μεγάλο βαθμό στην πράξη. Τα νοσώδη μπορούν να χρησιμοποιηθούν σύμφωνα με τις ενδείξεις τους με ακριβώς τον ίδιο τρόπο όπως τα άλλα ομοιοπαθητικά φάρμακα, και όχι απλώς για εκδηλώσεις της νόσου από την οποία προέρχονται. Ταυτόχρονα, η γνώση της προέλευσης των αδιευκρίνιστων διαταραχών, ειδικά αν είναι κληρονομικές, θα δίνει συχνά το ίχνος προς το απαιτούμενο φάρμακο. Ο Deschere δημοσίευσε μια χαρακτηριστική περίπτωση: Η δεσποινίς X., 23 ετών, είχε χρόνια βλεφαρίτιδα από τα έντεκα της χρόνια. Η ταλαιπωρία της ήταν έντονη. Το φως, ιδίως το φως γκαζιού, ήταν αφόρητο, και αυτό την εμπόδιζε να βγει στην κοινωνία. Δεν μπορούσε να διαβάσει το βράδυ, και το πρωτά τα βλέφαρα ήταν κλειστά, και υπέφερε πολύ μέχρι να χωριστούν. Υπήρχε άφθονη έκκριση. Πριν έρθει στον Deschere είχε υποβληθεί σε αυστηρή ομοιοπαθητική θεραπεία όλο αυτό το διάστημα. Ο Deschere θυμήθηκε ότι είχε θεραπεύσει τον πατέρα της από γονόρροια πριν τον γάμο του, και υπέθεσε ότι η κηλίδα είχε επανεμφανιστεί σε αυτήν. Δόθηκε form. Medorrh. σε υψηλή δυναμοποίηση, μεμονωμένες δόσεις επαναλαμβανόμενες καθώς εξαντλούνταν η επίδραση καθεμιάς, και θεραπεύτηκε εντελώς. Μια περίπτωση favus που είχε αντισταθεί σε όλες τις εξωτερικές εφαρμογές που οι αλλοπαθητικοί μπορούσαν να επινοήσουν, και που είχε μια τόσο αποκρουστική οσμή ώστε ο ασθενής, ένα μικρό αγόρι, έπρεπε να απομονωθεί από την οικογένεια, ανάχθηκε από τον Skinner στην ίδια κληρονομική αιτία και θεραπεύτηκε με Medorrh. 1m. Πολλές περιπτώσεις κωλικής ανάπτυξης και ανασταλμένης εξέλιξης στα παιδιά οφείλονται σε λανθάνουσα γονόρροια και σύφιλη, και εκτός αν αυτός ο παράγοντας διακρίνεται και λαμβάνεται υπόψη στη συνταγογράφηση, δεν θα επιτευχθεί μεγάλο καλό. Έχω θεραπεύσει με αυτή την υπόθεση εξαιρετικά δύσοσμες οσμές σώματος σε παιδιά με Medorrh. Ένα σημαντικό σημείο στη διάκριση μεταξύ της συκωτικής ή γοννορροϊκής κηλίδας και εκείνης της σύφιλης είναι η χρονική επιδείνωση, και κατά συνέπεια στις ενδείξεις γι' αυτό. Το Syph. έχει < από τη δύση έως την ανατολή του ηλίου, όπως επίσης όλα τα μεγάλα αντισυφιλιτικά φάρμακα. Το Medorrh. έχει < από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου· πάντα πιο φρέσκο το βράδυ, < στις πρώτες πρωινές ώρες. Με το Medorrh. υπάρχει έντονη νευρική ευαισθησία, ιδίως στην αφή του ενδύματος ή μιας τούφας μαλλιών από οποιονδήποτε μη συντονισμένο. Η ευαισθησία είναι εξυψωμένη σχεδόν έως τη διόραση. Σαν σε όνειρο. Αναπήδηση στον παραμικρό ήχο. Τρόμος· σπασμοί. Υπάρχει κατάσταση κατάρρευσης και επιθυμία να την βεντουζάρουν. Μεταξύ των Ιδιαίτερων Αισθήσεων είναι: Σαν ραβδιά στα μάτια, στα βλέφαρα και στις εσωτερικές γωνίες· σαν κρύος άνεμος να φυσά στα μάτια· σαν το άνω βλέφαρο να είχε χόνδρο μέσα του. Σαν κάτι να σέρνεται στο αυτί και τη μύτη. Σβώλος στο στομάχι. Όγκος στη δεξιά πλευρά της κοιλιάς. Σαν τον αριστερό πνεύμονα να έχει καταρρεύσει ή παραλύσει. Σαν απόστημα μεταξύ του αριστερού μείζονος και ελάσσονος θωρακικού μυός. Σαν το αίμα να βράζει καυτό στις φλέβες. Σαν όλα τα οστά να ήταν εκτός άρθρωσης.