Δρα ισχυρά πάνω στο φυτικό νευρικό σύστημα και πάνω στο αίμα, τείνοντας σε κάθε ένα από αυτά προς αποδιοργάνωση και καταστροφή, η οποία εκδηλώνεται περισσότερο ειδικά στην παράλυση που επακολουθεί της καταστροφής της νευρικής δύναμης, και στην αποδιοργάνωση και αποσύνθεση της οργανικής ουσίας, που επακολουθεί της μεταβολής της ζωής του αίματος. Η πρώτη κατάσταση που παράγεται είναι μία κατάσταση βίαιου ερεθισμού, που προχωρά σε υπεραιμία και φλεγμονή, αυτή σύντομα παραχωρεί τη θέση της σε μια κατάσταση νωθρότητας και παράλυσης, η οποία μπορεί να υποδηλώνει εξιδρώσεις στα παρεγχυματώδη όργανα, ή αποσύνθεση του αίματος και των οργανικών ιστών, συμπεριλαμβανομένων του εγκεφάλου, του νωτιαίου μυελού και των οστών. Η πιο ουσιώδης δράση του Phosphorus είναι πάνω στο αίμα, τα γναθιαία οστά, τους πνεύμονες και τα δόντια. Ο χαρακτήρας αυτής της δράσης έχει ήδη υποδειχθεί. Στο αίμα, ως αποτέλεσμα της αποσύνθεσης, υπάρχουν αιμορραγίες και εκχυμώσεις· στα γναθιαία οστά και τα δόντια φθορά (κάρies) και νέκρωση, και στους πνευμονικούς ιστούς αιματώδης διήθηση, ενώ σε διάφορα όργανα και ιστούς υπάρχει λιπώδης εκφύλιση, ιδίως στο ήπαρ και την καρδιά. Η ειδική δράση του Phosphorus σε κάθε έναν από τους επιμέρους ιστούς και όργανα του σώματος μπορεί να μελετηθεί μόνο στις προσεκτικές δοκιμασίες φαρμάκου (provings) που ο Hahnemann και οι άμεσοι μαθητές του μας έχουν αφήσει. Χαρακτηριστικά συμπτώματα.