Το Poison Ivy (φυτό Rhus) φύεται σε θαμνώδεις εκτάσεις και χαμηλά εδάφη της Βόρειας Αμερικής, ανθίζοντας τον Ιούνιο. Εισήχθη στην Αγγλία ως καλλωπιστικό φυτό το 1640. Το 1798 ο Dufresnoy από το Valenciennes το χρησιμοποίησε πρώτος ως φάρμακο. Τράβηξε την προσοχή του η θεραπεία ενός νέου άνδρα από ερπητική έκθεση (dartre) διάρκειας έξι ετών, μετά από τυχαία δηλητηρίασή του με το φυτό. Ο Dufresnoy το χρησιμοποίησε με επιτυχία σε εκθετικές ασθένειες, παράλυση, ρευματισμούς και αμαύρωση. Το γαλακτώδες χυμός, που μαυρίζει με την έκθεση στον αέρα, χρησιμοποιείται ως μελάνι σήμανσης (όπως το Anacard.) και ως συστατικό βερνικιών για το τελείωμα των μπότων. Το βάμμα περιέχει Rhoitannic acid (C18H28O13) και Toxicodendric acid, μια δηλητηριώδη πτητική αρχή. Ιδιαιτερότητα του φυτού είναι ότι είναι πιο δηλητηριώδες τη νύχτα, και όταν εκσπείρει σε φύλλα, ή οποιαδήποτε στιγμή του Ιουνίου ή Ιουλίου όταν ο ήλιος δεν το φωτίζει. Η απουσία ηλιακού φωτός, μαζί με την υγρασία, φαίνεται να ευνοεί την εκπνοή του Toxicodendric acid. «Μια ερεθιστική ατμόσφαιρα, συνδυασμένη με καρβουριωμένο υδρογόνο, εκπνέει από ένα αναπτυσσόμενο φυτό του Poison Oak τη νύχτα. Μπορεί να συλλεγεί σε βάζο και είναι ικανό να φλεγμαίνει και να φουσκάλωνει το δέρμα ατόμων με διεγέρσιμη κράση που βυθίζουν τα χέρια τους σε αυτό» (Porcher, παρατίθεται από τον Millspaugh, από του οποίου το έργο αντλώ τα παραπάνω στοιχεία). Όσοι ενδιαφέρονται για τις Υπογραφές δεν θα παραλείψουν να συνδέσουν τις βασικές επιδεινώσεις του Rhus—τη νύχτα και από την υγρασία—με την αυξημένη τοξικότητα του φυτού τη νύχτα και σε υγρή ατμόσφαιρα. (Ένας αποδεικνός του Rh. ven. δεν επηρεάστηκε από την επαφή με τα φύλλα όταν το δέρμα του ήταν στεγνό, αλλά μόνο όταν ίδρωνε· και οι χειρότερες δηλητηριάσεις με Rh. divers. συνέβησαν σε άτομα που ήταν υγρά και ζεστά.) Ο Millspaugh αναφέρει περιπτώσεις δηλητηρίασης από Rhus: Από δέκα άνδρες που απασχολούνταν για να καθαρίσουν ένα κομμάτι γης από θάμνους, μεταξύ των οποίων κυριαρχούσε το Poison Vine, μόνο τέσσερις γλίτωσαν: «Οι περισσότεροι άνδρες σύντομα άρχισαν να δείχνουν σημάδια κόπωσης, και στο τέλος της τέταρτης ημέρας έξι από αυτούς ήταν κατάκοιτοι, πολύ άρρωστοι για οτιδήποτε.» Η πραγματική επαφή με το φυτό δεν είναι απαραίτητη για την παραγωγή της δράσης του. Μια ζεστή ημέρα του Ιουνίου μια νεαρή κυρία χτύπησε μια μπάλα κροκέ σε ένα γκαζόν προς μια συστάδα Poison Ivy που φύονταν δίπλα. Γνωρίζοντας την ευαισθησία της, έβαλε το χέρι της κάτω από το φυτό και έβγαλε τη μπάλα χωρίς να αγγίξει φύλλο. Κατά τη διάρκεια της ίδιας βραδιάς το πρόσωπό της άρχισε να φαγούρα και να καίει, και τη νύχτα πρήστηκε τόσο ώστε τα μάτια δεν απλώς έκλεισαν—ακόμη και οι βλεφαρίδες