Ο Dr. Morris Weiner (παράθεση στο New, Old, and Forgotten Remedies) δοκίμασε το Succin. ac., το οποίο παρασκεύασε ο ίδιος από το Κεχριμπάρι με ξηρή απόσταξη. Οι ατμοί του ακατέργαστου οξέος, λέει, είναι εύφλεκτοι και προκαλούν άσθμα, βήχα, φτέρνισμα, δάκρυα, έκκριση υδαρούς βλέννας από τις ρινικές κόγχες, πόνο στο θώρακα και κεφαλαλγία. Με βάση αυτή την ένδειξη θεράπευσε τριάντα άτομα που έπασχαν από αλλεργική ρινίτιδα (hay-fever) και τα θεράπευσε όλα, γλιτώνοντάς τα από την ανάγκη της ετήσιας εξόδου. Χορηγούσε έναν ή δύο κόκκους της 3x τριτ. του ίδιου του Succinum αραιωμένους σε δώδεκα κουταλάκια του γλυκού νερό· ένα κουταλάκι του γλυκού κάθε δύο ώρες. Ο Burnett (Dis. of Spleen) χρησιμοποίησε το μη αποσταγμένο έλαιο ως οργανικό φάρμακο σε παθήσεις του σπληνός, ιδίως όταν συνοδεύονταν από νευρικά και υστερικά φαινόμενα. Το ακατέργαστο έλαιο είναι ένα παχύρρευστο καφέ υγρό με έντονη εμπυρευματική οσμή. Είναι ισχυρό τοπικό ερεθιστικό και έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία ως τέτοιο σε οσφυαλγία, ρευματισμούς και ισχιαλγία. Εισέρχεται στη σύνθεση του «Roche's Embrocation» και του «Haarlem Oil» και έχει λαϊκή φήμη ως φάρμακο για τον κοκίτη, με οδηγία να τρίβεται στη σπονδυλική στήλη νύχτα και πρωί (Murrell, στο Brit. Med. Jour.). Μια δόση μιας κουταλιάς της σούπας, λέει ο Murrell, προκάλεσε επίμονο εμετό, διάρροια και συμπτώματα καταρρεύσης· και η ασθής απέβαλε. Οι παρατηρήσεις αυτές έχουν αξία σε σχέση με την εμπειρία του Burnett. Χορηγούσε το έλαιο ως εξής: σε έξι ουγγιές νερό βελανιδιάς προστίθεται μισή σκριπύλη του ελαίου. Δεν αναμειγνύονται χημικά, αλλά με ανάδευση κάθε φορά που λαμβάνεται μια δόση επιτυγχάνεται η απαιτούμενη διαίρεση και αραίωση. Το κλειδί του Burnett είναι: «Επώδυνες παθήσεις του σπληνός όπου υπάρχουν σπασμωδικές κρίσεις, όπως συχνά έχουν οι υστερικοί και οι υποχονδριακοί». Ο Burnett αφηγείται στο βιβλίο του μια εξαιρετικά αξιοσημείωτη περίπτωση «χρονίας διόγκωσης του σπληνός, με ημι-υπεραισθησία, κεφαλαλγία, δύσπνοια, ορθόπνοια, σπασμοί» σε μια νέα κυρία «προς το τέλος της εφηβείας της». Μετά από χρόνια θεραπείας από άλλους και από τον ίδιο, ο Burnett συμπέρανε από την περιγραφή του Rademacher για το Succ. ol. ότι θα μπορούσε να προσφέρει το φάρμακο. Χορηγήθηκε σε δόσεις πέντε σταγόνων τρεις φορές την ημέρα. Σε σαράντα οκτώ ώρες οι σπασμωδικές κρίσεις σταμάτησαν οριστικά και όλα τα φαινόμενα εξαφανίστηκαν σιγά σιγά. Ο Burnett έχει επίσης βρει το Succ. ol. θεραπευτικό στη σπληνική λευκοαιμία. Ένα κλειδί του Burnett είναι: «Φόβος των τρένων και των κλειστών χώρων». Η δόση του είναι πέντε σταγόνες του ελαίου τρεις φορές την ημέρα.