Το γένος Scilla διακρίνεται από το Allium επειδή έχει τα άνθη το ένα πάνω από το άλλο πάνω στη μίσχο, και από το Ornithogalum επειδή έχει τα πέταλα εφήμερα. Η Scilla maritima αναπτύσσεται στις ακτές της Μεσογείου Θάλασσας, και κατέχει θέση στην ιατρική από τους αρχαιοτάτους χρόνους. Αν χειριστεί πολύ ερεθίζει το δέρμα· και σε μεγάλες δόσεις προκαλεί ναυτία, δυσουρία, αιματηρά ούρα και αιμορροΐδες· θανατηφόρα φλεγμονή, γάγγραινα στομαχιού και εντέρων· σε μικρές δόσεις προάγει την απόχρεμψηση και τα ούρα· σε μεγάλες δόσεις, έμετο και καθαρτική δράση (Meyrick στο Green's Herbal). «Η καρδιακή της δράση είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη της Digitalis» (Mitchell Bruce). Ένας παλιός κανόνας λέει: «Βάλε σκίλλα σε κάθε μείγμα για βήχα». Η συνεχής χρήση της σκίλλας φαίνεται να προκαλεί πόνο στα δόντια και στα ούλα (R. T. C). «Δουρητικό, αποχρεμπεπτικό, εμετικό, καθαρτικό, και ένα ναρκωτικο-καυστικό δηλητήριο· σε μεγάλες δόσεις προκαλεί φλεγμονή του πεπτικού και του ουροποιητικού σωλήνα, και δόση gr. xxiv αποδείχθηκε θανατηφόρα» (Milne). Σύμφωνα με τον Hamilton (Flora Hom.) ο Aricenna χρησιμοποιούσε τη Scil. «σε παθήσεις των ούλων, σε επίμονους βήχες, σε νόσους του σπληνός, σε ύδρωπα και ίκτερο, και απαγορεύει τη χρήση της σε έλκωση των σπλάχνων», η τελευταία προειδοποίηση αναφέρεται και από τον Celsus. Η φήμη της Scil. ως σπληνικού φαρμάκου αναβίωσε από τον Rademacher, τον οποίο παραθέτει ο Burnett (Dis. of Spleen, σ. 89): «Την βρήκα γρήγορα και σίγουρα ωφέλιμη σε επώδυνες σπληνικές νόσους—παθήσεις επώδυνες και πέρα από κάθε αμφιβολία εντοπισμένες στον σπληνά. Σε εκείνους τους θαμπούς πόνους στα όρια της αριστερής υποχονδρίου και επιγάστριας περιοχής, χωρίς σημεία καμίας ηπατικής προσβολής, χρησιμοποίησα τη Scil. ως φάρμακο με ωφέλεια.» Ο Rademacher αναφέρει επίσης ως θεραπευμένες με Scil.—-(α) εκείνους τους λεγόμενους «στομαχικούς πόνους» που βελτιώνονται πολύ με το να ξαπλώνει κανείς στην αριστερή πλευρά, και πιθανόν στην πραγματικότητα σπληνικούς· (β) μία περίπτωση συνεχούς άσθματος από σπληνική προσβολή, με νυχτερινή επιδείνωση· (γ) (ενδεχομένως) σπληνικό ύδρωπα. Ο Burnett βελτίωσε τις διδασκαλίες του Rademacher, και εφάρμοσε τη Scil. με επιτυχία σε περιπτώσεις σπληνικού βήχα. Ο πειραματισμός του Hahnemann ανέδειξε πολλά συμπτώματα, προφανώς προερχόμενα από τον σπληνά, ιδίως σουβλιές κάτω από τις ελεύθερες πλευρές της αριστερής πλευράς. Ο Burnett χρησιμοποιούσε το Acetum scillae· και εγώ το έδωσα (πέντε σταγόνες του Ø σε νερό τρεις φορές την ημέρα) με εξαιρετικό αποτέλεσμα στην περίπτωση μιας ηλικιωμένης κυρίας, πολύ ουρικής, που είχε έναν εξαντλητικό παροξυσμικό βήχα, με πόνο που εκτεινόταν από τη σπληνική περιοχή προς τον λαιμό. Ο βήχας προκαλούσε τα μάτια να δακρύζουν καταρρακτωδώς. Εκτός από την ανακούφιση του βήχα, η Scil. έκανε τις κενώσεις, που ήταν πολύ ανοιχτόχρωμες, πιο σκούρες και πιο φυσικές στο χρώμα. Το ξέσπασμα δακρύων με τον βήχα είναι άλλη μια ένδειξη της Scil.: Ο βήχας προκαλεί φτέρνισμα, ροή δακρύων, εκτόξευση ούρων, ακόμη και ακούσιες κενώσεις. Οι νεφροί δρουν έντονα από τη Scil., και πολλές από