Ο John Drysdale ήταν ο πρώτος, το 1880, που πρότεινε τη χρήση αυτής της ουσίας ως φαρμάκου (On Pyrexin or Pyrogen as a Therapeutic Agent, Baillière, Tyndale & Cox). Ο Burdon Sanderson δήλωσε (B. M. J., 13 Φεβρουαρίου 1875) ότι «μόνο υγρά που περιέχουν βακτήρια ή εμφανίζουν έντονη τάση προς παραγωγή τους» είναι ικανά να προκαλέσουν πυρετό. Η παρατήρηση αυτή εντυπωσίασε τον Drysdale και, αν και φυσικά δεν μπορούσε να αποδεχθεί το «μόνο» της δήλωσης —πολλά φάρμακα γνωστά στους ομοιοπαθητικούς προκαλούν πυρετό— είδε ότι το γεγονός θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Ο Sanderson ορίζει περαιτέρω το Pyrogen ως «μία χημική μη ζωντανή ουσία που σχηματίζεται από ζωντανά βακτήρια, αλλά και από ζωντανά πυοσφαίρια, ή από το ζωντανό πρωτόπλασμα του αίματος ή των ιστών από το οποίο προέρχονται αυτά τα σωμάτια». Στα πειράματα του Sanderson με το Pyro. παρατηρήθηκαν οι εξής επιδράσεις. (1) Από μη θανατηφόρα δόση: Το ζώο ριγεί και αρχίζει να κινούνται ανήσυχα. Η θερμοκρασία ανεβαίνει από 2° έως 3° C., με τη μέγιστη τιμή να επιτυγχάνεται σε τρεις ώρες. Εμφανίζονται δίψα και έμετος, ακολουθούμενοι από κοπράνωση με περιεχόμενο και λεπτή βλέννη, και τελικά αιματηρή διάρροια και τένεσμος. Σε πέντε ώρες τα συμπτώματα αυτά αρχίζουν να υποχωρούν και το ζώο αναρρώνει με θαυμαστή ταχύτητα. Όταν επέρχεται θάνατος, αυτός οφείλεται σε καρδιακή ανεπάρκεια. Σε μη θανατηφόρα περιστατικά με γαστροεντερικά συμπτώματα η θερμοκρασία ανεβαίνει σταδιακά επί τέσσερις ώρες και υποχωρεί εξίσου σταδιακά· σε θανατηφόρα περιστατικά ανεβαίνει ταχύτατα στους 104° F. και κατόπιν πέφτει ταχύτατα κάτω από το φυσιολογικό. (2) Από θανατηφόρα δόση: Εμφανίζεται εντερική αιμορραγία, καθαρτική κένωση, κατάρρευση και θάνατος. Μετά τον θάνατο βρίσκονται εξαγγείσεις αίματος στην καρδιά, στον υπεζωκότα και στο περικάρδιο· ο σπλήνας είναι διευρυμένος και γεμάτος αίμα. Ο βλεννογόνος του στομαχιού και του λεπτού εντέρου είναι έντονα υπεραιμικός, με αποκόλληση επιθηλίου και εξίδρωση αιματηρού υγρού, που διατείνει το έντερο. Το αίμα είναι σκούρο, τα σωμάτια σχηματίζουν σβώλους αντί για ρολλά και πολλά διαλύονται στο πλάσμα του αίματος. Τα λευκά σωμάτια είναι μερικώς διατεθρυμμένα. Ο Drysdale παρασκεύασε ένα βάμμα του Pyro. —το οποίο προτιμούσε να ονομάζει Pyrexin, αφού δεν είναι απλός πυρετογόνος παράγοντας· άλλοι το ονόμασαν Sepsin, αλλά αυτό είναι υπερβολικά κοντά στο Septicaemin, όνομα που δόθηκε σε μια συγγενική και ίσως ταυτόσημη νοσοδή: εγώ επέλεξα να διατηρήσω το όνομα Pyrogen, με το οποίο το φάρμακο είναι καλύτερα γνωστό