—Οι πόνοι φαίνεται να σφίγγουν όλο το σώμα, ιδίως τους μηρούς. Μόλις υπάρχει ένα σημείο στο σώμα που να μην είναι γεμάτο πόνο. Επίμονος ρευματισμός. Συνέπειες οξέος ρευματισμού. Ο D. C. McLaren αφηγείται στο Hahn. Advoc. (παρατίθεται στο Amer. Hom., xxii. 408) μια περίπτωση που δείχνει τη δύναμη και τη σφαίρα αυτού του νοσώδους. Ένας νέος Γαλλοκαναδός λεπτής κράσης, αφού δούλεψε σε εργοστάσιο όλο τον χειμώνα, άρχισε να βήχει την άνοιξη και να εξασθενεί. Επέστρεψε σπίτι και ήρθε υπό την φροντίδα του McLaren τον Μάιο. Ο βήχας επιμένε και η εξάντληση αυξανόταν, παρά τα προσεκτικά επιλεγμένα φάρμακα, και ο ασθενής κοιμήθηκε στο κρεβάτι. Τότε παρατήρησε ο McLaren ότι ο βήχας και η γενική κατάσταση ήταν > από το να ξαπλώνει μπρούμυτα. Αυτό, σε συνδυασμό με τη γνώση ότι υπήρχε συφιλιτική κηλίδα στην καταγωγή του αγοριού, υπέδειξε το Medorrh., το οποίο δόθηκε. Την επόμενη ημέρα εμφανίστηκε άφθονη γοννορροϊκή έκκριση, και ο βήχας και όλα τα απειλητικά συμπτώματα εξαφανίστηκαν άμεσα. Η έκθεση στη μόλυνση είχε συμβεί αρκετές εβδομάδες νωρίτερα, αλλά από έλλειψη ζωτικότητας η νόσος δεν μπορούσε να βρει τη συνήθη έκφρασή της και έθετε σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς. Ο Ernest Nyssens ("La Sycose de Hahnemann," Jour. Belge d'Hom, vi. 244) παραθέτει μερικές σημαντικές παρατηρήσεις από παλαιοσχολικούς authorities για τη συνταγματική γονόρροια. Ο Wertheim σε μια περίπτωση γοννορροϊκής κυστίτιδας παρακολούθησε την είσοδο του γονόκοκκου στην κυκλοφορία του αίματος. Με τον γονόκοκκο που πήρε από το αίμα αυτού του ασθενούς έκανε καλλιέργειες έως την πέμπτη γενιά. Ένας νέος που δεν είχε ποτέ αφροδίσια νόσο εθελοντικά δέχτηκε εμβολιασμό με αυτό. Η υποξεία ουρηθρίτιδα που προέκυψε ήταν τόσο σοβαρή, και, παρά τα πάντα, περιπλέχθηκε τόσο σκληρά με κυστίτιδα, επιδιδυμίτιδα, προστατίτιδα, αρθρική υμενίτιδα και πλευροπνευμονία, ώστε ο Wertheim ρώτησε αν ο γονόκοκκος δεν διπλασιάζει την παθογένειά του περνώντας στο αίμα. Ο Louis Jullien και ο Louis Sibut (από των εργασία των οποίων ο Nyssens παραθέτει τα παραπάνω) παρακολούθησαν την ακόλουθη περίπτωση στο νοσοκομείο Saint Lazare: Η Louisa M., 17 ετών, εισήχθη στο νοσοκομείο στις 8 Ιουνίου με ουρηθροκολπίτιδα, και θεραπεύτηκε με ταμπόν (tiges) Ichthyol διαλυμένου σε γλυκερίνη (1 προς 5). Η ουρηθρίτιδα ακολούθησε φυσιολογική πορεία έως τις 6 Ιουλίου, οπότε αναφέρθηκε αυτή η κατάσταση: Η ασθενής είχε ταλαιπωρίες