Επειδή το Nat. phos. είναι από τις εισαγωγές του Schüssler, θα παραθέσω πρώτα όσα λέει ο ίδιος γι' αυτό: «Το Nat. phos. περιέχεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια, στα κύτταρα των μυών, των νεύρων και του εγκεφάλου, καθώς και στα ενδοκυττάρια υγρά. Μέσω της παρουσίας του Nat. p. το lactic acid διασπάται σε ανθρακικό οξύ και νερό. Το Nat. p. μπορεί να δεσμεύσει το ανθρακικό οξύ, δεχόμενο μέσα του δύο μέρη ανθρακικού οξέος για κάθε όγκο του phosphoric acid. Όταν έχει έτσι δεσμεύσει το ανθρακικό οξύ, το μεταφέρει στους πνεύμονες. Το οξυγόνο που ρέει στους πνεύμονες απελευθερώνει το ανθρακικό οξύ, το οποίο είναι μόνο χαλαρά συνδεδεμένο με το Nat. p.; το ανθρακικό οξύ εκπνέεται τότε και ανταλλάσσεται με οξυγόνο, το οποίο απορροφάται από τον σίδηρο των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Το Nat. p. είναι το φάρμακο για εκείνες τις ασθένειες που προκαλούνται από περίσσεια του lactic acid. Ανταποκρίνεται επομένως στις ασθένειες των βρεφών, τα οποία, αφού τράφηκαν υπερβολικά με γάλα και ζάχαρη, υποφέρουν από περιττά οξέα. Τα συμπτώματα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι: Όξινες ερεγξίσεις, έμετος όξινων, τυρωδών μαζών· κιτρινοπράσινες, οι λεγόμενες «κομμένες» διάρροιες· κολικός, σπασμοί με οξύτητα. Το ουρικό οξύ διαλύεται στο αίμα από δύο παράγοντες, τη θερμότητα του αίματος και το Nat. p. Αν το ουρικό οξύ καταβυθιστεί από το διάλυμά του στις αρθρώσεις ή κοντά σε αυτές, λόγω ανεπάρκειας του Nat. p., ή όταν συνδυάζεται με τη βάση του ανθρακικού νατρίου σε ουρικό νάτριο, το οποίο είναι αδιάλυτο, τότε προκύπτει ποδάγρα ή οξεία αρθριτική ρευματοπάθεια. Κατά την οξεία κρίση ποδάγρας η έκκριση ουρικού οξέος στα ούρα μειώνεται ακριβώς τόσο όσο συγκρατείται από αυτό στις νοσούσες περιοχές. Το Nat. p. χρησιμεύει επίσης να σαπωνοποιεί τα λιπαρά οξέα· θεραπεύει επομένως εκείνες τις δυσπεπτικές ενοχλήσεις που προκύπτουν από την κατανάλωση λιπαρών τροφών, ή που επιδεινώνονται από αυτές.»—Το Nat. p. έχει αποδειχθεί (provings), κυρίως στις αραιώσεις, υπό την καθοδήγηση του Farrington. Οι ενδείξεις του Schüssler δεν εμφανίζονται όλες στις αποδείξεις, αλλά τις εισάγω στο Σχήμα και τις διακρίνω με (S). Η αντιστοιχία είναι αρκετά στενή. Στην απόδειξη αναπτύχθηκε η ερεθισμένη μύτη και ο κνησμός του πρωκτού της κατάστασης των σκωλήκων. Ατονία της κύστης. Αίσθημα τριχών στη γλώσσα. Σφιξίματα των μυών και των τενόντων. Ονειροπολισμοί. Ο Charles Mohr, ο οποίος ήταν ένας από τους αποδεικτές, αναφέρει στο Amer. Med. Monthly (Οκτ., 1897) την επίδραση που είχε πάνω του και τη χρήση που έκανε. Αφού βρέθηκε υπό την επίδραση του φαρμάκου για κάποιο διάστημα (χωρίς να γνωρίζει τι ήταν), είχε έντονο κνησμό στις αρθρώσεις των αστραγάλων, με εκζεματώδες εξάνθημα. Φόβος, ειδικά τη νύχτα, ότι κάτι θα συνέβαινε. Κεφαλαλγία· κάποια ναυτία· ελάττωμα της όρασης, η μία κόρη διασταλμένη. Τα συμπτώματα έπρεπε να αντιδοθούν με το Sepia. Δύο χρόνια αργότερα, ο Mohr είχε έναν ασθενή με οπτική διαταραχή και κεφαλαλγία, και όταν αυτά ήταν στα χειρότερά τους είχε αίσθημα φόβου, < τη νύχτα, και ένα εξάνθημα γύρω από τους αστραγάλους που άρχιζε με κνησμό. Το Nat. p. 6x θεράπευσε άμεσα. Ο M. J. Luys (H. W., xxxiv. 477) έχει υπερκεράσει επιτυχώς τη μορφινισμό με υποδερμικές ενέσεις Nat. ph. με γλυκερίνη και νερό.—Τα συμπτώματα είναι < με το περπάτημα, ειδικά ανηφόρα. Θερμότητα του κρεβατιού = κνησμός στον πρωκτό από σκώληκες. Καταιγίδα < τους πόνους· = τρέμουλο και αίσθημα παλμών. Όταν πονά ο μεγάλος δάχτυλος του ποδιού, οι πόνοι της καρδιάς είναι >. Υπάρχει περιοδικότητα στη δράση. < Μετά από συνουσία.