στην ομοιοπαθητική— και έθεσε σε πράξη την ίδια του την πρόταση. Η επιτυχία του ήταν πολύ ενθαρρυντική, αλλά καθώς συνέχισε να χρησιμοποιεί το βάμμα Ø και τις χαμηλότερες αραιώσεις, η δυσκολία διατήρησης του σκευάσματος δεν ήταν μικρή· και το φάρμακο δεν ήρθε σε εκτεταμένη χρήση μέχρι που ο Burnett δημοσίευσε το φυλλάδιό του για το Pyrogenium στους Πυρετούς και τις Δηλητηριάσεις του αίματος το 1888. Ο Burnett χρησιμοποίησε κυρίως την 6η εκατοστιαία αραίωση, η οποία είναι απολύτως ακίνδυνη και διατηρείται επ' αόριστον. Ο Heath, που παρασκεύασε ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποίησε ο Burnett, έδωσε λίγο από αυτό στον Swan της Νέας Υόρκης, ο οποίος το ανέβασε στις υψηλές απειροελάχιστες δυναμοποιήσεις. Μεγάλο μέρος της αμερικανικής εμπειρίας αφορά τις αραιώσεις του Swan, συμπεριλαμβανομένης μιας πειραματικής απόδειξης (proving) από τον Sherbino (Med. Adv., xxv. 369), των συμπτωμάτων του οποίου έχω σημειώσει (S) στο Σχήμα. Τα υπόλοιπα συμπτώματα του Σχήματος είναι ως επί το πλείστον κλινικά. Ο Yingling (H. P., xiii. 402) συνέλεξε συμπτώματα από πολλές αναφερόμενες περιπτώσεις και τα ταξινόμησε μαζί με τα συμπτώματα της πειραματικής απόδειξης. (Ο Yingling περιγράφει εσφαλμένα το Pyro. ως παρασκευασμένο από «πύον από σηπτικό απόστημα». Αυτό είναι το Septicaemin. Ωστόσο παραπέμπει στο φυλλάδιο του Burnett και σε περιπτώσεις που θεραπεύτηκαν με το Pyro., ώστε η πραγματική ουσία στην οποία αναφέρεται δεν αφήνεται σε αμφιβολία. Ο H. C. Allen, που δημοσίευσε την πειραματική απόδειξη και τις περισσότερες από τις περιπτώσεις στο Med. Adv., περιγράφει ορθά το Pyro. ως «Προϊόν Σήψης».) Οι αρχικές περιπτώσεις του Drysdale περιλαμβάνουν αρκετές στις οποία εκδηλωμένη τυφοειδής νόσος αποτράπηκε, μια περίπτωση μεσοεντερικής φθίσης που θεραπεύτηκε και μία ελκωση του κόλου που ωφελήθηκε σημαντικά. Οι περιπτώσεις του Burnett ήταν πλήρως ανεπτυγμένα τυφοειδή, όλα διακοπτόμενα στο αποκορύφωμά τους με Pyro. 6 ανά δύο ώρες. Στο φυλλάδιό του περιλαμβάνεται μια επιτυχημένη εμπειρία του Dr. Shouldham με Pyro. 6 σε δύο περιπτώσεις διφθεριτικού πονόλαιμου. Εγώ είχα άφθονη ευκαιρία να παρατηρήσω τη δύναμη του Pyro. επί του τυφοειδούς πυρετού και των τυφοειδών και εμπυητικών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένης μιας εκκρίνοντος αποστήματος συνδεδεμένου με νόσο του Pott της σπονδυλικής στήλης. Ο T. M. Dillingham αναφέρει (Med. Adv., xxvii. 