στην κοιλιά επί μία εβδομάδα, αλλά δεν παραπονέθηκε. Ωστόσο, έγιναν τόσο οξείες το προηγούμενο βράδυ ώστε δόθηκε ένεση μορφίνης. Πρωκτική θερμοκρασία 100.2. Γλώσσα επιβεβηκυία. Πόνος στη δεξιά πλευρά της κοιλιάς. Παρά την άκαμπτη συστολή των ορθών κοιλιακών μυών φαινόταν να υπάρχει ένα οίδημα βαθιά, αλλά οι παρατηρητές δεν ήταν βέβαιοι ότι δεν ήταν οίδημα των ίδιων των μυών. Εντερικές λειτουργίες φυσιολογικές· το ορθό κενό. Εξάνθημα από ροδόχρους κηλίδες εμφανίστηκε στο σώμα, την κοιλιά και το θώρακα, τόσο όμοιο με εκείνο του τυφοειδούς ώστε συζητήθηκε η πιθανότητα αυτού. Υπήρχε επίσης οξύς πόνος στον μυ του δεξιού μυός. Αυτός ο πόνος επιμένε την επόμενη ημέρα όταν οι κοιλιακοί πόνοι είχαν εξαφανιστεί. 9 Ιουλίου.—Το δεξί γόνατο επώδυνο, πρησμένο. Ταυτόχρονα υμενίτιδα του αριστερού καρπού, ραχιαία όψη, οι τένοντες που προσβλήθηκαν ήταν ο εκτενής του αντίχειρα και του δείκτη. Θερμοκρασία φυσιολογική. 10 Ιουλίου.—Λίγα και ελαφρά ίχνη του εξανθήματος. Το δεξί χέρι έδρας οξέος διαπεραστικού πόνου, ιδίως στο επίπεδο του "V" του δελτοειδούς, βαθιά κοντά στο οστό στην ένθεση του τένοντα (πιθανόν υγρόμα). Κατά την εξέταση του αχίλλειου τένοντα, πόνος στο επίπεδο του αριστερού αστραγάλου, τίποτα στα δεξιά στο ίδιο επίπεδο, αλλά ο πόνος είναι πάνω απ' όλα οξύς κατά μήκος του έσω χείλους της δεξιάς κνήμης, έως πέντε ή έξι εκατοστά από την επίπεδη επιφάνεια. Αυτό το μέρος είναι οιδηματώδες και επώδυνα ευαίσθητο. Ένα άλλο επώδυνο σημείο στην κοιλιά είναι πίσω από την πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα, και δίπλα στον ομφαλό (πιθανόν μυϊκό). Η ουρηθρική έκκριση περιείχε άφθονά βακτήρια εκτός από γονόκοκκους. Άρχισε θεραπεία με καθημερινή ένεση ενός εκατοστογραμμαρίου Merc. cor. Την επόμενη ημέρα υπήρξε οξύς πυρετός, επιβεβηκυία γλώσσα. Οι κοιλιακοί πόνοι ήταν καθαρά μυϊκοί. Ίχνος αλβουμίνης στα ούρα. Την επόμενη νύχτα υπήρξε παραλήρημα, και το πρωί επισταξία. Αυτή η περίπτωση εξελίχθηκε προς ανάρρωση. Μια άλλη περίπτωση, επίσης σε κορίτσι δεκαεπτά ετών, φθισικής ιστορίας, και ακόμη περιπλεγμένη με σύφιλη, παρουσίασε την ίδια τάξη συμπτωμάτων, μαζί με επισταξία, αιμόπτυση, αλβουμινουρία, ενδοκαρδίτιδα με ασφυκτικές κρίσεις και βίαιες παλμώσεις, καταλήγοντας σε μόνιμη ανικανότητα. Αυτές οι περιπτώσεις μπορούν να θεωρηθούν αποδείξεις του Medorrh. από ομοιοπαθητική σκοπιά.—Τα ρευματικά συμπτώματα είναι ακραίας έντασης, και το Medorrh. θα θεραπεύσει πολλές περιπτώσεις όπου τα συμπτώματα αντιστοιχούν. Έχω θεραπεύσει πολλές περιπτώσεις δυσμηνόρροιας με αυτό, ακολουθώντας τον Burnett. Ο Burnett θεράπευσε με Medorrh. 