τις παραδοσιακές χρήσεις του φαρμάκου έγιναν με την ιδέα της απομάκρυνσης των υδρωπικών εκκρίσεων με την παραγωγή μεγάλης ροής ούρων. Ο Hahnemann επισήμανε ότι η υπερβολική ροή ούρων που συνοδεύει τον ύδρωπα και άλλες παθήσεις ήταν μία από τις καλύτερες ενδείξεις για τη χρήση της. Ο Boger (H. R., xv. 33) προσθέτει την καρδιά στα όργανα που προσβάλλονται πρωτίστως από τη Scil. Παραθέτει αυτές τις περιπτώσεις: (1) Ο κ. B. έπασχε από στηθάγχη· βίαιες καρδιακές συσπάσεις, άφθονα ούρα, πολύ χαλαρά βλέννα στον λαιμό και την τραχεία, καρδιακός πόνος αόριστος αλλά πολύ έντονος. Η Scil. 30 ανακούφισε σε λίγες ώρες, και τον κράτησε ελεύθερο από κρίση για τρεις μήνες. (2) Η δεσποινίς L., πλευροπνευμονία, σφυγμός 132, θερμοκρασία 103°, αναπνοή 30· πρέπει να κάθεται όρθια στο κρεβάτι· ραφές πόνου στον αριστερό θώρακα· συνεχής βήχας· συχνά, ζεστά, ολιγοουρία· μεγάλη αδυναμία και ανορεξία. Η Scil. cm θεράπευσε. (3) Αγόρι, 7 ετών, αλλεργική ρινίτιδα για τρίτη συνεχή χρονιά. Τα δόντια δείχνουν μαύρα σημάδια· τρίβει συνεχώς τα μάτια και φτερνίζεται, πρησμένο γύρω από τα μάτια και το πρόσωπο, χαλαρός βήχας. Με τη Scil. υπήρξε πλήρης ανακούφιση σε δύο ημέρες, και καμία περαιτέρω ενόχληση εκείνη τη σεζόν. Τα πλάγια συμπτώματα σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ χαρακτηριστικά. Ο Boger αναφέρει ότι ο Lippe σημειώνει τα «Μαύρα δόντια» ως σύμπτωμα της Scil. Ο Boger προσθέτει ότι τα νύχια γίνονται εύθραυστα και σπάνε, και ότι οι κτηνίατροι χρησιμοποιούν τη Scil. για ραγισμένη οπλή σε άλογα. Η χρήση της Scil. ως «αποχρεμπεπτικού» βασίζεται στη δύναμή της να προκαλεί ελεύθερη έκκριση από τους αναπνευστικούς βλεννογόνους: στην ομοιοπαθητική αυτή η ελεύθερη έκκριση είναι μία από τις κύριες ενδείξεις. Ο Hering λέει ότι η Scil. ταιριάζει στην πλευρίτιδα και την πνευμονία που ακολουθούν αφαίμαξη. Ο H. P. Holmes (A. H., xxi. 176) έχει ένα εξαιρετικό άρθρο για τη Scil., στο οποίο οφείλω πολλές συγκρίσεις στην ενότητα Σχέσεις. Ο Sherbino (M. A., xxii. 398) δίνει αυτή την επιβεβαίωση ενός συμπτώματος της Scilla: Η δεσποινίς H., 15 ετών, παχουλή, ανοιχτού χρώματος, γαλάζια μάτια, μεγάλη για την ηλικία της. Το αριστερό της μάτι ήταν πολύ μικρότερο, και τα βλέφαρα όχι τόσο ανοιχτά όπως εκείνα του δεξιού ματιού. Δόθηκε Scil. 1m (Jen.) τον Μάιο, και επαναλήφθηκε κάθε μήνα για τρεις μήνες. Η βελτίωση άρχισε τον πρώτο μήνα. Στις 28 Δεκεμβρίου δόθηκε Scil. 45m (Fincke), και σύντομα μετά η αποκατάσταση ήταν πλήρης· τα μάτια ήταν απόλυτα όμοια. Ιδιαίτερες Αισθήσεις είναι: Μάτια σαν να κολυμπούν σε κρύο νερό. Ρουθούνια σαν να είναι πληγωμένα. Σαν να πρόκειται να επέλθει διάρροια. Σαν ο θώρακας πολύ σφιχτός. Γαργάλισμα που σέρνεται στον θώρακα. Σαν τα έντερα να πρόκειται να σπάσουν μέσα από την κοιλιά. Οι σουβλιές είναι πολύ εμφανείς: στα δόντια· στον θώρακα· στο κεφάλι. Τα συμπτώματα είναι: < Το πρωί· με την έμπνευση· με την κίνηση· με την αποκάλυψη. > Με την ανάπαυση· ξαπλώνοντας στο κρεβάτι τυλιγμένος ζεστά. Πόσιμο κρύου νερού = βήχας. < Κόπωση ανεβαίνοντας· κρύος αέρας. > Το να κάθεται κανείς όρθιος. > Αποχρεμπεύοντας ακόμη και μικρή ποσότητα. < Βήχοντας.