367) την περίπτωση μιας νεαρής Γερμανίδας Εβραίας που είχε υποβληθεί σε θεραπεία σε διάφορα νοσοκομεία για νόσο του Bright, και μεταξύ άλλων στο Hahnemann Hospital της Νέας Υόρκης. Εκεί επανεισήχθη στις 14 Μαρτίου 1890, οπότε ήρθε για πρώτη φορά υπό την φροντίδα του Dr. Dillingham. Τα ούρα έδειχναν τεράστια ποσότητα αλβουμίνης και ποικιλία κυλίνδρων. Πόδια και πόδια και κνήμες πολύ πρησμένα, πρόσωπο φουσκωμένο. Σφυγμική κεφαλαλγία, συχνά συνοδευόμενη από άφθονη ρινορραγία, ναυτία και έμετο· < κίνηση και φως· αφύσικα λαμπερά μάτια, ευρέως διασταλμένες κόρες. Το Bell. έδωσε παροδική ανακούφιση· αλλά στις 31 Μαΐου η κατάσταση ήταν απελπιστική. Ο Dillingham έμαθε τότε ότι το πρόβλημα χρονολογούνταν από ένα μεγάλο απόστημα που προέκυψε από έναν ανεπεξέργαστο, κακώς φροντισμένο δοθιήνα του αριστερού αντίχειρα. Ασθένησε έξι εβδομάδες με αυτό το απόστημα, έχοντας, όπως έλεγαν οι γιατροί της, «δηλητηρίαση του αίματος». Λίγο μετά από αυτό το πρόσωπο και τα πόδια της άρχισαν να πρήζονται. Στις 31 Μαΐου η κατάσταση ήταν η εξής: Πόδια, κνήμες και γεννητικά όργανα πολύ πρησμένα. Φρικτή σφυγμική κεφαλαλγία, > από σφιχτό επίδεσμο που φορούσε συνεχώς. > από θερμότητα· αγαπούσε πολύ το ζεστό μπάνιο. Οι κεφαλαλγίες είχαν τρομερές εξάρσεις διαρκούσες δύο έως τεσσάρων ημερών, κατά τις οποίες δεν μπορούσε ούτε να ξαπλώσει στο κρεβάτι ούτε να καθίσει, αλλά βρισκόταν σε συνεχή κίνηση, βογκώντας και κλαίγοντας αξιολύπητα για βοήθεια. Δόθηκε Pyro. cmm, Swan, μία δόση, και κανένα άλλο φάρμακο, αν και η ασθενής σε μία περίσταση ικέτευσε για κάτι να σταματήσει τον πόνο. Στο διάστημα του Ιουνίου άρχισε να βελτιώνεται και στις 20 Οκτωβρίου εξήχθη θεραπευμένη. Στην πειραματική απόδειξη του Sherbino θεραπεύτηκε παρεμπιπτόντως από μια συνείδηση της καρδιάς και της λειτουργίας της, και από αίσθημα παλμών από το παραμικρό συναίσθημα ή άγχος, < με την έναρξη της κίνησης· υπεραιμία στο κεφάλι σαν να επρόκειτο να επέλθει αποπληξία. Το Cactus δεν είχε κάνει κανένα καλό. Ο Sherbino θεράπευσε: (1) μια περίπτωση λοχείας πυρετού με Pyro., οδηγούμενος στην επιλογή του από τον πολύ υψηλό ρυθμό σφυγμού. (2) Υποτροπή τυφοειδούς, σφυγμός 140, θερμοκρασία 102° F.· και τα δύο έγιναν φυσιολογικά σε είκοσι τέσσερις ώρες. (3) Νεαρή κυρία, 17 ετών, πυρετός, πόνοι στα οστά, το κρεβάτι ένιωθε πολύ σκληρό. Αίσθημα μούδιασης και παράλυσης. Καθώς ο πυρετός υποχωρούσε ο σφυγμός συνέχιζε να ανεβαίνει. Pyro. cmm, Swan, επαναλαμβανόμενο όσο συχνά σταματούσε η επίδραση, θεράπευσε.—Το Pyro. είναι ένα από τα γενεσιουργά φάρμακα της ομοιοπαθητικής φαρμακολογίας. Μόλις κατανοηθεί η ιδέα της ουσιαστικής δράσης του, γίνονται φανερές άπειρες εφαρμογές. Όπως είπε ο Drysdale, «Η πιο συνοπτική ένδειξη για το Pyro. θα ήταν να το χαρακτηρίσουμε ως το Aconite της τυφώδους ή τυφοειδούς ποιότητας του πυρετού», και όπου λαμβάνει χώρα δηλητηρίαση από βακτηριακά προϊόντα (π.