1m: (1) Μια ασθενή που είχε κρίσεις σε κάθε έμμηνο περίοδο, οι κρίσεις εμφανίζονταν νωρίς το πρωί. (2) Έναν άνδρα που είχε κλωνικούς σπασμούς, τα πόδια εκτοξεύονταν ξαφνικά από το κρεβάτι. (3) Μια περίπτωση ρευματισμού του δεξιού καρπού. (4) Πολύποδες με προέλευση από χρόνια πυώδη έκκριση. (Θεωρεί το Medorrh. ως "τη μητέρα του πύου και των καταρρών"). (5) Αυνανισμό σε παιδιά. (6) Αλβουμινουρία όταν τα ούρα περιέχουν και λίγο βλέννα. (7) Συκωτικό άσθμα, < 2 έως 4 π.μ. (8) Ψωρίαση των παλαμών. Ο Gilbert (Trans. Amer. Inst., 1895, παρατίθεται H. R., xi. 71) ανάγει την ραχίτιδα σε κληρονομική γονόρροια· υπάρχουν συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις αδενικές διόγκωσεις, και ο ασθενής είναι > στο παραθαλάσσιο. Σε τέτοιες περιπτώσεις δίνει Medorrh. (Όταν υπάρχει συφιλιτική πάρεση και ο ασθενής είναι > στα βουνά, δίνει Syph.). Σε οξέια εντερικά προβλήματα σε ραχιτικά παιδιά βρίσκει το Medorrh. μεγάλης αξίας.—Ο Thomas Wildes (H. P., xii. 70) θεωρεί ότι το favus, το εκζεματικό κεφάλι και η οφθαλμία των βλεφάρων απλή (τα χείλη λέπιαστα, πιτυρικά, συχνά κόκκινα θυμωμένα, πτώση βλεφαρίδων) οφείλονται σε κατασταλμένη γονόρροια σε έναν ή και στους δύο γονείς. Η κόκκινη, θυμωμένη κατάσταση του δέρματος μπορεί να εκτείνεται από το πρόσωπο ή το τριχωτό, κάτω από τον αυχένα και την πλάτη έως το περίνεο και τα γεννητικά όργανα. (1) Κορίτσι, 11 ετών, είχε θεραπευτεί από πολλούς ιατρούς με αλοιφές και έμματα προς τη γενική επιδείνωση της υγείας της. Πρόσωπο στικτό με πλήθος κόκκινων πιτυρικών ελκών, τα βλέφαρα προσβεβλημένα και σχεδόν γυμνά από βλεφαρίδες· το τριχωτό ένα διάχυτο σύνολο από παχιά κίτρινα ψώρα, από κάτω από τα οποία έσταζε μια ιδιαίτερα δύσοσμη μίγμα ιχώρος και σμήγματος. Κατεβαίνοντας από τον αυχένα, την πλάτη, το περίνεο και εμπλέκοντας τα γεννητικά όργανα και το ηβικό τρίχωμα ήταν μια πύρινη κόκκινη λωρίδα τόσο φαρδιά όσο το χέρι του παιδιού, που έσταζε ωχρό κίτρινο ορό που έκανε τα ρούχα να κολλούν στο σώμα. Ο Wildes είπε στη μητέρα ότι μπορούσε να θεραπεύσει την περίπτωση, αλλά ότι σίγουρα θα χειροτέρευε τους πρώτους τρεις μήνες. Αυτό δεν αντιτέθηκε. Δόθηκε Medorrh. c.m. (Swan), μία δόση στη γλώσσα. Η εξωτερική εμφάνιση χειροτέρεψε ταχύτατα, αλλά η όρεξη, ο ύπνος και η γενική υγεία βελτιώθηκαν σταθερά, και σε εννέα μήνες ήταν εντελώς καλά. (2) Παιδί, 6 ετών, από τη βρεφική ηλικία φρικτά παραμορφωμένο από τinea capitis. Το τριχωτό μια μάζα από πυκνές ψώρα που απέδιδε δύσοσμο ιχώρα, η μόνη όψη τριγμάτων ήταν λίγες παραμορφωμένες ρίζες που κατέληγαν σε μαραμένες ρίζες. Μία δόση θεράπευσε σε λίγους μήνες, και την εποχή της συγγραφής του Wildes η ασθενής ήταν μια υγιής και εξαιρετικά ταλαντούχα νεαρή κυρία και κάτοχος μιας πλούσιας κεφαλής καστανών μαλλιών. Ο Wildes θεωρεί ότι η καταστολή του favus όταν προέρχεται από γονόρροια στον πατέρα οδηγεί σε υδροκέφαλο, τριχοειδή βρογχίτιδα, σοβαρες τεething διάρροιες, χολέρα των βρεφών, κ.