εξαφανίστηκαν μέσα στο πρήξιμο. Χρειάστηκαν σχεδόν δύο εβδομάδες για να αναρρώσει. Ο Millspaugh συνοψίζει τις επιδράσεις του Rhus (η πλειονότητα των δηλητηριάσεων προκλήθηκε από Rh. rad.) ως εξής: Πρώτα ερυθρότητα και πρήξιμο του προσβεβλημένου μέρους, με αφόρητη φαγούρα και κάψιμο, ακολουθούμενα από ίλιγγο, κόπωση και ένα είδος μέθης. Διήθηση προσώπου και ματιών, και συγκόλληση των βλεφάρων μετά τον ύπνο· μεγάλη ανησυχία, πόνος, δίψα και πυρετός. Η επιφάνεια του δέρματος γίνεται μετά από λίγο διάστικτη από συρρέουσες φυσαλίδες εκεί όπου ο υποδόριος ιστός είναι χαλαρός, έπειτα ακολουθεί δερματίτιδα που μοιάζει με ερυσίπελας· αυτή μπορεί να εξαπλωθεί ταχύτατα και τελικά να μεταδοθεί στους βλεννογόνους. Ακολουθεί πρήξιμο του στόματος και του λαιμού, βήχας, ναυτία και έμετος. Ρευματοειδείς πόνοι αναπτύσσονται γύρω από τις αρθρώσεις, και μια επώδυνη δυσκαμψία εμφανίζεται στην οσφυϊκή περιοχή, ενώ τα πόδια και τα χέρια μουδιάζουν. Σύγχυση του νου και παραλήρημα μπορεί τότε να επέλθουν, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ασθενής μπορεί να γίνει τόσο κακόκεφος, ανήσυχος και αγχώδης ώστε να πηδήξει από το κρεβάτι. Σύμπτωμα συνοδευτικά είναι: Φλεγμονή των ματιών, διαστολή των κόρων, αδύναμη όραση, μερικές φορές διπλωπία· επισταξία· γλωχίνα καφετιά με τριγωνική κόκκινη άκρη· πρήξιμο των παρωτίδων· δυσκολία κατάποσης· σπασμοί εντέρου· διάρροια· αφθονουρία· καταπόνηση· ταχύς σφυγμός· εξάντληση· ευαισθησία των μυών, < από την ανάπαυση· > από την κίνηση· υπνηλία· ρίγη ακολουθούμενα από πυρετό και άφθονη εφίδρωση.—Οι αμερικανικές αποδείξεις έγιναν με Rh. rad., και η πλειονότητα των δηλητηριάσεων έχουν συμβεί από αυτό το φυτό. Αν και δεν είναι βέβαιο ότι ο Hahnemann χρησιμοποίησε καθόλου Rh. tox., ή αποκλειστικά, ο Jahr έδωσε ξεχωριστή παρουσίαση των συμπτωμάτων του Rh. rad. Ο H. C. Allen (παρατίθεται Critique, vi. 409) σημειώνει στο Rh. rad. μια περιοδικότητα που το χαρακτηρίζει ως μεγάλο αντιψωρικό. Είναι, λέει, σε βαθιά ψωρικές ή φθισικές κράσεις που οι τοξικές του επιδράσεις γίνονται πιο έντονες και πιο μακροχρόνιες, και αυτές οι συνταγματικές επιδράσεις «φαίνονται ανεξίτηλες χωρίς το αντιψωρικό». Μια περίπτωσή του έδειξε επαναφορά συμπτωμάτων στις 12.45 π.μ. της 5ης Ιουλίου, κάθε χρόνο επί δεκαέξι χρόνια, εκτός από το έτος 1898, όταν η προηγούμενη χρήση του Tuberculinum, μια δόση μία φορά τον μήνα, απέτρεψε μια κρίση· και τροποποίησε την κρίση του 1899. Ο Guernsey θεωρεί το Rh. rad. βαθύτερης δράσης από το Rh. tox., ενδεικνυόμενο σε φλεγμονώδες ερυσίπελας, ιδίως όταν αρχίζει από τους αστραγάλους και ανεβαίνει σταδιακά το πόδι, κινούμενο στους βαθύτερους ιστούς, χωρίς πυρετό· και για τις μασχαλιαίους αδένες όταν το πρήξιμο είναι πολύ βαθύ και σκληρό. Ο Farrington δίνει ως διακριτικές ενδείξεις για το Rh. rad.: Ινιακή κεφαλαλγία με ρευματική δυσκαμψία του αυχένα. Δαγκανωποί πόνοι στα πόδια. Πλευροδυνία όταν οι πόνοι διαπερνούν τους ώμους. Ο Mahony (M. A., xxvi. 109) αναφέρει περίπτωση εκζέματος στο περίνεο και το όσχεο με ιδρώτα στη σχισμή των γλουτών, και τα δύο ανακουφισμένα σε μια εβδομάδα με Rh. rad. 12, δύο φορές ημερησίως.