χ. στον εμπυητικό πυρετό της φθίσης) το Pyro. είναι πιθανό να ωφελήσει. Η σήψη είναι η ουσία της δράσης του Pyro. Ο H. C. Allen δίνει αυτή την ένδειξη για τη χρήση του στις σηπτικές καταστάσεις: «Όταν τα καλύτερα επιλεγμένα φάρμακα αποτυγχάνουν να ανακουφίσουν ή να βελτιώσουν μόνιμα» —αναλόγως της δράσης του Pso. και του Sul. σε άλλες καταστάσεις. Επίσης: «Λανθάνουσα πυογενής διαδικασία, ο ασθενής υποτροπιάζει συνεχώς μετά από φαινομενικά κατάλληλο ομοίωμα». Επειδή το Pyro. είναι προϊόν σαπισμού, η οσμή που μοιάζει με σάπιο κρέας των σωματικών καχεξιών, των εκκρίσεων και των απεκκρίσεων είναι βασικό σημείο-κλειδί για τη χρήση του. Άλλες κύριες ενδείξεις είναι: Ανησυχία· πρέπει να κινείται συνεχώς για να > την ευαισθησία των μερών. «Δυσκοιλιότητα, από συσσώρευση κοπράνων στους πυρετούς· κόπρανα μεγάλα, μαύρα, με οσμή σάπιας σάρκας». «Το ρίγος αρχίζει στην πλάτη, μεταξύ των ωμοπλατών». «Σοβαρό γενικό ρίγος των οστών και των άκρων». «Σε όλες τις περιπτώσεις πυρετού που αρχίζει με πόνους στα άκρα», Swan. «Σφυγμός αφύσικα ταχύς, εντελώς αναλογικός προς τη θερμοκρασία». Pyro. 5, πέντε σταγόνες σε νερό πρωί και βράδυ, συνέβαλε στη θεραπεία μιας περιπτώσεις περιπρωκτικού συριγγίου σε περίπτωση του Burnett (On Fistula, σελ. 66). Υπό τη δράση του εξαφανίστηκε μια εφίδρωση στο κάθισμα που ο άνδρας είχε επί πολλά έτη· και το δέρμα των χεριών του, που έπασχε από ξηρό έκζεμα, απέκτησε πολύ καθαρότερη όψη. Ο J. S. Hunt (H. W., xxxi. 54) αναφέρει πέντε περιπτώσεις κιρσώδων ελκών, όλα των οποίων επουλώθηκαν γρήγορα με το Pyro. Ο Bellairs (H. W., xxxiv. 298) έδωσε Pyro. 200 σε μια ηλικιωμένη γυναίκα που υπέφερε επί χρόνια από ελκωμένο σκέλος, το οποίο ήταν διάστικτο από βαθιές, σκαφείς πληγές, εξαιρετικά επώδυνες και με άφθονη έκκριση. Τα Hep., Sil., Ars., Ham. δεν έκαναν κανένα καλό. Υπό Pyro. μία ή δύο φορές την ημέρα σχηματίστηκε «ένα μεγάλο φούσκωμα» στη γαστροκνημία και αποστράγγηκε το περιεχόμενό του, μετά από το οποίο τα διάφορα έλκη επουλώθηκαν αμέσως. Τα συμπτώματα είναι > από θερμότητα (πόσιμο ζεστό νερό· ζεστό μπάνιο). > Σφιχτό δέσιμο του κεφαλιού. > Τέντωμα των άκρων· περπάτημα· αναστροφή ή αλλαγή θέσης. Η καρδιακή δράση και ο βήχας < από την κίνηση. Ο οφθαλμός < με την κίνηση του ματιού. Ο βήχας < από κίνηση και σε ζεστό δωμάτιο. < Το κάθισμα στο κρεβάτι· η έγερση. (Ο βήχας > με το κάθισμα· < ξαπλωτά.)