λπ.· αν προέρχεται από τον παππού, η καταστολή οδηγεί σε φθίση και μακροχρόνιες νόσους. Πύρινη κόκκινη εξάνθημα που αναπτύσσεται γύρω από τον πρωκτό σε βρέφη λίγων ημερών· δυσκοιλιότητα με σκληρά, ξηρά κόπρανα· όταν οι νοσοκόμες λένε "το νερό του μωρού το καίει φρικτά", οι ενδείξεις για το Medorrh. είναι σαφείς. Ο Wildes θεωρεί τη λανθάνουσα γοννορροϊκή κηλίδα ως την αληθινή εξήγηση πολλών από τις εκδηλώσεις νόσου που περιέλαβε ο Hahnemann υπό την Ψώρα. Ο Burnett κατά κάποιον τρόπο επιβεβαιώνει αυτό, καθώς ανάγει την ουρική αρθρίτιδα σε συκωτική προέλευση. Ο Wildes θεωρεί το Medorrh. πολύ επικίνδυνο φάρμακο να δοθεί σε οξείες περιπτώσεις είτε γονόρροιας, ρευματισμού ή οστρακιάς, λόγω της έντασης της επιδείνωσης που μπορεί να προκαλέσει· αν και μεμονωμένες δόσεις είναι συχνά χρήσιμες όταν υπάρχει τάση βύθισης σε επικίνδυνες περιπτώσεις χολέρας των βρεφών. Μεταξύ άλλων νόσων που ο Wildes ανάγει στην ίδια πηγή είναι: Αγγειακή μηνιγγίτιδα σε βρέφη και εγκεφαλονωτιαία μηνιγγίτιδα. Στην πρώτη η αποτελεσματικότητα του Medorrh. είναι αμφίβολη, αλλά στη δεύτερη είναι πολύ αποτελεσματικό αφού το Act. r. έχει καταπραΰνει τα πρώτα οξεία συμπτώματα. Στο αποκαταστατικό στάδιο το Lyc. ήταν το κύριο φάρμακό του. Παραθέτει από παλαιοσχολικές πηγές τις ακόλουθες καταστάσεις ανάγουμενες σε λανθάνουσα γονόρροια μεταδιδόμενη από τον σύζυγο στη σύζυγο: Ωοθηκικοί όγκοι, ωοφωρίτιδα, σαλπιγγίτιδα, μήτριτιδα, παραμητρίτιδα, ενδομητρίτιδα, ακόμη και περιτονίτιδα,—το Medorrh. είναι το φάρμακο σε μεμονωμένες δόσεις, αλλά σπάνια ή ποτέ δεν πρέπει να δοθεί στα οξεία στάδια μιας νόσου. Γενικά η κίνηση <, η ανάπαυση >. Το ξάπλωμα μπρούμυτα ή στο στομάχι > βήχα. Το τεντώσιμο <. Η κλίση του κεφαλιού εμπρός <. Η κλίση πολύ πίσω > δυσκοιλιότητα: μόνο έτσι μπορεί να αποβάλει κόπρανα. (Θεράπευσα με Medorrh. 200 μια πολύ επιδεινωμένη περίπτωση δυσκοιλιότητας σε αυτή την ένδειξη. Ο ασθενής είπε ότι ήταν υποχρεωμένος να γέρνει πολύ πίσω στο κάθισμα αλλιώς δεν μπορούσε να απαλλαγεί από τα κόπρανα. Απέβαλλε ούρα που περιείχαν μακριές λευκές βλεννώδεις θρυμματίσεις. Πολλά χρόνια νωρίτερα είχε γονόρροια.) Υπάρχει μεγάλη ευαισθησία σε ρεύμα αέρα· κρυώνει εύκολα. Ταυτόχρονα υπάρχει μεγάλη επιθυμία να τον βεντουζάρουν. < Στον ήλιο· από τη ζεστασιά του κρεβατιού· με την είσοδο σε ζεστό δωμάτιο (βήχας). Το λουτρό με αλμυρό νερό > πονόλαιμο και κρύωμα στο κεφάλι. Ο υγρός καιρός > πόνο στα άκρα. Λαιμαργία για πάγο. Ο χρόνιος ρευματισμός των αρθρώσεων είναι < στην ενδοχώρα, > κοντά στη θάλασσα. Οι πρώτες πρωινές ώρες < (ιδίως 3 έως 4 π.μ.) είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του Medorrh. και όλων των συκωτικών.