—Ο Hahnemann γρήγορα διέκρινε το βασικό σημείο των συμπτωμάτων του Rhus: «Παρατηρούμε», λέει, στον πρόλογο της απόδειξης, «αυτή την περίεργη δράση (που απαντάται σε λίγα άλλα φάρμακα, και σε αυτά ποτέ σε τόσο μεγάλο βαθμό), δηλαδή τα βαρύτερα συμπτώματα και βάσανα διεγείρονται όταν το σώμα ή το άκρο είναι σε ηρεμία και διατηρείται όσο γίνεται ακίνητο. Το αντίθετο αυτού, δηλαδή μια αύξηση των συμπτωμάτων από την κίνηση, παρατηρείται πολύ πιο σπάνια.» Αντιθέτει το Rhus με το Bry., που έχει σχεδόν ταυτόσημους ρευματικούς πόνους με τις αντίθετες Τροπικότητες. Ο Neidhard προσθέτει μια σημείωση στο Jahr του Hempel που αναδεικνύει μια τροποποίηση αυτού του «< από την ανάπαυση», που είναι της μεγίστης πρακτικής σημασίας, όπως μπορώ να μαρτυρήσω. Ο Neidhard λέει ότι η ασθένεια στην οποία έχει κάνει τη περισσότερη χρήση του Rhus είναι μια μορφή ρευματισμού συνηθισμένη στη Βόρεια Αμερική, και που χαρακτηρίζεται από τα εξής συμπτώματα: «Ακαμψία, παραλυτική αδυναμία των αρθρώσεων, με τσούξιμο κατά μήκος των τενόντων και των μυών. Πρήξιμο και ερυθρότητα πάνω ή κοντά στις αρθρώσεις. Ο ρευματισμός του ισχίου και του καρπού φαίνεται να ελέγχεται πιο αποτελεσματικά από τη δράση του. Η μεγαλύτερη ακαμψία και πόνος εμφανίζεται κατά την πρώτη κίνηση των αρθρώσεων μετά την ανάπαυση, και κατά το ξύπνημα το πρωί. Αφού οι αρθρώσεις κινηθούν για λίγο, ο πόνος ελαττώνεται.» Σε αντίθεση με το Bry., το Rhus έχει: «Όσο περισσότερο κινείται, τόσο > νιώθει»· ενώ το Bry. έχει «Όσο περισσότερο κινείται, τόσο < νιώθει.» Είναι απαραίτητο να έχει κανείς υπόψη του αυτή τη διάκριση, αλλιώς θα γίνεται συχνά λάθος συνταγογράφηση. Το Rhus όχι μόνο < κατά την ανάπαυση, αλλά και < μετά την ανάπαυση. Ωστόσο, το Rhus και το Bry. συμπληρώνουν το ένα το άλλο: δεν είναι ασυνήθιστο οι Τροπικότητες μιας περίπτωσης να αλλάξουν υπό ένα από αυτά τα φάρμακα, και τότε το άλλο θα χρειαστεί. Ο Hahnemann λέει ότι «αυτά τα δύο ανταγωνιστικά αδελφά φάρμακα»—το καθένα στη θέση του—αντιμετώπισαν επιτυχώς τον τυφοειδή πυρετό που επικρατούσε στις χώρες που ερημώθηκαν από τον πόλεμο που μαίεται από το καλοκαίρι του 1813 και εντεύθεν. Από 183 περιπτώσεις που θεράπευσε ο Hahnemann στη Λειψία δεν πέθανε ούτε μία. Αυτή η ανησυχία του Rhus θα βρεθεί να προσδιορίζει τα συμπτώματα σε μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων