Το σαλικυλικό οξύ βρίσκεται στη φύση στα φύλλα και στους φλοιούς των ιτιών, στο έλαιο του Wintergreen (Gaultheria), που αποτελεί μία από τις κύριες πηγές προμήθειάς του, και παρασκευάζεται συνθετικά από το Carbolic acid. Όπως και το Carbol. ac., έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως απολυμαντικό, και επειδή θεωρείται μη δηλητηριώδες, χρησιμοποιείται για ανάμειξη με τροφές ώστε να τις συντηρεί. Ο MacLagan του Λονδίνου και ο Senator του Βερολίνου το εισήγαγαν στην ιατρική ως φάρμακο για τον ρευματισμό. Οι υπερβολικές δόσεις οδήγησαν στην ανακάλυψη της ικανότητάς του να προκαλεί τα φαινόμενα της νόσου του Ménière (ίλιγγο από το ακουστικό νεύρο), γαστρικές διαταραχές και παραλήρημα, και αυτά αποτελούν τον πυρήνα της ομοιοπαθητικής Σχήματος, το οποίο έχει συμπληρωθεί από αποσπασματικές δοκιμές και κλινική χρήση. Μεταξύ των χρήσεων του Sal. ac. που συνιστώνται στα γενικά εγχειρίδια είναι οι εξής: «Το Sal. ac. διαλυμένο σε ελαστικό κολλώδιο (gr. xxx ανά μία δράμη) είναι πολύ χρήσιμο για κόρους και μυρμηγκιές· επίσης για να επιταχυνθεί η απολέπιση των παλαμών και των πελμάτων μετά από οστρακιά» (Brunton). «Ένα μείγμα 2 μερών με 100 μερών στέατος, εφαρμοσμένο απευθείας στα πόδια, όχι στις κάλτσες, βρέθηκε εξαιρετικά χρήσιμο για την πρόληψη της εφίδρωσης και του εκδορισμού των ποδιών σε στρατιώτες μετά από μεγάλη πορεία» (Brunton). Η ιδιότητα της καταστολής της εφίδρωσης των ποδιών δεν είναι καθόλου αμιγώς ευεργετική, και από αυτήν έχει προκύψει σοβαρή ασθένεια. Κατά συνέπεια, στην ομοιοπαθητική πρακτική το Sal. ac. βρέθηκε εξαιρετικό φάρμακο για παθήσεις που ακολουθούν καταστολή της εφίδρωσης των ποδιών. Το Sal. ac. έχει ειδική σχέση με τον ρευματισμό, αλλά οι μαζικές δόσεις που χορηγούνται στη συνηθισμένη πρακτική συνοδεύτηκαν από τόσες δυσάρεστες ενοχλήσεις — ζωτική κατάπτωση, λιποθυμία, φουσκωμένη δυσπεψία, παραλήρημα κ.λπ. — ώστε η εφευρετικότητα των χημικών έχει αφιερωθεί επί χρόνια στην εύρεση μιας ένωσης που θα είναι αθώα όσο και αποτελεσματική. Η Ασπιρίνη (ακετυλοσαλικυλικό οξύ), το Salophen (σαλικυλικός ακετυλο-παρα-αμιδοφαινόλης) και το Salol (σαλικυλικός φαινόλης), υποτίθεται ότι πληρούν αυτές τις συνθήκες περισσότερο ή λιγότερο πλήρως. Το Salol έχει υποστεί μια τυχαία δοκιμή που οδήγησε σε ορισμένες ομοιοπαθητικές χρήσεις. Είναι οι «δυσάρεστες ενοχλήσεις» που τόσοι πολλοί θεραπευτές επιθυμούν να αποφύγουν, εκείνες που έχουν ιδιαίτερη αξία για τους ομοιοπαθητικούς. Όπως το Carbolic acid και άλλα απολυμαντικά, το Sal. ac. προκαλεί ζυμωτική δυσπεψία και διάρροια με κόπρανα δυσοσμίας, και ανταποκρίνεται δυναμικά σε καταστάσεις δηλητηρίασης του αίματος, όπως ο πυρετός της λοχείας και η σηψαιμία. Ο Hering λέει: «Τεμάχια σπογγώδους οστού μαλακώνουν σαν δέρμα σε λίγες ημέρες όταν τοποθετηθούν σε διάλυμα 1/2 τοις εκατό, ενώ οι συμπαγείς οστικοί ιστοί μαλακώνουν πολύ αργά· η αδαμαντίνη των δοντιών επηρεάζεται ελάχιστα από αυτό, αλλά η οδοντίνη, όταν εκτίθεται από τερηδόνα, καταστρέφεται ταχύτατα. Η αυξημένη ποσότητα των αλάτων του ασβεστίου στα ούρα αμέσως μετά τη λήψη Sal. ac. δείχνει ότι το οξύ στερεί τα άλατα ασβεστίου από το ζωντανό όσο και από το νεκρό οστό.» Προσθέτει ότι προκαλεί νέκρωση, ιδίως της κνήμης. Τα συμπτώματα επιδεινώνονται από την επαφή. Επιδ. από την κίνηση. Επιδ. τη νύχτα. Επιδ. από ψυχρό αέρα ή την επαφή με οτιδήποτε ψυχρό. Βελτ. από θερμές εφαρμογές, ιδίως από ξηρή θερμότητα.