στις οποίες θα ζητηθεί. Είναι εξίσου ανήσυχο με το Acon. και το Ars., αλλά με διαφορετικό τρόπο από το καθένα. Στο Rhus οφείλεται στον πόνο και την ευαισθησία που βελτιώνονται προσωρινά από την κίνηση· ή σε μια νευρική εσωτερική ανησυχία που κάνει τον ασθενή να θέλει να είναι σε κίνηση όταν δεν υπάρχει ιδιαίτερος πόνος (Nash). Η παρουσία ανησυχίας είναι κύρια ένδειξη για το Rhus σε πυρετούς, τυφοειδείς και άλλους. Άλλες ενδείξεις είναι—θολωμένη αίσθηση, νάρκη, μουρμουριστό παραλήρημα, στεγνή γλώσσα. Η χαρακτηριστική γλώσσα του Rhus είναι στεγνή ή με σκούρα επίστρωση, με τριγωνική κόκκινη άκρη. Σε διαλείποντες πυρετούς ένα χαρακτηριστικό είναι «Βήχας κατά τη διάρκεια του ρίγους». Ο Hahnemann επισήμανε ένα ακόμη βασικό σημείο του Rhus: «Η πολλαπλή εμπειρία μου έχει διδάξει ότι το Rhus είναι το πιο αποτελεσματικό και το ειδικό φάρμακο για τις συχνά θανατηφόρες συνέπειες της υπερβολικής άρσης βάρους, των υπέρμετρων μυϊκών καταπονήσεων και των εκχυμώσεων.» Οδηγήθηκε, φυσικά, σε αυτό το συμπέρασμα από τους «μωλωπισμένους και διαστρεφόμοι πόνους» και την «ακαμψία» των αποδείξεων. Το Rrus είναι στην πρώτη γραμμή των επούλωτικών φαρμάκων. Αντιμετωπίζει την απειλούμενη αποβολή από διάστρεμμα· και επίσης τις παρατεταμένες επιλόχειες ωδίνες και άλλες συνέπειες της καταπόνησης ενός δύσκολου τοκετού· μασχαλιαίο απόστημα από αυτή την αιτία έχει θεραπευτεί με Rhus. Καταπονητικοί, ρευματικοί βήχες. Κακώσεις από την καταπόνηση ενός μεμονωμένου μέρους, μυός ή τένοντα· από άρση βάρους, ιδίως από τέντωμα ψηλά για να φτάσει κανείς πράγματα. Υπάρχει μια αναλογία σε αυτό στα όνειρα—όνειρα μεγάλης καταπόνησης: κωπηλασία, κολύμπι, σκληρή δουλειά στην καθημερινή του απασχόληση. Το Rhus έχει θεραπεύσει πολλές μορφές παράλυσης: Ρευματική παραπληγία από βρεγμάτιο, από ύπνο σε υγρό έδαφος· ύπνο σε υγρά σεντόνια· μετά από καταπόνηση· μετά από λοχεία, σεξουαλική υπερβολή ή πυρετούς. Βλεφαρόπτωση. Παράλυση μεμονωμένων άκρων. Μούδιασμα των παραλυμένων μερών. Νευραλγία προσώπου, οσφυαλγία και ισχιαλγία (ιδίως αριστερά), με ανησυχία· που εμφανίζονται μετά από βρεγμάτιο ή μετά από μπάνιο, θεραπεύονται από το Rhus. Οι νευραλγικοί πόνοι και οι εκθέσεις κάνουν το Rhus ένα τέλειο ομοιοπαθητικό αντίστοιχο σε πολλές περιπτώσεις έρπητα ζωστήρα. Φυσαλίδες πυρετού γύρω από το στόμα. Ο Howard Crutcher αφηγείται (M. A., xxii. 38) πώς, αφού στάθηκε σε αποβάθρα με το δεξί του πλευρό εκτεθειμένο σε κρύο άνεμο από τον ποταμό, άρχισε να έχει σοβαρούς πόνους που διαπερνούσαν προς τα πάνω το ωλένιο νεύρο, ένα σταθερό πόνο ομοιόμορφο σε όλο το χέρι και τον πήχη, αλλά εξαιρετικά έντονο στις δομές κάτω από τον δελτοειδή. Ο πόνος ήταν πολύ < σε ζεστό μέρος· δεν εμπόδιζε την κίνηση. Στις 8 μ.μ. ο Crutcher πήρε Rhus 30 στεγνό στη γλώσσα, και σχεδόν αμέσως κλήθηκε ξανά στον ανοιχτό αέρα. Σε τριάντα λεπτά ο πόνος ήταν σαφώς καλύτερος· σε ενενήντα λεπτά είχε φύγει. Μια περίπτωση δηλητηρίασης από Rhus που αναφέρθηκε από τον Morey (Med. Cent., Φεβρουάριος 1898· H. W., xxxiii. 309), έδειξε μια επίδραση στην έμμηνο περίοδο, και θεραπεύτηκε με Crocus. Η δεσποινίς M. δηλητηριάστηκε σοβαρά από Rh. rad. (ονομάζεται «Ivy») τον Ιούλιο του 1895, κατά τη διάρκεια της έμμηνου περιόδου της. Θεραπεύτηκε με Bell. και Rhus εσωτερικά, και μια αλοιφή Οξειδίου του Ψευδαργύρου εξωτερικά, και φάνηκε να αναρρώνει ταχύτατα. Στις 1 Σεπτεμβρίου 1897, χωρίς περαιτέρω γνωστή δηλητηρίαση, μια άλλη παρόμοια κρίση εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της έμμηνου περιόδου, και συχνές ήπιες κρίσεις είχαν συμβεί στα δύο χρόνια, πάντα την εποχή της εμμήνου ρύσης. Αργότερα είχε μια άλλη κρίση που εμφανίστηκε ταχύτατα και την ανησύχησε greatly. Η έμμηνος ρύση είχε αρχίσει μια εβδομάδα πριν έρθει στον Morey, ήταν πολύ ολιγορρεύς, σκούρα και με θρόμβους, όπως ήταν η περίπτωση εδώ και καιρό. Η ροή μόλις είχε καλά αρχίσει όταν σταμάτησε απότομα και εμφανίστηκε η έκθεση. Δόθηκε Croc., και η πρώτη δόση αποκατέστησε τη ροή, που ήταν φυσιολογική σε εμφάνιση και ποσότητα, και η έκθεση εξαφανίστηκε αμέσως. Ιδιαίτερες Αισθήσεις είναι: Σαν μεθυσμένος. Σαν κοιμισμένος. Σαν βάρος πίσω από τη δεξιά κόγχη. Σαν λουρί δεμένο κατά μήκος του μετώπου. Σαν το κεφάλι να φουσκώνει. Εγκέφαλος, σαν φορτωμένος· σαν να σκίζεται· σαν χαλαρός· σαν να κυματίζει· σαν μια ποσότητα αίματος να ορμά μέσα του όταν σκύβει. Σαν οι μύες του ινίου να βιδώνονται μεταξύ τους. Σαν ένα εκατοστάρι στον αυχένα. Σαν ένα πέπλο μπροστά στα μάτια. Σαν άμμος στα μάτια. Σαν τα βλέφαρα δύσκολα να κινούνται. Σαν το σαγόνι να σπάσει. Δόντια σαν να ξεριζώνονται· πολύ μακριά· χαλαρά. Σαν η γλώσσα να έχει ξεφλουδιστεί. Σαν κήλη έτοιμη να προπέσει. Σαν ο φάρυγγας ανενεργός ή παραλυμένος. Στομάχι, σαν υπερφορτωμένο· σαν μια πέτρα μέσα· σαν το βάθος του στομαχιού πρησμένο ή συσφιγμένο. Υποχόνδρια και κοιλιά σαν ξυλοδαρμένα. Σκάψιμο σαν να προκαλείται από σκουλήκι. Σαν ένα μαχαίρι στη δεξιά κοιλιά. Σαν κάτι να ξεριζώνεται στην κοιλιά, το θώρακα και στα εσωτερικά μέρη γενικά. Σαν ένα σβόλο να κείται σαν πιεστικό βαρύ βάρος στην κοιλιά. Σαν η μία πλευρά του ορθού να έχει κλείσει. Σαν όλα να θα βγουν από το ορθό. Σαν η ανάσα να σταματά στο βάθος του στομαχιού. Σαν το στέρνο να πιέζεται προς τα μέσα. Σαν διαστρεμμένο ή εξαρθρωμένο: πλάτη, σαγόνι, χέρια, καρπός, ισχίο, γόνατο, αστράγαλος. Σαν να έχει κανείς κοιμηθεί σε άβολη θέση. Σαν μωλωπισμένος στη δεξιά πλευρά των οσφυϊκών σπονδύλων και στη μέση. Σαν η σάρκα της μέσης να έχει ξυλοκοπηθεί. Σαν η πλάτη να είναι σπασμένη. Σαν κάποιος να πιέζει τον αριστερό ώμο. Σαν το χέρι να κρατιέται σε ζεστό νερό. Χέρι, σαν μαραμένο· σαν παράλυτο· σαν καρφιά να τρυπούν τις άκρες και τις παλαμιαίες επιφάνειες των πρώτων φάλαγγων των δακτύλων. Ο ορθός κοιλιακός μυς σαν μωλωπισμένος. Σαν οι ισχιοκνημιαίοι τένοντες και οι τένοντες των άκρων πολύ κοντοί. Σαν το γόνατο πολύ κοντό. Πόδια (και δεξί πόδι) σαν φτιαγμένα από ξύλο. Πόδια και αστράγαλοι σαν κοιμισμένα. Πτέρνες σαν να πατάει σε καρφιά. Σαν να τρέχουν καρφιά κάτω από το δέρμα των πτερνών. Σαν να περπατά σε βελόνες. Αρθρώσεις σαν μωλωπισμένες. Σαν τα οστά να πονάνε. Σαν να βυθίζεται μέσα από το κρεβάτι. Σαν κάτι να τον αναγκάζει να βγει από το κρεβάτι. Οστά, σαν να ξύνονται· σαν η σάρκα να ξεριζώνεται από αυτά. Σαν όλο το σώμα να καίγεται. Σαν κρύο νερό να χύνεται πάνω του. Σαν το αίμα να κυλά κρύο μέσα στις φλέβες. Σαν υποδόριο έλκωση. Σαν τα εσωτερικά μέρη να έχουν κολλήσει μεταξύ τους. Ιδιαίτερα Συμπτώματα είναι: Λαχτάρα για κρύο ποτό και κοπιαστικά όνειρα. Έρπης εναλλάξ με άσθμα και δυσεντερία. Πνίγεται εύκολα στην κατάποση. Κατάποση = πόνος στη μέση της πλάτης. Ανορεξία στη γεύση και τον λαιμό. Ναυτία στο θώρακα. Γεύση αίματος με τον βήχα (χωρίς να ανεβαίνει αίμα). Ψύχος στο αριστερό κνήμη. Τριχωτό ευαίσθητο, < όταν γυρίζει τα μαλλιά πίσω. Κλεψύδρα συστολή της κοιλιάς. Τα συμπτώματα είναι: < Από την αφή· > από το τρίψιμο. < Από την ιππασία· χτυπήματα· κλυδωνισμούς· διαστρέμματα. < Από την ανάπαυση· και την έναρξη της κίνησης· > από τη συνεχή κίνηση. (Το ξάπλωμα > κολικό και διάρροια.) Ξάπλωμα σε σκληρό δάπεδο με μαξιλάρι κάτω από τη μέση > πόνο στη μέση. Πρέπει να κρατά το κεφάλι για να > το βάρος μέσα του. Κλίση του κεφαλιού πίσω > πόνο στο ινίο· = πόνο στο κεφάλι και κάτω στη σπονδυλική στήλη. Άκρα που κείτονται αποκοιμούνται· χωρίς ιδρώτα πάνω τους. < Η πλευρά που κείτεται. Ξάπλωμα στην αριστερή πλευρά = αίσθημα παλμών και πόνο στην καρδιά. Κατάποση = πόνος στη μέση. Τάση για τέντωμα. Τέντωμα = τρίξιμο στα γόνατα· ευαισθησία στην κοιλιά. Ασυνήθιστη άσκηση = παράλυση. Υπερβολική καταπόνηση = αίσθημα παλμών· < κοξαλγία. < Βράδυ· νύχτα· πρωί μετά τον ύπνο. Ευαίσθητος στον κρύο ανοιχτό αέρα· βόρειο-ανατολικούς ανέμους. Συνέπειες από το πόσιμο κρύο νερό· από βρεγμάτιο, ιδίως μετά από ζέστη, κρύο λούσιμο· λούσιμο στη θάλασσα. > Από τη ζεστασιά και τις θερμές εφαρμογές. < Η ζεστασιά του κρεβατιού. Η ισχιαλγία είναι > από τη ζεστασιά που προέρχεται από την άσκηση. < Αλλαγή του καιρού· υγρός, θυελλώδης καιρός· πριν από καταιγίδα· χιονοθύελλα· το φθινόπωρο· τον χειμώνα. Ναυτία < μετά το φαγητό. Λαχτάρα για κρύο νερό, που εμετίται αμέσως.